50 bestu plötur áratugarins...

... eða svona frekar uppáhaldsplötur mínar gefnar út á áratugnum (frá 2000-2009). Ákvað að gefa hverjum tónlistarmanni aðeins eina plötu á listanum, nema annað hafi verið einstaklega nauðsynlegt. Listinn er ekkert svakalega fagmannlegur, byggist bara á eigin tilfinningu nákvæmlega núna. Ég er örugglega að gleyma einhverjum plötum, sumir eru þarna af heiðursástæðum og stundum er platan sem valin er ekki endilega besta plata listamannsins á áratugnum heldur sú sem kynnti mig fyrir tónlist hans (eða eitthvað slíkt). Uppröðunin er heldur ekkert gríðarlega útpæld en gefur þó einhverja hugmynd um það hversu mikils ég met hverja plötu.

50. XXX Rottweilerhundar – XXX Rottweilerhundar
49. Nico Muhly – Mothertongue
48. Wolf Parade – Apologies to Queen Mary
47. M.I.A. – Kala
46. Johnny Cash – American Recordings III: Solitary Man
45. Håkan Hellström – Kann ingen sorg for mig Göteborg
44. Against Me! – Re-inventing Axl Rose
43. The Postal Service – Give Up
42. Modest Mouse – Good News For People Who Love Bad News
41. The Libertines – Up The Bracket
40. Queens of the Stone Age – Songs for the deaf
39. Fucked Up – Chemistry of Common Life
38. The Raveonettes – Whip it on
37. Atmosphere – The Lucy Ford EP‘s
36. The Moldy Peaches – The Moldy Peaches
35. I‘m Being Good – Sub Plot
34. Beirut – Gulag Orkestar
33. Four Tet – Rounds
32. Forgotten Lores – Týndi Hlekkurinn
31. Þórir – I believe in this
30. Graveslime – Roughness and Toughness
29. Seabear – The Ghost that carried us away
28. Bonnie 'Prince' Billy – Ease Down the Road
27. Liars – Drum‘s not Dead
26. Of Montreal – Hissing Fauna, are you the destroyer?
25. Beck – Sea Change
24. Ólöf Arnalds – Við og Við
23. Wilco – Yankee Hotel Foxtrot
22. The Streets – A Grand don‘t come for free
21. Kimono –Arctic Death Ship
20. Akron/Family – Love is Simple
19. Bon Iver – For Emma, Forever Ago
18. Vollmar – 13 or so people who need changes
17. Kings of Convenience – Riot on an Empty Street
16. Arcade Fire – Funeral
15. Interpol – Turn on the Bright Lights
14. The Strokes – Is this It?
13. Fleet Foxes – Fleet Foxes
12. Sam Amidon – All is Well
11. Gavin Portland – iii: views of distant towns
10. The Shins – Oh, Inverted World
9. Mount Eerie og Julie Dorian – Lost Wisdom
8. Jeffrey Lewis – The Last Time I took Acid I went Insane
7. Elliott Smith – From a Basement on a Hill
6. The White Stripes – White Blood Cells

5. The Rapture – Echoes

4. The Blood Brothers – Crimes











3. Bright Eyes – I‘m wide awake it‘s morning











2. The Microphones – The Glow Pt.2












1. Joanna Newsom – Ys











Endilega póstaðu þínum óformlega lista í kommentakerfið, þarf ekki að vera meira en svona topp5 eða 10.

Nekt og jaðarpopp

Það vita það allir sem þekkja mig að ég er óforskammaður áhugamaður um bæði nekt og tónlistarmyndbönd. Því þykir mér fátt skemmtilegra en tónlistarmynbönd yfirfull af berrössuðu fólki.

Sem betur fer er heimurinn að verða æ blygðunarlausari og því þykir ekki lengur neitt tiltökumál að skella nokkrum strípalingum inn í myndbandið manns. MTV hefði kannski sýnt svoleiðis myndbönd eftir miðnætti hér forðum daga (eins og hið frábæra "Smack My Bitch Up" með The Prodigy), en það er líklega helst með tilkomu netsins sem nektin hefur fengið uppreist æru. Leikstjórarnir þurfa ekki lengur að beygja sig undir ritskoðun forpokaðra sjónvarpsstjóra og geta hlaðið nánast hverju sem er inn á netið og náð til mikils fjölda. Það er mér óskiljanlegt að nektin sé enn sums staðar jafn tabú og raun ber vitni (sbr.geirvörtuhneiksli Janet Jackson og Justins) á meðan mömmur horfa á ofbeldisþætti með börnunum sínum á hverju kvöldi á eftir fréttum ríkissjónvarpsins.

Eins og Dylan sagði; „jafnvel forseti bandaríkjanna hlýtur stundum að þurfa að standa nakinn“. Öll erum við nakin undir fötunum en mikill minnihluti mun nokkurn tímann nota skotvopn. Venjuleg nekt er óeðlileg en morð daglegt brauð. Hvernig heimsmynd erum við búa til með slíkri ritskoðun? Hvern er verið að vernda?

-Rage Against the Machine mótmæla ritskoðun á Lollapalooza hátíðinni árið 1993-

Jú, auðvitað hefur klámvæðingin haft sín áhrif í popptónlistarheiminum (og kannski hefur hann átt stóran hlut í helvítis klámvæðingunni). En ég vil eiginlega meina að það sé ekki alvöru nekt sem komi þar fram.

Fólkið í þeim myndböndum sem koma hér fyrir neðan er með raunverulega líkama, bingóspik, flöt brjóst og lítil typpi. Það má eiginlega alveg efast um að það sé raunveruleg nekt sem við séum að sjá í myndböndum Britney og Rihönnu, sílikon og meiköpp o.s.frv. Þetta er ekki hinn fullkomni líkami heldur staðalmynd hins fullkomna líkama, búinn til af förðunar- og sölusérfræðingum.
-Britney Spears mótmælir hlutgervingu kvenlíkamans í myndbandi sínu við Womanizer-

Popp er gervi. Söngurinn er Átó-tjúnaður (svo að engin fölsk nóta heyrist) og líkaminn fótósjoppaður (svo engin misfella sjáist). Jafnvel þó að popptónlistarmenn tönnlist á því hversu mikið þeir séu að opna sig, koma til dyranna eins og þeir séu klæddir (sbr. platan Stripped með Christinu Aguilera og Rated R með Rihönnu) geta þeir aldrei viðurkennt eigin ófullkomleika. Í mínum draumaheimi veinar poppsöngkonan í míkrófóninn og hristir myndarlegt hliðarspikið (Susan Boyle er ekki tekin með því að ég efast um að viðhlæjendur hennar séu vinir).

Stundum finnst mér eins og hin líkamlega sýniþörf poppsins sé til þess eins að fela hina gríðarlegu tilfinningalegu spéhræðslu tónlistarinnar. Aðeins örfáir tónlistarmenn gefa sig alla í tónlistina. Slíkir listamnenn standa í raun standa naktir fyrir framan okkur og öskra sín dýpstu leyndarmál framan í heiminn. Það þarfnast nefnilega raunverulegs hugrekkis að ýta væntingum heimsins frá sér og gera það sem maður sjálfur vill. Þá er oft áhugavert að fylgjast með áheyrendum sem vita ekki sitt rjúkandi ráð, þeir hlæja, roðna síðan og bölva þessari vitleysu. Fæstir höndla heiðarleika því að fæstir höndla sannleikann. Tilfinningaleg nekt er of erfið og verður því líklega alltaf á jaðrinum.

Já, það er ekki sama nekt og séra nekt.
Ég er kominn svolítið langt frá því sem ég var að reyna að segja. Ókei, ég vil semsagt flokka líkamlega nekt í tónlistarmyndböndum í þrjá flokka eftir tilgang sínum.
1. Nektin á að selja og/eða æsa áhorfandann kynferðislega.
2. Nektin á að hneiksla áhorfandann.
3. Nektin hefur fagurfræðilegan tilgang.

Að sjálfsögðu er þetta ekki svona lagskipt. Það er ekki alltaf augljóst nákvæmlega hvaða tilgang nektin hefur í hvert skipti, sumir sjokkera til selja og aðrir hneiksla fyrir hina göfugu list.

Í fyrsta flokknum hefur rappheimurinn verið "framarlega" á merinni. Þar hefur reyndar verið einblínt á kvenlíkamann (jahh, fyrir utan hinn Michelango-íska kjöthleif D‘Angelo-sjá Untitled). Naktir kvenmannskropparnir hafa þá verið notaðir sem stöðutákn tónlistarmannanna við hlið gullkeðjanna, kampavínsins og sportbílanna (ala. Hype Williams). Þessum flokki hef ég ekki mikinn áhuga á, enda nektin heila- og tannlaus.

Línan milli þess að gera sjokkerandi list og list til þess að sjokkera er hárfín. Þessi þunna rauða lína kallast tilgerð. Sumir listamenn hafa verið iðnir við kolann að ögra og hneiksla og viðhaldið vinsældum sínum þannig. Gott dæmi er austur-þýsku rokkararnir í Rammstein, en þeir hafa oft verið beittir og skemmtilegir í myndböndum sínum og hneikslað af þeim sökum. Fyrir stuttu gáfu þeir út myndband við nýjasta slagarann sinn "Pussy". Myndbandið er virkilega slæmt (eins og lagið sjálft) en vakti alheimsathygli vegna þess að í því er hausum Rammsteinanna skeytt á búka klámmyndaleikara sem eru að stunda sína hefðbundnu iðju. Ekki veit ég hvað lá að baki myndbandsgerðinni en það er auðvelt að stimpla hana sem örvæntingafulla tilraun til þess að halda sér í sviðsljósinu og selja nokkrar plötur í viðbót. Þrátt fyrir að hneikslun sé áhugavert fyrirbæri nenni ég ekki að stúdera myndbönd sem hafa hana eina að markmiði.

Myndböndin 5 sem hér á eftir koma eru því öll úr þriðja flokknum (eða hvað? Dæmi nú hver fyrir sig), en eru engu að síður öll stimpluð NSFW (Not Safe For Work). Þetta virðist vera einhver bylgja í jaðarpoppheiminum núna. Útlensku myndböndin komu öll á síðustu vikum.


The Flaming Lips - Watching The Planets (leikstjórn: Wayne Coyne og George Salisbury)
"No, no, no, I've got no secrets" syngur Wayne Coyne í nýjasta myndbandi The Flaming Lips og afhjúpar síðan sín allra helgustu vé, þegar að hópur nakinna hjólreiðamanna og –kvenna, rífur hann úr fötunum. Það er greinilega ýmislegt sem hendir Wayne þegar hann fer í göngtúr í skóginum í plastkúlunni sinni.

Sigurrós - Gobbledigook (leikstjórn: Arni & Kinski)
Sigurrós hafa verið óhræddir (óhræsir?) við að gera myndbönd svona alveg á mörkum þess sem telst ásættanlegt. Þroskaheftir englar, samkynhneigðir fótboltastrákar og frímínútur á atómöld hafa m.a. skotið upp kollinum. Samt hefur líklega ekkert myndband þeirra vakið jafn mikla athygli og þetta hér. Hópur af ungu fólki hleypur nakið um í náttúrunni, ber á bumbur við varðeld og nýtur lífsins í útópíu hippans. Þau eru svona eins og flokkur af dýrum á vappi um skóginn (fyrir utan sígarettuna og íþróttaskóna).

Sigur Rós - Gobbledigook from Sigur Rós on Vimeo.

Girls - Lust For Life (leikstjórn: Aaron Brown)
Girls eru allt of hipp og kúl fyrir lífið. Til að byrja með þoldi ég ekki þetta band, fannst tónlistin ekkert sérstök og attitúdið tilgerðarlegt. Það er feitur „við erum ung, villt og er alveg sama“-fílingur í gangi þarna. Fílingur sem ég er frekar svag fyrir, og því gaf ég mig á endanum, núna finnst mér þetta yndislegt band.

„But now I‘m just crazy, I'm totally mad.
Yeah I‘m just crazy, I‘m fucked in the head“

Hljómur sveitarinnar er ófrumlegur (og reynir ekki að vera neitt annað) en melódíurnar eru fáránlega grípandi. Samansafn af klisjum raulaðar yfir skítugan indírokk-gítar. Myndbandið er ágætt, tekið á gamaldags filmu og nær að fanga „frelsið er yndislegt“ stemmningu tónlistarinnar nokkuð vel. Þetta er víst allt vinafólk bandsins frá San Francisco sem er að bera sig og leika listir.





P.s. Þetta er fyrsta kúl bandið síðan 93 sem klæðist Nirvana-bolum (tveir þumlar upp!).

Bárujárn - Skuggasörf (leikstjórn: Katrín Ólafsdóttir og Steinunn)
Hryllings-sörf-rokkabillíanarkistabandið Bárujárn hefur verið eitt ferskasta bandið í íslensku grasrótinni undanfarna mánuði. Fjögurra laga EP-plata kom út fyrir nokkrum vikum/mánuðum og hljómar nokkuð vel. Það er óheftur greddukraftur í bandinu sem getur af sér myrkraverkastemmningu í anda The Cramps.

„Eittvað nýtt, eitthvað nýtt, ég þarf eitthvað nýtt“

Myndbandið við lagið Skuggasörf gerðu kvikmyndakonan Katrín Ólafsdóttir og myndlistarkonan Steinunn, og er það undir áhrifum frá Actionisma-hreyfingunni frá Vínarborg http://en.wikipedia.org/wiki/Viennese_Actionism . Hér er það engin helvítis krúttnekt heldur er líkaminn notaður sem strigi fyrir litskrúðug og subbuleg málverk. Skeggjaðir menn í sleik, íslenksi fáninn brennur og rúsínan í pylsuendanum er þegar pissað er í gegnum fisk. Mest hneykslandi tónlistarmyndband íslandssögunnar?



Yeasayer - Ampling Alp (leikstjórn: Radical Friend)

Ég fíla þetta band ekkert sérstaklega en myndbandið er mjög töff, þó alveg elgsúrt. Speglaandlitin eru að gera góða hluti.
http://pitchfork.com/tv/#/musicvideo/3918-yeasayer-amblin-alp-we-are-free-secretly-canadian

Tónleikahryna

Það er alveg nóg af spennandi tónleikum í vikunni. Mér til mikillar mæðu hittist það þannig á að kemst ég ekki á neina þeirra. Skrambinn.

Fyrst ber að nefna tónleika hins japanska Shugo Tokumaru, sem spilar ásamt Amiinu í Norræna húsinu á miðvikudag. Shugo spilar alveg ótrúlega sumarlegt tilrauna-indí-krútt-popp. Ef Animal Collective væri Japanskur gaur í krónískt góðu skapi. Algjör snilld eiginlega. Mér skilst að það sé frítt meira að segja! Ég skalla þann í magann sem sleppir þessu vísvitandi. http://www.101tokyo.is/

Sama kvöld spila Megas og Ólöf Arnalds (eða Megasóló eins og systir mín hélt að ég hefði sagt) á Kaffi Rósenberg. Tónleikarnir eru annað giggið í tónleikaröð Reykjavík Grapevine, Fuglabúrið. Þar er tveimur tónlistarmönnum att saman í bardaga upp á líf eða dauða... eða svona næstum því. 1000 kall er smápeningur fyrir þessa tvo mögnuðu listamenn.

Kvöldið eftir spilar bandaríski þjóðlagasöngvarinn Joe Pug á Rosenberg ásamt Bob Justman og Snorra Sprengjuhelgasyni. Svaka beisik fólk hjá Joe, en samt örugglega alveg þess virði að kíkja á. Hann er víst 25 ára Norður-Kaliforníubúi á leið til Noregs. Reyndar verður ekki síður áhugavert að sjá Snorra spila, enda ætlar hann sér að gefa út plötu í lok sumars. Fyrsta lagið hljómar bara nokkuð vel. 1000 kall inn.

Joe Pug - A Thousand Men

Frí EP frá Joe Pug

Snorri Helgason - Freeze Out

Tónlistarmyndband

Ókei, ég veit að það er svolítið tæpt að vera alltaf að blogga um sjálfan sig á tónlistarbloggsíðu en ég ætla að gefa skít í það í dag. Ég er nefnilega gríðarlega stoltur að kynna frumraun mína sem tónlistarmyndabandagerðamaður. Myndbandið er leir-hreyfimynd við lag dönsk/norsk/íslensku alt-folk hljómsveitarinnar Artery Music. Myndbandið er unnið á rúmum fjórum mánuðum í bílskúrnum mínum og er gert í samvinnu við norska vinkonu mína Idu Grimsgaard.

Ef Vimeo er eitthhvað leiðinlegt er líka hægt að horfa á http://www.youtube.com/watch?v=FlGbT7ZSKTQ

eða kíkja á www.myspace.com/kristjanspilartonlist

The Moldy Peaches

10 mínútur af sjaldséðu myndefni frá gerð fyrstu (og u.þ.b. einu) plötu The Moldy Peaches. Gullnáma fyrir aðdáendur en ómerkilegt drasl fyrir aðra.

Sunnudagur

Blitzen Trapper eru að gera allt vitlaust í mínum herbúðum þessa dagana. Sérstkalega á sunnudögum.

Vegas baby! Vegas!

Ég er að fara í Swingers partý í kvöld. Nei, engin makaskipti né kynlíf, heldur mun góður hópur manna horfa á hina mjög svo mögnuðu mynd Swingers frá árinu 1996 og klæða sig upp í tilheyrandi klæðnað. Myndin sem er skrifuð af Jon Favreau (ásamt vinum) inniheldur fjöldan allan af yndislegum frösum, samtölum og swingtónlist. Í þessu atriði er hinn sorgbitni Mike (Favraeu) loksins að komast yfir gömlu kærustuna sína og býður Lorraine (Heather Graham) upp í sveiflu. Lagið heitir Go Daddy-O og er með hljómsveitinni Big Bad Vodoo Daddy



Við skulum halda okkur við saxafóninn því Ska goðsagnirnar í Madness eru eitt þeim þremur böndum sem eru staðfest á Hróarskelduhátíðina 2009. Mér og öllu glaðlyndu fólki til mikillar gleði (já, og hin böndin eru Coldplay og Slipknot). Madness eru að halda upp á 30 ára afmæli sitt í ár og munu gefa út sína níundu hljóðversplötu annan mars og mun hún bera nafnið Liberty of the Northern Folgate. Hér er einn af fjölmörgum klassíkerum hljómsveitarinnar, Nightboat to Cairo. Myndbandið sýnir vel fíflaganginn í þessu bandi, sérstaklega í endann þegar einhver potar í rassinn á Chas Smash. Nýja dótið er að finna á mæspeis = www.myspace.com/madnessofficial



Peter, Bjorn og John hafa hingað til ekki náð að heilla mig almennilega. Jújú, maður raular með YoungFolks og svona (ég kann nefnilega ekki að flauta) en ekkert mikið meira.
Mér fannst þeir m.a. konunglega leiðinlegir á Roskilde 2007. Það er þó ýmislegt ágætt við þremenningana, m.a. er til fyrirmyndar hve fjölbreytt músíkin er. Tveir fyrstu singlarnir af nýju plötunni eru engar undantekningar á því. Bæði Lay it Down og Nothing to Worry About eru bara nokkuð skemmtileg (mig grunar að bassatrommudrifið rímix af Nothing to Worry About gæti alveg vakið lukku á dansgólfum bæjarins). Góð myndbönd líka.

Janúar-mixteip

Janúar 2009 var sögulegur mánuður fyrir margra hluta sakir.
Þetta eru lögin sem ég dansaði við í takt við bumbur byltingarinnar með piparþrútin augun og raulaði meðan oslóartréð brann dátt á austurvelli.
Öfugt við mánuðinn byrjar mixteipið með rokki en endar í rólegheitum.

1. Reykjavík! – Kate Bush
Reykjavík! er besta rokkhljómsveit Íslands í dag. Mig skortir hálfpartinn orð til að lýsa kraftinum, greddunni og blóðskorpinni rokkgeðsýkinni á nýju plötunni, sem ber hinn mjög svo viðeigandi titil The Blood. Hljómur Rvk! er einstakur, minnir mig helst á The Blood Brothers að spila rokkabillý; tveir söngvarar öskrandi úr sér lungun í undarlega bjöguðum melódíum við magnþrunginn töffaragítar. Rvk! eru óhræddir við prófa nýja hluti en hljóma þó alltaf eins og lækjartorg kl. hálf sex, aðfaranótt sunnudags.Ég einfaldlega held ekki legvatni yfir þessu. Svo er sandpappírsumslagið einnig stórkostlegt, nema að það rispar öll hin plötuumslögin.

2. Animal Collective - lag nr.6 á nýju plötunni
Ég hef ekki ennþá hlustað á nýjustu afurð Animal Collevtive í heild sinni en ætla mér að gera það í gríðarlega náinni framtíð. Það sem ég hef heyrt er raðfullnægjandi (kemur kannski ekki á óvart). Umslag plötunnar er ofboðslega sækadelískt.

3. Håkan Hellström – En vän med en bil
Ég uppgötvaði Hákon Helstraum í janúar. Hann er þónokkur stjarna í nágrannalöndunum Svíþjóð og Noregi, en það er ekki fyrr en nú tæpum áratug eftir útgáfu fyrstu plötunnar sem ég kemst á snoðir um kappann. Þetta lag er annað lagið á frumburðinum Kann ingen sörg for mig Göteborg sem hefur selst í 80.000 eintökum í heimalandi hans, Ikea, en það jafngildir platínumsölu. Tónlist Hákonar kemur mér ætíð í gott skap, enda hreinræktuð sænsk indípoppsnilld, glaðvær, kæruleysislega ófullkomin og ástleitin.

4. Man Man – I´d rather go blind (upprunalega með Ettu James)
Einstaklega hressandi útgáfa af hundgömlu lagi amerísku blús/sálar/jazz/R&B/Gospel gyðjunnar Ettu James. Skemmtileg er sú tilviljun að fyrsta lagið á forsetavígsluballinu dönsuðu Obama hjónin við annan Ettu James slagara, At last, sem Beyonce Knowles söng. Hún leikur einmitt Ettu í kvikmyndinni Cadillac Records sem kemur út bráðlega.... en það kemur þessu lagi lítið við.

5. The Magnetic Fields – A Chicken with it´s head cut off
Ópus Stephen Merritts og félaga í The Magnetic Fields er 69 Love songs (sem inniheldur hvað annað en 69 ástarlög). Brjáluð hugmynd sem hefði mistekist í höndum nánast allra annarra tónlistarmanna á hnettinum. Platan spannar allt litróf ástar og ástarlaga. Frá söknuði, sorg og óendurgoldinni ást til kynlífs, hvolpaskota og hinnar einu sönnu. Allt sett í berstrípaðan poppbúning. Að velja eitt lag er ógjörningur, ugla sat á kvisti.... ókei ég valdi tvö

5 og 1/2. The Magnetic Fields - I don´t want to get over you

6. Herman Dune - I wish that I could see you soon
Krúttípúttílag frá þykjustubræðrunum David-Ivar og Néman Herman Dune. Andþýðutónlistargleði (antifolk) frá frakklandi/sviss. Þeir hafa m.a. spilað sem tónleikasveit Julie Dorian og Kimyu Dawson og eru orðnir svolitlar neðanjarðarhetjur.

7. Sin Fang Bous - Poirot
Sólóskífa Sindra úr Seabear veldur ekki vonbrigðum. Lágtemmt indíkrúttelektrópopp með ýmsum undarlegum tilbrigðum. Svo ég haldi áfram að tala um umslög platna, þá er öll vinna við Clangour til fyrirmyndar. Artífartí og flott.

8. Bon Iver – Blood Bank
Justin Vernon er kominn úr fjallakofanum sínum og búinn að geta af sér þröngskífuna Blood Bank EP. Hún er ekki eingetin eins og For Emma, Forever Ago heldur unnin með hljómsveit. Þetta er titillagið.

9. Alela Diane – White as Diamond
Rakst á þetta á einhverju tónlistarbloggi í janúar. Þetta hefur fengið að rúlla þónokkuð oft.
Fallegt lag og sérstök rödd. Þetta er af annarri plötu Diane To be Still sem kemur út í Febrúar á Rough Trade.

10. Hezikiah Jones – Agnes of the World
Einhvern tímann heyrði ég í Hezikiah Jones í Marzípan (eða Karate, ekki alveg viss). Ég hugsaði: ,,vá, þetta er geðveikt, ég verð að tjekka á þessu”, svo gleymdi ég því. Þetta lag rak svo fjörur mínar um daginn þegar ég var að velta mér um í brimróti vefsjávarins mér til mikillar gleði. Einstaklega gott alt.kántrý (öðruvísi sveitatónlist?).

11. Bob Justman - Most of all
Platan Happiness & Woe með Bob Justman kom út stuttu fyrir jól eftir ógeðslega langa bið. Ég ætlaði að koma með einhverja svaka flotta skilgreiningu á tónlist Bobbís en það er eiginlega ekki hægt. Platan sveiflast frá lágstemmdu og brothættu alt.kántrýi í tilfinningaþrungið píanórokk og þangað yfir í skítugan öldurhúsablús ala Tom Waits á Bone Machine. Samt hengur hún vel saman. Hljóðfæraleikur og hljóðvinnsla óaðfinnanleg (eftir því sem mér best heyrist). Ég var ekki viss við hverju var að búast, en platan stendur undir öllum mínum væntingum og mögulega aðeins meira. Plötuumslagið rímar vel við tónlistina, svolítið myrk og óræð mynd af tónlistarmanninum framan á.

12. Phosphorescent – Reasons to Quit (upprunalega með Willie Nelson)
Eitt mest spilaða lagið hjá mér í janúar. Hreint út sagt stórkostleg útgáfa af stórkostlegu lagi Nelsons. Phosphorescent var einmitt að gefa út plötu fyrir skömmu sem nefnist To Willie, og er eins og nafnið gefur til kynna tökulagaplata unnin eingöngu úr lögum hasskúrekans knáa með tíkarspenana.