Kristján Guð

"Music with the bark still on it"

2009-12-24T15:22:00.005Z

Í nokkuð góðri heimildarmynd BBC um ameríska þjóðlagatónlist hittir Tom Paxton naglann á höfuðið þegar að hann segir það sem sé svo heillandi við folk-tónlist sé að hún sé ennþá með börkinn utan á. Hrá og óslípuð. Heimildarmyndina má sjá í heild sinni á youtube.

Á þessari síðu http://www.youtube.com/view_play_list?p=025941B35460BA08&search_query=bbc+documentary+american+folk+music er svo hægt að finna hina 11 hlutana og þar að auki mynd um sögu kántrýtónlistarinnar og mynd um kónginn sjálfan, Hank Williams. Frekar girnilegt gúmmelaðitrít til þess að japla á yfir hátíðirnar.

Enn af plötudómum

2009-12-23T19:04:00.004Z

Í dag birtist annar plötudómur í Morgunblaðinu eftir Ívar Pál. Aftur er ég sammála niðurstöðunni en get ekki sætt mig við leiðina að henni. Nú færir hann a.m.k. rök fyrir því að færa engin rök fyrir máli sínu. Það er þó afskaplega undarlegt að sjá tónlistargagnrýnanda tjá þá skoðun sína að maður eigi ekki að reyna að tala um tónlist ("talking about music is like dancing about architecture" sagði einhver). Að sjálfsögðu er það rétt að við verðum "einfaldlega að hlusta á tónlistina, til að finna hver áhrif hennar eru á tilfinningalífið", en sá sem ritar um menningu fyrir stærsta blað landsins hlýtur að geta sagt okkur eitthvað meira en það.

Frábær frumefni

2009-12-23T16:51:00.004Z

Í Morgunblaðinu um daginn birtist plötudómur um fyrstu skífu hljómsveitarinnar Monsters of Folk (sem er samnefnd sveitinni). Umfjöllunin er í anda flestallrar menningarrýni blaðanna í dag, stutt og innihaldslaus.

Dómurinn ber fyrirsögnina „Frábær frumefni“ og telur þar fyrir utan mögur 84 orð, 5 setningar. Tónlist sveitarinnar (þ.e. innihaldi plötunnar) er ekki lýst eða hún metin á nokkurn hátt. Jú, „útkoman er óviðjafnanleg“, segir Ívar Páll Jónsson, en hvers vegna eða á hvaða hátt vitum við ekki. Hins vegar fáum við að vita að Monsters of Folk sé súpergrúppa og einnig eru meðlimir hennar og fyrri afrek þeirra talin upp samviskusamlega (þ.e.a.s með hvaða öðrum hljómsveitum þeir hafa spilað). Ef móðir mín læsi umræddan plötudóm væri hún nákvæmlega engu nær um þá tóna sem heyrast á skífunni. Er þetta klassísk tónlist, þungarokk, eða bófarapp? Eða er þetta kannski ekki tónlistardiskur yfir höfuð, tók súpergrúppan sig til og bjó til kvikmynd?

Hver er tilgangur gagnrýninnar ef hún er hvorki innihaldslýsing né gagnrýni yfirleitt?

Almennt hafa plötudómar blaðanna þessa dagana lítið annað gildi en auglýsingargildi (auglýsing fyrir hvern veit ég reyndar ekki enda fjalla þeir oft um plötur sem eru ekki einu sinni fluttar til landsins). Þeir gegna svona svipuðu hlutverki og „word of mouth“. Þessi plata á víst að vera góð, ég man samt ekki hvar ég las það eða hvernig tónlist þetta er. Smekkur þeirra örfáu einstaklinga sem skrifa dómana verða því mótandi, án þess að við fáum þó nokkra hugmynd hvað þeim finnst í rauninni gott eða slæmt við hverja plötu. Textagerðin er snilld, en ég fæ engin dæmi um þá snilld. Hljómaframvindan er frumleg, en á hvaða hátt? Melódíurnar kveikja ákveðnar tilfinningar í brjósti gagnrýnandans en hvaða tilfinningar og hvers vegna? Ég er ekki að segja að mat á gæðum plötu geti ekki verið tilfinningalegt, að gagnrýnandi þurfi að geta útskýrt undur hljómfræðinnar fyrir lesendum (þó að slíkt væri vel þegið) eða metið hana eftir fyrirframgefnum stöðlum, heldur aðeins það, að gagnrýnendum er borgað fyrir að reyna að setja fingurinn á tilfinningarnar sem listin kveikir í þeim og útskýra þær í orðum.

Ég skil eiginlega kveinara eins og Magna í „Á Móti Sól“ sem telja sig lagða í einelti af gagnrýnendum. Allur lýsingarorðaskalinn er notaður, en lýsir engu. Ef engin rök eru færð fyrir því af hverju einhver er rakkaður niður en öðrum hampað, þá getur það alveg eins verið af persónulegum ástæðum (þó svo að ég sé nokk viss um að það hafi ekki verið tilfellið með Magni-ficent).

En við hvern er að sakast? Að hluta til blöðin fyrir að úthluta 100 orðum í einn plötudóm og ætlast til að það verði eitthvað annað en lýsingarorðarúnk. Að hluta til gagnrýnendurnar sem nýta þessi 100 orð sem þeir fá á lélegan hátt í umfjöllun um persónu listamannsins, og að hluta til okkur sjálf sem látum þetta yfir okkur ganga og gerum ekkert í málunum.

Já, í þau örfáu skipti sem umfjöllun um tónlist fær eitthvað pláss í blöðunum eru þær línur notaðar undir frásagnir um tónlistarmennina sjálfa; hvernig Pete Doherty hagaði sér við upptökur eða hversu margar plötur Neil Young hefur gefið út. Umfjöllunin er ekki um poppið heldur poppkúltúrinn. Sjúkdómur að nafni persónudýrkun hefur orðið svo skæður í tónlistarbransanum að oft sjáum við ekki listina fyrir ofbirtunni frá persónu listamannsins. Persóna skaparans verður ekki einungis mikilvægari en sköpunarverkið, heldur kæfir hún verkið. Þessi sjúkdómseinkenni má reyndar finna allri listumfjöllun og mætti jafnvel segja að persónudýrkunin sé kýli á öllu samfélaginu. Og Guð minn góður, ég er eins sekur og hugsast getur. Sönnunargögnin eru m.a. í 90% færslna á minni blessuðu bloggsíðu og á veggjum svefnherbergis míns (en þar hanga myndir af 8 tónlistarmönnum).

En getum við algjörlega slitið í sundur listina og listamanninn, og væri slíkt æskilegt? Á listin að standa ein, eða þarf túlkun á henni alltaf að vera samtvinnuð skoðun okkar á skapara hennar? Eða svo ég orði þetta á poppþýðlegri hátt: verðfellir það hinn stórkostlega slagara Rock‘n‘Roll part.2 að hann sé saminn af barnapervertinum Gary Glitter, eða verður gullfallegur ástaróður Lou Reeds Perfect Day ómerkilegri vegna þess að hann var ortur til heróíns? Hefur það áhrif á skynjun okkar á tónlist Morrisseys að hann sé bersýnilega yfirlætisfullt fífl og verður heimshryggðarrokk Ian Curtis enn magnaðra vegna þess að hann fyrirfór sér?

Svar mitt hlýtur að vera einhvers staðar á milli jás og neis. Stundum, og að vissu leyti.

Listin krefst að sjálfsögðu skapara og er bundin hans sjónarhorni á heiminn, við fáum leiftursýn inn í hugarheim listamannsins. En oft á tíðum geta listaverk talað sjálf, listin virðist koma frá einhverjum æðri sköpunarkrafti og listamaðurinn er aðeins miðillinn sem sköpunin birtist í gegnum. Listin er falleg eða ógnvekjandi óháð tilætlunum listamannsins. Platan Ys (2006) með tónlistarkonunni Joanna Newsom finnst mér persónulega vera slíkt verk. Joanna tekur okkur í ævintýraferð með snjöllum textum og hádramatískum og gullfallegum lögum (eða kannski frekar verkum). Hljómar, melódíur, orð, útsetningar, hljóðfæraleikur og stórkostleg rödd söngkonunnar fléttast saman á eina mögnuðustu heildarupplifun sem ég hef fengið af nokkuru hljóðverki. En hvað veit ég um listakonuna? Jú, hún er ung og sæt og eftir að hún hætti að deita hinn miðaldra Bill Callahan byrjaði hún með einhverjum bandarískum grínista. Svo er upphafslagið á Ys, Emily, samið um systur hennar sem er stjörnufræðingur og þegar textinn er skoðaður út frá því virðist hann jafnvel vera svolítið barnalegt grín ætlað henni. Þessar upplýsingar gagnast mér ekki neitt til þess að njóta tónlistarinnar betur, og hafa jafnvel þveröfug áhrif. Listaverkið sem slíkt veitir mér mun betri mynd af manneskjunni og listakonunni Joönnu Newsom en þær slitróttu upplýsingar sem ég hef öðlast úr blöðunum.

En hins vegar getur vitneskja um listamanninn og fyrirætlanir hans gefið listinni aukna merkingu og dýpt. Jafnvel þó að tónlist Elliotts Smiths geti staðið ein gefur það henni enn tragedískari blæ að við vitum hin sorglegu örlög flytjandans (hann stakk sig í brjóstkassann, tvisvar!). Við fáum staðfestingu á því að treginn og þunglyndið í rödd Smiths er raunverulegur, og mætti því færa rök fyrir að þessar upplýsingar dýpki skilning okkar og tilfinningu fyrir tónlistinni.

Tilgangur þessa pistils er ekki að skjóta sérstaklega á skrif Ívars Páls (þrátt fyrir að umræddur dómur sé klárlega undir meðallagi), heldur á menningarskrif í blöðunum almennt. Dómur Ívars Páls lá bara einstaklega vel við höggi, vegna þess að ég hef verið að hlusta á M.o.F. og pæla í gagnsleysi plötudóma blaðanna.

Það er ýmislegt sem betur mætti fara í tónlistarumfjöllun blaðanna en þar er hins vegar líka fjölmargt gott. Við eigum t.d. nokkra mjög færa poppgrúskara (þá ber helst að nefna Arnar Eggert og Árna Matt) og sá hluti umfjöllunarinnar sem beinist að íslenksri grasrótartónlist er oft á tíðum mjög veglegur (þrátt fyrir að það hafi verið í símskeytastíl, fjallar Mogginn um nánast hverja einustu plötu sem gefin er út á landinu fyrir jólin). En metnaðurinn til þess að gera menningarrýnina að einhverju meira en þunnum skemmtilestri um poppkúltúr er klárlega ekki nógu mikill.

Þeir sem sjá um menningarrýni blaðanna þurfa að fara að skoða málin. Á sá hluti blaðanna aðeins að vera auglýsingasnepill fyrir útgefendur og tónleikahaldara eða vettvangur áhugavekjandi greina og fræðilegra skoðanaskipta? Netið hefur sannað sig sem frábær vettvangur fyrir bæði hlutverkin, eru þá blöðin hreinlega orðin óþörf? Þetta eru spurningar sem allir tónlistarrýnar og menningarpostular blaðanna þurfa að velta fyrir sér.

En hvað finnst mér þá um frumraun Monsters Of Folk. Jú, ég er sammála Ívari Páli, hún er frábær og ég myndi gefa henni fjórar stjörnur af fimm ef ég hefði slíkt vald. En það er efni í aðra grein, - um það er miklu meira að segja.

50 bestu plötur áratugarins...

2009-12-22T18:36:00.005Z

... eða svona frekar uppáhaldsplötur mínar gefnar út á áratugnum (frá 2000-2009). Ákvað að gefa hverjum tónlistarmanni aðeins eina plötu á listanum, nema annað hafi verið einstaklega nauðsynlegt. Listinn er ekkert svakalega fagmannlegur, byggist bara á eigin tilfinningu nákvæmlega núna. Ég er örugglega að gleyma einhverjum plötum, sumir eru þarna af heiðursástæðum og stundum er platan sem valin er ekki endilega besta plata listamannsins á áratugnum heldur sú sem kynnti mig fyrir tónlist hans (eða eitthvað slíkt). Uppröðunin er heldur ekkert gríðarlega útpæld en gefur þó einhverja hugmynd um það hversu mikils ég met hverja plötu.

50. XXX Rottweilerhundar – XXX Rottweilerhundar
49. Nico Muhly – Mothertongue
48. Wolf Parade – Apologies to Queen Mary
47. M.I.A. – Kala
46. Johnny Cash – American Recordings III: Solitary Man
45. Håkan Hellström – Kann ingen sorg for mig Göteborg
44. Against Me! – Re-inventing Axl Rose
43. The Postal Service – Give Up
42. Modest Mouse – Good News For People Who Love Bad News
41. The Libertines – Up The Bracket
40. Queens of the Stone Age – Songs for the deaf
39. Fucked Up – Chemistry of Common Life
38. The Raveonettes – Whip it on
37. Atmosphere – The Lucy Ford EP‘s
36. The Moldy Peaches – The Moldy Peaches
35. I‘m Being Good – Sub Plot
34. Beirut – Gulag Orkestar
33. Four Tet – Rounds
32. Forgotten Lores – Týndi Hlekkurinn
31. Þórir – I believe in this
30. Graveslime – Roughness and Toughness
29. Seabear – The Ghost that carried us away
28. Bonnie 'Prince' Billy – Ease Down the Road
27. Liars – Drum‘s not Dead
26. Of Montreal – Hissing Fauna, are you the destroyer?
25. Beck – Sea Change
24. Ólöf Arnalds – Við og Við
23. Wilco – Yankee Hotel Foxtrot
22. The Streets – A Grand don‘t come for free
21. Kimono –Arctic Death Ship
20. Akron/Family – Love is Simple
19. Bon Iver – For Emma, Forever Ago
18. Vollmar – 13 or so people who need changes
17. Kings of Convenience – Riot on an Empty Street
16. Arcade Fire – Funeral
15. Interpol – Turn on the Bright Lights
14. The Strokes – Is this It?
13. Fleet Foxes – Fleet Foxes
12. Sam Amidon – All is Well
11. Gavin Portland – iii: views of distant towns
10. The Shins – Oh, Inverted World
9. Mount Eerie og Julie Dorian – Lost Wisdom
8. Jeffrey Lewis – The Last Time I took Acid I went Insane
7. Elliott Smith – From a Basement on a Hill
6. The White Stripes – White Blood Cells

5. The Rapture – Echoes

4. The Blood Brothers – Crimes

3. Bright Eyes – I‘m wide awake it‘s morning

2. The Microphones – The Glow Pt.2

1. Joanna Newsom – Ys

Endilega póstaðu þínum óformlega lista í kommentakerfið, þarf ekki að vera meira en svona topp5 eða 10.

Nekt og jaðarpopp

2009-12-03T22:38:00.014Z

Það vita það allir sem þekkja mig að ég er óforskammaður áhugamaður um bæði nekt og tónlistarmyndbönd. Því þykir mér fátt skemmtilegra en tónlistarmynbönd yfirfull af berrössuðu fólki.

Sem betur fer er heimurinn að verða æ blygðunarlausari og því þykir ekki lengur neitt tiltökumál að skella nokkrum strípalingum inn í myndbandið manns. MTV hefði kannski sýnt svoleiðis myndbönd eftir miðnætti hér forðum daga (eins og hið frábæra "Smack My Bitch Up" með The Prodigy), en það er líklega helst með tilkomu netsins sem nektin hefur fengið uppreist æru. Leikstjórarnir þurfa ekki lengur að beygja sig undir ritskoðun forpokaðra sjónvarpsstjóra og geta hlaðið nánast hverju sem er inn á netið og náð til mikils fjölda. Það er mér óskiljanlegt að nektin sé enn sums staðar jafn tabú og raun ber vitni (sbr.geirvörtuhneiksli Janet Jackson og Justins) á meðan mömmur horfa á ofbeldisþætti með börnunum sínum á hverju kvöldi á eftir fréttum ríkissjónvarpsins.

Eins og Dylan sagði; „jafnvel forseti bandaríkjanna hlýtur stundum að þurfa að standa nakinn“. Öll erum við nakin undir fötunum en mikill minnihluti mun nokkurn tímann nota skotvopn. Venjuleg nekt er óeðlileg en morð daglegt brauð. Hvernig heimsmynd erum við búa til með slíkri ritskoðun? Hvern er verið að vernda?

-Rage Against the Machine mótmæla ritskoðun á Lollapalooza hátíðinni árið 1993-

Jú, auðvitað hefur klámvæðingin haft sín áhrif í popptónlistarheiminum (og kannski hefur hann átt stóran hlut í helvítis klámvæðingunni). En ég vil eiginlega meina að það sé ekki alvöru nekt sem komi þar fram.

Fólkið í þeim myndböndum sem koma hér fyrir neðan er með raunverulega líkama, bingóspik, flöt brjóst og lítil typpi. Það má eiginlega alveg efast um að það sé raunveruleg nekt sem við séum að sjá í myndböndum Britney og Rihönnu, sílikon og meiköpp o.s.frv. Þetta er ekki hinn fullkomni líkami heldur staðalmynd hins fullkomna líkama, búinn til af förðunar- og sölusérfræðingum.
-Britney Spears mótmælir hlutgervingu kvenlíkamans í myndbandi sínu við Womanizer-

Popp er gervi. Söngurinn er Átó-tjúnaður (svo að engin fölsk nóta heyrist) og líkaminn fótósjoppaður (svo engin misfella sjáist). Jafnvel þó að popptónlistarmenn tönnlist á því hversu mikið þeir séu að opna sig, koma til dyranna eins og þeir séu klæddir (sbr. platan Stripped með Christinu Aguilera og Rated R með Rihönnu) geta þeir aldrei viðurkennt eigin ófullkomleika. Í mínum draumaheimi veinar poppsöngkonan í míkrófóninn og hristir myndarlegt hliðarspikið (Susan Boyle er ekki tekin með því að ég efast um að viðhlæjendur hennar séu vinir).

Stundum finnst mér eins og hin líkamlega sýniþörf poppsins sé til þess eins að fela hina gríðarlegu tilfinningalegu spéhræðslu tónlistarinnar. Aðeins örfáir tónlistarmenn gefa sig alla í tónlistina. Slíkir listamnenn standa í raun standa naktir fyrir framan okkur og öskra sín dýpstu leyndarmál framan í heiminn. Það þarfnast nefnilega raunverulegs hugrekkis að ýta væntingum heimsins frá sér og gera það sem maður sjálfur vill. Þá er oft áhugavert að fylgjast með áheyrendum sem vita ekki sitt rjúkandi ráð, þeir hlæja, roðna síðan og bölva þessari vitleysu. Fæstir höndla heiðarleika því að fæstir höndla sannleikann. Tilfinningaleg nekt er of erfið og verður því líklega alltaf á jaðrinum.

Já, það er ekki sama nekt og séra nekt.
Ég er kominn svolítið langt frá því sem ég var að reyna að segja. Ókei, ég vil semsagt flokka líkamlega nekt í tónlistarmyndböndum í þrjá flokka eftir tilgang sínum.
1. Nektin á að selja og/eða æsa áhorfandann kynferðislega.
2. Nektin á að hneiksla áhorfandann.
3. Nektin hefur fagurfræðilegan tilgang.

Að sjálfsögðu er þetta ekki svona lagskipt. Það er ekki alltaf augljóst nákvæmlega hvaða tilgang nektin hefur í hvert skipti, sumir sjokkera til selja og aðrir hneiksla fyrir hina göfugu list.

Í fyrsta flokknum hefur rappheimurinn verið "framarlega" á merinni. Þar hefur reyndar verið einblínt á kvenlíkamann (jahh, fyrir utan hinn Michelango-íska kjöthleif D‘Angelo-sjá Untitled). Naktir kvenmannskropparnir hafa þá verið notaðir sem stöðutákn tónlistarmannanna við hlið gullkeðjanna, kampavínsins og sportbílanna (ala. Hype Williams). Þessum flokki hef ég ekki mikinn áhuga á, enda nektin heila- og tannlaus.

Línan milli þess að gera sjokkerandi list og list til þess að sjokkera er hárfín. Þessi þunna rauða lína kallast tilgerð. Sumir listamenn hafa verið iðnir við kolann að ögra og hneiksla og viðhaldið vinsældum sínum þannig. Gott dæmi er austur-þýsku rokkararnir í Rammstein, en þeir hafa oft verið beittir og skemmtilegir í myndböndum sínum og hneikslað af þeim sökum. Fyrir stuttu gáfu þeir út myndband við nýjasta slagarann sinn "Pussy". Myndbandið er virkilega slæmt (eins og lagið sjálft) en vakti alheimsathygli vegna þess að í því er hausum Rammsteinanna skeytt á búka klámmyndaleikara sem eru að stunda sína hefðbundnu iðju. Ekki veit ég hvað lá að baki myndbandsgerðinni en það er auðvelt að stimpla hana sem örvæntingafulla tilraun til þess að halda sér í sviðsljósinu og selja nokkrar plötur í viðbót. Þrátt fyrir að hneikslun sé áhugavert fyrirbæri nenni ég ekki að stúdera myndbönd sem hafa hana eina að markmiði.

Myndböndin 5 sem hér á eftir koma eru því öll úr þriðja flokknum (eða hvað? Dæmi nú hver fyrir sig), en eru engu að síður öll stimpluð NSFW (Not Safe For Work). Þetta virðist vera einhver bylgja í jaðarpoppheiminum núna. Útlensku myndböndin komu öll á síðustu vikum.

The Flaming Lips - Watching The Planets (leikstjórn: Wayne Coyne og George Salisbury)
"No, no, no, I've got no secrets" syngur Wayne Coyne í nýjasta myndbandi The Flaming Lips og afhjúpar síðan sín allra helgustu vé, þegar að hópur nakinna hjólreiðamanna og –kvenna, rífur hann úr fötunum. Það er greinilega ýmislegt sem hendir Wayne þegar hann fer í göngtúr í skóginum í plastkúlunni sinni.

Sigurrós - Gobbledigook (leikstjórn: Arni & Kinski)
Sigurrós hafa verið óhræddir (óhræsir?) við að gera myndbönd svona alveg á mörkum þess sem telst ásættanlegt. Þroskaheftir englar, samkynhneigðir fótboltastrákar og frímínútur á atómöld hafa m.a. skotið upp kollinum. Samt hefur líklega ekkert myndband þeirra vakið jafn mikla athygli og þetta hér. Hópur af ungu fólki hleypur nakið um í náttúrunni, ber á bumbur við varðeld og nýtur lífsins í útópíu hippans. Þau eru svona eins og flokkur af dýrum á vappi um skóginn (fyrir utan sígarettuna og íþróttaskóna).

Sigur Rós - Gobbledigook from Sigur Rós on Vimeo.

Girls - Lust For Life (leikstjórn: Aaron Brown)
Girls eru allt of hipp og kúl fyrir lífið. Til að byrja með þoldi ég ekki þetta band, fannst tónlistin ekkert sérstök og attitúdið tilgerðarlegt. Það er feitur „við erum ung, villt og er alveg sama“-fílingur í gangi þarna. Fílingur sem ég er frekar svag fyrir, og því gaf ég mig á endanum, núna finnst mér þetta yndislegt band.

„But now I‘m just crazy, I'm totally mad.
Yeah I‘m just crazy, I‘m fucked in the head“

Hljómur sveitarinnar er ófrumlegur (og reynir ekki að vera neitt annað) en melódíurnar eru fáránlega grípandi. Samansafn af klisjum raulaðar yfir skítugan indírokk-gítar. Myndbandið er ágætt, tekið á gamaldags filmu og nær að fanga „frelsið er yndislegt“ stemmningu tónlistarinnar nokkuð vel. Þetta er víst allt vinafólk bandsins frá San Francisco sem er að bera sig og leika listir.

P.s. Þetta er fyrsta kúl bandið síðan 93 sem klæðist Nirvana-bolum (tveir þumlar upp!).

Bárujárn - Skuggasörf (leikstjórn: Katrín Ólafsdóttir og Steinunn)
Hryllings-sörf-rokkabillíanarkistabandið Bárujárn hefur verið eitt ferskasta bandið í íslensku grasrótinni undanfarna mánuði. Fjögurra laga EP-plata kom út fyrir nokkrum vikum/mánuðum og hljómar nokkuð vel. Það er óheftur greddukraftur í bandinu sem getur af sér myrkraverkastemmningu í anda The Cramps.

„Eittvað nýtt, eitthvað nýtt, ég þarf eitthvað nýtt“

Myndbandið við lagið Skuggasörf gerðu kvikmyndakonan Katrín Ólafsdóttir og myndlistarkonan Steinunn, og er það undir áhrifum frá Actionisma-hreyfingunni frá Vínarborg http://en.wikipedia.org/wiki/Viennese_Actionism . Hér er það engin helvítis krúttnekt heldur er líkaminn notaður sem strigi fyrir litskrúðug og subbuleg málverk. Skeggjaðir menn í sleik, íslenksi fáninn brennur og rúsínan í pylsuendanum er þegar pissað er í gegnum fisk. Mest hneykslandi tónlistarmyndband íslandssögunnar?

Yeasayer - Ampling Alp (leikstjórn: Radical Friend)

Ég fíla þetta band ekkert sérstaklega en myndbandið er mjög töff, þó alveg elgsúrt. Speglaandlitin eru að gera góða hluti.
http://pitchfork.com/tv/#/musicvideo/3918-yeasayer-amblin-alp-we-are-free-secretly-canadian

Tónleikahryna

2009-06-29T17:27:00.006Z

Það er alveg nóg af spennandi tónleikum í vikunni. Mér til mikillar mæðu hittist það þannig á að kemst ég ekki á neina þeirra. Skrambinn.

Fyrst ber að nefna tónleika hins japanska Shugo Tokumaru, sem spilar ásamt Amiinu í Norræna húsinu á miðvikudag. Shugo spilar alveg ótrúlega sumarlegt tilrauna-indí-krútt-popp. Ef Animal Collective væri Japanskur gaur í krónískt góðu skapi. Algjör snilld eiginlega. Mér skilst að það sé frítt meira að segja! Ég skalla þann í magann sem sleppir þessu vísvitandi. http://www.101tokyo.is/

Sama kvöld spila Megas og Ólöf Arnalds (eða Megasóló eins og systir mín hélt að ég hefði sagt) á Kaffi Rósenberg. Tónleikarnir eru annað giggið í tónleikaröð Reykjavík Grapevine, Fuglabúrið. Þar er tveimur tónlistarmönnum att saman í bardaga upp á líf eða dauða... eða svona næstum því. 1000 kall er smápeningur fyrir þessa tvo mögnuðu listamenn.

Kvöldið eftir spilar bandaríski þjóðlagasöngvarinn Joe Pug á Rosenberg ásamt Bob Justman og Snorra Sprengjuhelgasyni. Svaka beisik fólk hjá Joe, en samt örugglega alveg þess virði að kíkja á. Hann er víst 25 ára Norður-Kaliforníubúi á leið til Noregs. Reyndar verður ekki síður áhugavert að sjá Snorra spila, enda ætlar hann sér að gefa út plötu í lok sumars. Fyrsta lagið hljómar bara nokkuð vel. 1000 kall inn.

Joe Pug - A Thousand Men

Frí EP frá Joe Pug

Snorri Helgason - Freeze Out

Tónlistarmyndband

2009-06-21T12:41:00.005Z

Ókei, ég veit að það er svolítið tæpt að vera alltaf að blogga um sjálfan sig á tónlistarbloggsíðu en ég ætla að gefa skít í það í dag. Ég er nefnilega gríðarlega stoltur að kynna frumraun mína sem tónlistarmyndabandagerðamaður. Myndbandið er leir-hreyfimynd við lag dönsk/norsk/íslensku alt-folk hljómsveitarinnar Artery Music. Myndbandið er unnið á rúmum fjórum mánuðum í bílskúrnum mínum og er gert í samvinnu við norska vinkonu mína Idu Grimsgaard.

Ef Vimeo er eitthhvað leiðinlegt er líka hægt að horfa á http://www.youtube.com/watch?v=FlGbT7ZSKTQ

eða kíkja á www.myspace.com/kristjanspilartonlist

The Moldy Peaches

2009-06-21T12:36:00.002Z

10 mínútur af sjaldséðu myndefni frá gerð fyrstu (og u.þ.b. einu) plötu The Moldy Peaches. Gullnáma fyrir aðdáendur en ómerkilegt drasl fyrir aðra.

Sunnudagur

2009-02-09T00:49:00.003Z

Blitzen Trapper eru að gera allt vitlaust í mínum herbúðum þessa dagana. Sérstkalega á sunnudögum.

Vegas baby! Vegas!

2009-02-07T13:59:00.004Z

Ég er að fara í Swingers partý í kvöld. Nei, engin makaskipti né kynlíf, heldur mun góður hópur manna horfa á hina mjög svo mögnuðu mynd Swingers frá árinu 1996 og klæða sig upp í tilheyrandi klæðnað. Myndin sem er skrifuð af Jon Favreau (ásamt vinum) inniheldur fjöldan allan af yndislegum frösum, samtölum og swingtónlist. Í þessu atriði er hinn sorgbitni Mike (Favraeu) loksins að komast yfir gömlu kærustuna sína og býður Lorraine (Heather Graham) upp í sveiflu. Lagið heitir Go Daddy-O og er með hljómsveitinni Big Bad Vodoo Daddy

Við skulum halda okkur við saxafóninn því Ska goðsagnirnar í Madness eru eitt þeim þremur böndum sem eru staðfest á Hróarskelduhátíðina 2009. Mér og öllu glaðlyndu fólki til mikillar gleði (já, og hin böndin eru Coldplay og Slipknot). Madness eru að halda upp á 30 ára afmæli sitt í ár og munu gefa út sína níundu hljóðversplötu annan mars og mun hún bera nafnið Liberty of the Northern Folgate. Hér er einn af fjölmörgum klassíkerum hljómsveitarinnar, Nightboat to Cairo. Myndbandið sýnir vel fíflaganginn í þessu bandi, sérstaklega í endann þegar einhver potar í rassinn á Chas Smash. Nýja dótið er að finna á mæspeis = www.myspace.com/madnessofficial

Peter, Bjorn og John hafa hingað til ekki náð að heilla mig almennilega. Jújú, maður raular með YoungFolks og svona (ég kann nefnilega ekki að flauta) en ekkert mikið meira.
Mér fannst þeir m.a. konunglega leiðinlegir á Roskilde 2007. Það er þó ýmislegt ágætt við þremenningana, m.a. er til fyrirmyndar hve fjölbreytt músíkin er. Tveir fyrstu singlarnir af nýju plötunni eru engar undantekningar á því. Bæði Lay it Down og Nothing to Worry About eru bara nokkuð skemmtileg (mig grunar að bassatrommudrifið rímix af Nothing to Worry About gæti alveg vakið lukku á dansgólfum bæjarins). Góð myndbönd líka.

Janúar-mixteip

2009-02-05T00:02:00.004Z

Janúar 2009 var sögulegur mánuður fyrir margra hluta sakir.
Þetta eru lögin sem ég dansaði við í takt við bumbur byltingarinnar með piparþrútin augun og raulaði meðan oslóartréð brann dátt á austurvelli.
Öfugt við mánuðinn byrjar mixteipið með rokki en endar í rólegheitum.

1. Reykjavík! – Kate Bush
Reykjavík! er besta rokkhljómsveit Íslands í dag. Mig skortir hálfpartinn orð til að lýsa kraftinum, greddunni og blóðskorpinni rokkgeðsýkinni á nýju plötunni, sem ber hinn mjög svo viðeigandi titil The Blood. Hljómur Rvk! er einstakur, minnir mig helst á The Blood Brothers að spila rokkabillý; tveir söngvarar öskrandi úr sér lungun í undarlega bjöguðum melódíum við magnþrunginn töffaragítar. Rvk! eru óhræddir við prófa nýja hluti en hljóma þó alltaf eins og lækjartorg kl. hálf sex, aðfaranótt sunnudags.Ég einfaldlega held ekki legvatni yfir þessu. Svo er sandpappírsumslagið einnig stórkostlegt, nema að það rispar öll hin plötuumslögin.

2. Animal Collective - lag nr.6 á nýju plötunni
Ég hef ekki ennþá hlustað á nýjustu afurð Animal Collevtive í heild sinni en ætla mér að gera það í gríðarlega náinni framtíð. Það sem ég hef heyrt er raðfullnægjandi (kemur kannski ekki á óvart). Umslag plötunnar er ofboðslega sækadelískt.

3. Håkan Hellström – En vän med en bil
Ég uppgötvaði Hákon Helstraum í janúar. Hann er þónokkur stjarna í nágrannalöndunum Svíþjóð og Noregi, en það er ekki fyrr en nú tæpum áratug eftir útgáfu fyrstu plötunnar sem ég kemst á snoðir um kappann. Þetta lag er annað lagið á frumburðinum Kann ingen sörg for mig Göteborg sem hefur selst í 80.000 eintökum í heimalandi hans, Ikea, en það jafngildir platínumsölu. Tónlist Hákonar kemur mér ætíð í gott skap, enda hreinræktuð sænsk indípoppsnilld, glaðvær, kæruleysislega ófullkomin og ástleitin.

4. Man Man – I´d rather go blind (upprunalega með Ettu James)
Einstaklega hressandi útgáfa af hundgömlu lagi amerísku blús/sálar/jazz/R&B/Gospel gyðjunnar Ettu James. Skemmtileg er sú tilviljun að fyrsta lagið á forsetavígsluballinu dönsuðu Obama hjónin við annan Ettu James slagara, At last, sem Beyonce Knowles söng. Hún leikur einmitt Ettu í kvikmyndinni Cadillac Records sem kemur út bráðlega.... en það kemur þessu lagi lítið við.

5. The Magnetic Fields – A Chicken with it´s head cut off
Ópus Stephen Merritts og félaga í The Magnetic Fields er 69 Love songs (sem inniheldur hvað annað en 69 ástarlög). Brjáluð hugmynd sem hefði mistekist í höndum nánast allra annarra tónlistarmanna á hnettinum. Platan spannar allt litróf ástar og ástarlaga. Frá söknuði, sorg og óendurgoldinni ást til kynlífs, hvolpaskota og hinnar einu sönnu. Allt sett í berstrípaðan poppbúning. Að velja eitt lag er ógjörningur, ugla sat á kvisti.... ókei ég valdi tvö

5 og 1/2. The Magnetic Fields - I don´t want to get over you

6. Herman Dune - I wish that I could see you soon
Krúttípúttílag frá þykjustubræðrunum David-Ivar og Néman Herman Dune. Andþýðutónlistargleði (antifolk) frá frakklandi/sviss. Þeir hafa m.a. spilað sem tónleikasveit Julie Dorian og Kimyu Dawson og eru orðnir svolitlar neðanjarðarhetjur.

7. Sin Fang Bous - Poirot
Sólóskífa Sindra úr Seabear veldur ekki vonbrigðum. Lágtemmt indíkrúttelektrópopp með ýmsum undarlegum tilbrigðum. Svo ég haldi áfram að tala um umslög platna, þá er öll vinna við Clangour til fyrirmyndar. Artífartí og flott.

8. Bon Iver – Blood Bank
Justin Vernon er kominn úr fjallakofanum sínum og búinn að geta af sér þröngskífuna Blood Bank EP. Hún er ekki eingetin eins og For Emma, Forever Ago heldur unnin með hljómsveit. Þetta er titillagið.

9. Alela Diane – White as Diamond
Rakst á þetta á einhverju tónlistarbloggi í janúar. Þetta hefur fengið að rúlla þónokkuð oft.
Fallegt lag og sérstök rödd. Þetta er af annarri plötu Diane To be Still sem kemur út í Febrúar á Rough Trade.

10. Hezikiah Jones – Agnes of the World
Einhvern tímann heyrði ég í Hezikiah Jones í Marzípan (eða Karate, ekki alveg viss). Ég hugsaði: ,,vá, þetta er geðveikt, ég verð að tjekka á þessu”, svo gleymdi ég því. Þetta lag rak svo fjörur mínar um daginn þegar ég var að velta mér um í brimróti vefsjávarins mér til mikillar gleði. Einstaklega gott alt.kántrý (öðruvísi sveitatónlist?).

11. Bob Justman - Most of all
Platan Happiness & Woe með Bob Justman kom út stuttu fyrir jól eftir ógeðslega langa bið. Ég ætlaði að koma með einhverja svaka flotta skilgreiningu á tónlist Bobbís en það er eiginlega ekki hægt. Platan sveiflast frá lágstemmdu og brothættu alt.kántrýi í tilfinningaþrungið píanórokk og þangað yfir í skítugan öldurhúsablús ala Tom Waits á Bone Machine. Samt hengur hún vel saman. Hljóðfæraleikur og hljóðvinnsla óaðfinnanleg (eftir því sem mér best heyrist). Ég var ekki viss við hverju var að búast, en platan stendur undir öllum mínum væntingum og mögulega aðeins meira. Plötuumslagið rímar vel við tónlistina, svolítið myrk og óræð mynd af tónlistarmanninum framan á.

12. Phosphorescent – Reasons to Quit (upprunalega með Willie Nelson)
Eitt mest spilaða lagið hjá mér í janúar. Hreint út sagt stórkostleg útgáfa af stórkostlegu lagi Nelsons. Phosphorescent var einmitt að gefa út plötu fyrir skömmu sem nefnist To Willie, og er eins og nafnið gefur til kynna tökulagaplata unnin eingöngu úr lögum hasskúrekans knáa með tíkarspenana.

Allt að gerast

2009-01-15T16:10:00.002Z

Já, það er nóg að gerast.

1. Tónleikar á GrandRokk annað kvöld (föstudag) kl.22 - Sudden Weather Change, Nico Muhly, Reykjavík og Agent Fresco (1000 kall). Ég = þar.

2. Jonathan Richman á leiðinni til Íslands í apríl. Pant ég mæta í þetta skiptið.

3. Nýtt myndband frá Sindra Síber af hinni ógeðslega góðu plötu Clangour.

4. Áhugaverðir útvarpsþættir um Ameríkana-tónlist að hefja göngu sína á Rás2. Það er hinn mjög svo hraðmælti Jón Knútur Ásmundsson sem stýrir. Fyrsti þáttur lofar nokkuð góðu.

Hann og Hún

2009-01-03T17:34:00.006Z

Einn áhugaverðasti dúett síðasta árs var hljómsveitin She & Him.
Hún er Zooey Deschanel (söngur, píanó o.fl) og Hann er M.Ward (gítar og allur andskotinn) og gáfu þau út plötuna Volume.1 í mars síðastliðinn undir merkjum Merge útgáfunnar ágætu. Öll lögin eru samin af Zooey nema tvær ábreiður og eitt þjóðlag, svo er eitt lag samið í sameiningu við leikarann geðþekka Jason Scwartzman. Tónlistin er ljúft og kannski svolítið gamaldags sveitapopp. Smekklegar og ekkert allt of hlaðnar útsetningar Wards styðja vel við flotta rödd Zooey. Fagmannlegur undirleikur m.a. frá meðlimum Bright Eyes og The Decembertists. Þetta er alveg klárlega plata sem amma og mamma gætu fílað.

Zooey þessi er líklega best þekkt sem leikkona en hún hefur m.a. leikið í Elf, Hitchikers Guide to the Galaxy og nú síðast Yes man. Um daginn gerði hún svo allt vitlaust í indí-heiminum með því að trúlofast Ben Gibbard söngvara Death Cab For Cutie.

Matt Ward er heldur þekktara nafn í tónlistarbransanum og hefur unnið með hinum ýmsustu tónlistarmönnum, Noruh Jones (held meira að segja að hann hafi hitað upp þegar hún spilaði hér á landi), Cat Power, My Morning Jacket og Bright Eyes sem og gert sína eigin nútíma-sveitatónlist. Það bíða eflaust margir með kökk í hálsinum eftir sjöttu sólóplötu hans sem kemur út í febrúar, en síðustu plötur hans hafa allar fengið fáránlega góðar móttökur gagnrýnenda (þótt hann sé eflaust ekkert að selja í bílförmum).

Hægt er að streyma allri She & Him plötunni á heimasíðu Merge (nánar tiltekið HÉR) en þar má hlusta á allar nýjustu plöturnar frá fyrirtækinu.

mp3: She & Him - Change is Hard (tekið upp í útvarpsviðtali í júní 2008)

mp3: M.Ward - Helicopter (af Transfiguration of Vincent frá 2003)

Hó Hó Hó...

2008-12-24T15:37:00.003Z

Jólagjöf ársins frá mér til ykkar er stuttskífan Hó Hó Hó með hinni alíslensku pönksveit The Neighbours. Platan kom út fyrir rétt rúmum tveimur árum í hverfandi fáum eintökum og er með öllu uppseld (sýndist ég samt sjá eitt eintak í 12tónum um daginn).

The Neighbours var á þessum tíma tríó, hljóðfæraskipanin var gítar, trommur og söngur (nú hefur bassaleikari bæst við í hópinn).
Platan var tekin upp á einni nóttu, eftir tónleika og fyrir skóla. Á henni eru 5 lög, 2 alþekkt klassísk jólalög og 3 frumsamin. Í heildina er þetta eitthvað inna við 10 mínútur.

Sækja sem zip-möppu HÉR

Jólamixteip KG 2008

2008-12-23T16:08:00.006Z

Það er þorláksmessa og því ekki seinna vænna að kasta út Jólablandspólu fyrir æstan lýðinn. Lögin eru 13 eins og jólasveinarnir. Mörg komu til greina en þessi urðu hlutskörpust í vali mínu. Ég kann ekki að gera svona zip-möppu með öllum lögunum svo þið verðið að taka þetta eitt í einu.

The Yeah Yeah Yeahs – All I Want For Christmas
Fyrsta lagið á mixteipinu er spánýtt jólalag frá hinu baneitraða New York tríói Já Já Já-in. Eiginlega bara ógeðslega gott.

The Pogues ásamt Kristy MacCoil – Fairytale of New York
Áhugaverð tenging úr fyrsta laginu í annað er að The Pogues gáfu út EP-plötu árið 1990 sem ber heitið Yeah Yeah Yeah Yeah Yeah (og eins og glúrnir lesendur sjá er það svolítið svipað nafni flytjanda númer eitt). Eníveis, Shane MacGowan er snillingur að blanda írskri þjóðlagatónlist við pönk, popp og eiginlega bara hvað sem er. Hér er það jólatónlist. Lagið kom út árið 1987 og hefur m.a. verið valið besta jólalag allra tíma á VH1. Yndislega jólalegur texti ,,You scumbag, you maggot. You cheap lousy faggot. Happy Christmas your arse I pray God it's our last”.

Mogwai – Christmas Song
Skosk instrúmental gleði frá síð-rokks meisturunum í Mogwai. Þetta jólalag er af hinni mjög svo vel nefndu stuttskífu EP frá árinu 1999.

Death Cab For Cutie – Christmas (baby please come home)
Lag frá 1963 eftir byssuóða, geðsjúka upptökustjórann Phil Spector. Upphaflega var lagið sungið af Darlene Love en fjölmargir aðrir hafa spreytt sig á því, m.a Bon Jovi, U2, The Raveonetts, Joey Ramone, Mariah Carey og hinir hárprúðu Hanson bræður. En hér er það í mjög svo ljúfum flutningi Ben Gibbard og félaga.

Evan Dando – Silent Night
Indí-rokk hetjan Evan Dando úr Lemonheads með innilegan flutning á Heims um Ból.

Reverend Horton Heat – Jingle Bells
Reverend Horton Heat er ótrúlega ó-jólalegt band. Músikin sem þeir spila er psychobilly, en eins og nafnið gefur til kynna er það svipað Rokkabillý nema hraðara, hrárra og villtara. Frekar tónlist til að hossast á eyðimerkursandhólum í Land Rover jeppa við en til að klappa kettinum fyrir framan arininn. Gengur oft vel upp hjá þeim en alveg frekar tæpt hér.

Kate Bush – December Will Be Magic Again
Þegar ég frétti að þetta lag frá 1980 hefði verið íslenzkað af einhverjum hryðjuverkamönnum var ég næstum því búinn að kippa þessu út úr mixinu... en lagið er of gott til þess. Kate alveg einstaklega töfrandi að venju (annað en fokking desember, sem er grár og hryssingslegur enn á ný).

Badly Drawn Boy – Donna and Blitzen
Kunnulegur hljómur frá hinum mjög svo úfna Damon Gough sem pissaði einu sinni upp í vindinn og lét síðan alla vita að það væri ár rottunnar. En þetta er lokalagið á yndislegu sándtrakki hans við myndina About a Boy (sem mér fannt eiginlega geðveikt skemmtileg, mjög fílgúdd).

Bright Eyes – Blue Christmas
Conor Oberst reynir við Elvis slagarann Blue Christmas á jólaplötu frá 2005. Namminamm...

Tom Waits – Silent Night/ A Christmas Card From a Hooker in Minneapolis
Nafnið segir í rauninni allt sem þarf að vita. Tom einn við píanóið á einhverjum tónleikunum.

Julian Koster – O Holy Night
Arnar Eggert skrifaði um þetta undarlega verkefni Julians Kostner (út Neutral Milk Hotel) í lesbók Morgunblaðsins síðasta laugardag. Ég flýtti mér auðvitað að stinga mér út í fróðleikshafsjó internetsins og leitaði þetta uppi. Öll platan bara spiluð á sög, mér finnst hljómurinn ótrúlega heillandi, hér er það Ó, Helga Nótt sem fer undir sögina.

Bob Justman - Christmas Day
Þunglynd jól hjá Kristni Gunnari Blöndal sem er nýbúinn að senda frá sér sína fyrstu Bob Justman plötu. Hlakka til að heyra í henni. Þetta lag kom hins vegar út á styrktarplötu fyrir félagið Ísland-Palestína árið 2004.

Okkervil River – Listening to Otis Redding at Home During Christmas
Gott nafn, góð hljómsveit, gott lag og gleðileg jól.

2 Stelpur

2008-12-18T15:20:00.007Z

Ég hef lofað sjálfum mér að hugsa ekki um jólin fyrr en að síðasta prófi loknu (á morgun, fokk já!). Þá fáið þið kannski einhver ofboðslega indí jólalög eins og lenska er að blogga um á þessum tíma árs. Í dag fáið þið hinsvegar (bara) tvær hressar stelpur...

Eina frá Bandaríkjunum og eina frá Íslandi.
Eina svarta og eina hvíta.
Eina sem var að gefa út barnaplötu og eina sem hefur aldrei gefið út barnaplötu (en mun vafalaust gera það síðar).

Kimya Dawson gaf um daginn út sína fyrstu breiðskífu eftir Juno-gleðina. Það er semsagt barnaplatan Alphabutt (ísl. Stafrassið) sem er gefin út á Rough Trade. Í rauninni var barnaplata rökrétt framhald af áður útgefinni tónlist Kimya, sem hefur ávallt einkennst af einfaldleika, innilegheitum og smá slettu af barnalegum húmor. Á Alphabutt er að finna fullt af hressum lögum um skrímslabörn, lausar tennur og prump og svo auðvitað nokkur falleg um allt það sem skiptir mestu máli í lífinu. Kimya er söm við sig, með hjartað á réttum stað og sálina fullkomlega í tónlistinni. Ef ég ætti útlenskt barn myndi ég leyfa því að hlusta á þetta.

mp3: Alphabutt

mp3: Seven Hungry Tigers

mp3: We're all animals

www.myspace.com/kimyadawson

Halla Guðmundsdóttir er 22 ára Kópaskersmær sem er búsett í Danmörku þessa stundina. Hægt er að hlusta á eitt lag á mæspeis svæði hennar og nefnist það Jump. Blúsað, angurvært og einlægt í vetrardrunganum.

www.myspace.com/hallaboa

Óskabörn Ameríku

2008-10-28T19:12:00.003Z

Fundur hjá markaðsnefnd Britney Spears:

Hey, strákar. Feminismi er víst það heitasta í dag!
Já er það? Hvernig væri að gera svona myndband þar sem Britney er að lúskra á karlrembusvíni?
Já, svo skulum við auðvitað hafa hana nakta...
Að sjálfsögðu!

Britney Spears MTV Music

Ég er ekki alveg að gleypa við þessu lagi, ekki jafn beitt og það sem ég heyrði af síðustu plötu. Hlýtur að vera hægt að fá hæfara fólk í að vinna með stelpugreyinu.

Annað óskabarn Bandaríkjanna er Hank Williams hinn þriðji (barnabarn þess fyrsta), sem kallar sig oftast HankIII, eða einfaldlega III. Hann gaf nýlega út plötuna Damn Right, Rebel Proud. Nafnið segir allt sem segja þarf, kántrý-rokk sem fjallar um aðal áhugamál Hanks; kynlíf, eiturlyf, slagsmál og Rokk'o'ról. Fokking rebell!

mp3: Hank III - 3 shades of black
mp3: Hank III - The Grand Ole Opry (Ain’t So Grand Anymore)

Hæ, ég heiti Kristján og er Elliott-isti...

2008-10-27T21:13:00.005Z

21 október voru 5 ár síðan að Elliott Smith stakk sig nokkrum sinnum of oft í bringuna með eldhúshníf eftir rifrildi við kæró. Er ekki kominn tími á að halda aðra minningartónleika um manninn? Það voru flottir tónleikar fyrir nokkrum árum á Gauki á Stöng.

En já, ef þú vissir það ekki er ég með Elliott Smith blæti á háu stigi. Samt eru sko alveg til meiri Elliott Smith pervertar en ég. Þeir eru í leynilegum netsamfélögum sem skiptast á sjaldgæfum upptökum af kappanum, eina sem maður þarf til þess að fá að vera með er að leggja í púkkið. Ég hef svosem aldrei átt neinar rosalega merkilegar upptökur með honum, svo að ég má ekki vera með. En nú hefur einhver meistari á bloggsíðunni rawkblog gert mig hamingjusaman með því að bomba á okkur heilum helling af sjaldgæfu og sjaldanheyrðu dóti.

Hérna eru allar upptökur sem til eru í netheimum af Elliott að kovera lög annara (á tónleikum þ.e.a.s).

-mæli m.a. með Jealous Guy (John Lennon) og Lost Highway (Hank Williams)

Hérna eru nokkrir heilir tónleikar.

Hérna eru nokkur óútgefin lög.

Svo er heill hellingur af öðru góðu dóti þarna.

Og svo er www.sweetadeline.net aðvitað basic.

Mt.Eerie og Middle East

2008-10-26T23:12:00.004Z

Þessa dagana hef ég svo mörgum hnöppum að hneppa að ég í lok dagsins eru hendur og hugur orðin lúin og sjá sér sjaldan fært að blogga.

En nú er sunnudagskvöld og fátt betra en að troða kassagítarsnilld upp á lýðinn.

Mount Eerie

Í byrjun Október kom út ný plata með söngvaskáldinu með barnshjartað, íslandsvininum Phil Elvrum. Platan ber nafnið, Lost Wisdom, og er unnin í samvinnu við kanadísku söngkonuna Julie Dorian og gítarleikarann "hennar" Fred Squire.

Síðan árið 2003 hefur Phil verið að gera tónlist undir nafninu Mt.Eerie, en áður kallaði hann sig The Microphones. Nýjasta platan inniheldur 10 lög sem voru tekin upp á aðeins örfáum dögum í heimabæ Phils, Anacortes í Washington. Platan var algjör skyndiákvörðun, en Julie og Fred kíktu í heimsókn, þau voru nýkomin úr tónleikaferð og höfðu smá tíma þangað til þau áttu að mæta í upptökur. Platan er víst mjög Lo-fi (hef bara heyrt helminginn) og má oft heyra aukahljóð sem gefa henni einstaklega heimilislegan hljóm og andrúmsloft. Lögin byggjast á ljúfum gítarleik, röddum Julie og Phils sem harmónísera einstaklega vel, svo er örfáum aukahljóðfærum bætt við.
Í laginu Voice in Headphones, notar hann brot úr lagi Bjarkar, Undo, af Vespertine. "It´s not meant to be a strife, it´s not meant to be a struggle uphill" er kyrjað undir á meðan Phil syngur um að skæla yfir fegurð tónlistarinnar og spyr svo hver þessi rödd í heyrnartólunum sé. Hann er forfallinn aðdáandi Bjarkar og hefur áður koverað lög hennar.

Það má með sanni segja að Phil sitji ekki auðum höndum þessa dagana (ekki frekar en fyrri dagana), en næsta hljóðversplata Mt.Eerie, Dawn, á að koma út 1.nóvember og næsta vor á sú þrettánda frá kappanum, Wind´s poem, að koma út (a.m.k. 27unda ef stuttskífur, tónleikaplötur og annað dót er tekið með). Svo er hann á leið á tónleikaferð um Bandaríkin og svo Evrópu, ég vona innilega að hann sjái sér fært að kíkja við og bræða frosin hjörtu og frosnar eigur Íslendinga.

mp3: Mount Eerie ásamt Julie Dorian og Fred Square - Voice in Headphones
mp3: Björk - Undo
mp3: Mount Eerie ásamt Julie Dorian og Fred Square - Flaming Home
mp3: Mount Eerie ásamt Julie Dorian og Fred Square - You Swan, Go On

Tenglar: www.pwelverumandsun.com www.myspace.com/elverumandsun http://mounteerie.trivialbeing.net

Svo vil ég líka benda á hina áströlsku Hjaltalín (nema bara ekki jafn óþolandi og miklu skemmtilegri), The Middle East. Hljómsveitin var skipuð 5-14 hressum krökkum og spiluðu þau einstaklega fallegt tregafullt þjóðlagaindí, alveg ofboðslega áheyrilegt. Já, þau eru semsagt hætt skv. mínum heimildum, en nafnið gerir manni eilítið erfitt að finna upplýsingar um þau. Þau gáfu út tvær plötur, deiliskífu með vinasveit sinni Sleeping in Trains og The Recordings of The Middle East sem er uppseld og ófáanleg.
Þau ætluðu greinilega að herja á Bandaríkjamarkað, enda nafnið einstaklega aðlaðandi fyrir múslimselskandi miðríkjamömmur og aðra sprengjuóða zíonista. Gerið ykkur sjálfum greiða og hlustið á þetta!

mp3: The Middle East - Blood
mp3: The Middle East - The Darkest Side

Tenglar: www.myspace.com/visitthemiddleeast

Skorpulifur Records á Iceland Airwaves

2008-10-15T11:15:00.000Z

Rigning, rok og Fyrsta hjálp

2008-09-21T19:32:00.007Z

Veðrið úti er vont. Ég fíla það. Þá hef ég pottþétta afsökun til að vera inni allan daginn í náttbuxum og drekka kakómalt.

Rakst á alveg yndislega útgáfu af Fleet Foxes laginu Tiger Mountain Peasant Song (en frumraun þeirrar sveitar, samnefnd hljómsveitinni, er algjörlega ein besta plata ársins). Það er sænsku systurnar Klara (15) og Jóhanna Söderberg (17) sem flytja lagið úti í skógi, vopnaðar kassagítar og mögnuðum röddum.

Söderberg systurnar gáfu út sína fyrstu EP-skífu í apríl á þessu ári, undir nafninu First Aid Kit. Platan, sem nefnist Drunken Trees, var gefin út hjá Rabid Records, útgáfufyrirtæki í eigu samlanda þeirra í raf-hjartsláttar-dansdúettinum The Knife.

Frumsamda tónlistin ber á engan hátt merki um ungan aldur stelpnanna og hinir ýmsu tónlistarbloggarar eru að missa legvatnið af hrifningu.... Skiljanlega

www.myspace.com/thisisfirstaidkit

Önnur leið til að drepast...

2008-09-19T14:14:00.004Z

Lagið frá mest spennandi þríeyki frá því að Bítlarnir lögðu upp laupana er loksins komið á netið.
Þetta eru auðvitað þau Jack White, Alicia Keys og drápsvél hennar hátignar, sjálfur James Bond.
Reyndar hafði sýnishorni af laginu verið lekið í einkar ósmekklega Coke Zero auglýsingu, en nú er það allt komið á hinn stórkostlega veraldarvef!

Lagið ber heitið Another Way to Die og verður semsagt lag næstu Bond myndar, Quantum of Solace (hvað sem það nú þýðir).

Bersýnilega er þetta með betri lögum sem hafa verið gerð fyrir áfengissjúka kynlífsfíkilinn 007 (allavega betra en Chris Cornell ruslið sem var í síðustu mynd). Slær reyndar ekki Paul McCartney og DuranDuran ref fyrir rass...

Hægt er að hlaða niður laginu á mp3-formi hér fyrir neðan

Jack White feat. Alicia Keys - Another Way to Die

Níhilismi

2008-09-14T17:31:00.002Z

Barði í BangGang og Henrik Singapore Sling syngja með krökkunum. Óborganlegt!

Jóhann hringir í Jimmy

2008-09-10T23:44:00.005Z

Ég veit ekkert hver Jóhann Kristinsson er og hef ekki nennt að vinna neina rannsóknarvinnu. En músíkin hans er einstaklega vel hljóðandi. Angurvært og einlægt kassagítarraul. Hann er ekkert að finna upp hjólið, en hverjum er ekki drullusama? Við þurfum ekkert nýtt hjól.

Jóhann er nýbúinn að gefa út frumburð sinn Call Jimmy á bandaríska útgáfufyrirtækinu Atomic Mouse. Ég er alvarlega að pæla í að spandera þúsundköllum í þennan grip.

Svo geri ég einnig ráð fyrir að kíkja á a.m.k. eina tónleika með honum um helgina. Þetta er í boði:

11.sept á Kaffi Hljómalind ásamt Enkídú

12.sept á Kaffi Amsterdam ásamt Lo-ji

13.sept á Hressó

15.sept á Babalú

24.sept, útgáfutónleikar á Cafe Rosenberg

www.myspace.com/johannkristinsson

http://www.rokk.is/default.asp?Flytjandi_ID=2264&sida=um_flytjanda

Tónleikar 3.-8.september

2008-09-02T23:33:00.002Z

Þónokkuð af tónleikum í vikunni. T-t-t-tjekk it át

Miðvikudagur: Retro Stefson frumflytja plötuna sína á Organ og spila síðan eftir á. Frítt inn

Klezmer Kaos (Fra/Ísl) og Múgsefjun á Nasa kl.20:00, 2500 kall inn.

Bedroom Community kvöld á Kaffibarnum klukkan átta (að öllum líkindum ekki tónleikar þó).

Fimmtudagur: Viðurstyggð, Innvortis, Morðingjarnir, Æla kl.21:00 á Organ, 500 karlmenn.

Föstudagur: Útgáfutónleikar Megasar og Senuþjófanna á Nasa klukkan 21:00, 2000 kall inn.

Útgáfutónleikar Mammút ásamt Klive í Iðnó klukkan átta, 1000 krónur og platan Karakari á tilboði.

Raein (It), Gavin Portland, Rökkurró, Skítur á Kaffi Hljómalind kl.19:00, 800 krónur.

Mánudagur: Gordon Riots, For a Minor Reflection og No Culture kl. 21:30 á Kaffi Rót

Annars verð ég að viðurkenna það að ég missi af flestum þessum tónleikum. Fannst m.a. kominn tími til að nota boðsmiðann minn á Ástin er diskó, Lífið er Pönk í Þjóðleikhúsinu. Ég athugaði ekkert hvort að ég væri að missa af áhugaverðum tónleikum. En ég meina, af hverju að fara á alvöru pönktónleika ef þú getur séð söngleik um pönk?

Yusuf syngur fyrir börnin

2008-09-01T18:00:00.003Z

Salaam Xalaykum allir saman.

Á morgun hefst Ramadan, helgasti mánuður múslima. Þá eiga allir að tjilla grimmt og fasta. Svo er auðvitað um að gera að hlusta á besta popptónlistarmann Íslams, meistara Yusuf Islam (áður Cat Stevens og enn áður Steven Demetre Georgiou).

Hér eru nokkur frábær trúarleg lög með kappanum.

Fyrsta lagið, A is for Allah, af samnefndri barnaplötu frá 2000, samdi hann til að kenna dóttur sinni arabíska stafrófið. Fræðandi.

Næsta lag er hið stórskemmtilega Bismillah af annarri barnaplötu, I look I see frá árinu 2003.

Af sömu plötu er líka mömmulagið, Your Mother.

Maa Salaama!

Föstudagsfílíngur

2008-08-29T17:10:00.002Z

Það er stórhættulegt að blogga um partýtónlist á föstudagseftirmiðdegi... sérstaklega ef maður var búinn að plana að taka því rólega um kvöldið. Ég er að komast í svo mikinn partýgír að mig grunar að ég endi eins og undanfarnar helgar. Guð minn góður.

The Rapture - No Sex For Ben
Nýjasta lagið frá íslansvinunum í The Rapture. Var á sándtrakkinu með tölvuleiknum GTA4 sem kom út í ár. Gott partý.
HÉR er hægt að hlaða niður
http://www.myspace.com/therapture
Boss Hogg - Baal Zebub Boogie
Ótrúlega hresst diskó-house frá Århus í Danmörku. Mæli ofboðslega mikið með þessu.
HÉR er hægt að hlaða niður

http://www.myspace.com/b0sshogg

Julian Casablancas, Santogold og Pharrell Williams - My Drive Thru
Ef þú ert ekki löngu kominn með upp í kok á þessu lagi kemur það þér pottþétt í gírinn. Mögnuð blanda tónlistarmanna. Lagið var gert fyrir auglýsingu skóframleiðandans Converse.

Ást í þrívídd

2008-08-27T17:11:00.002Z

UMTBS eru á forsíðu Myspace með myndbandið við 3D Love. Gott lag en vont myndband. Þeir segja að platan komi út fyrir helgi, en ef ég þekki þá rétt hafa þeir ekki hugmynd um það.

3D Love

7500 Kr.-

2008-08-26T00:09:00.004Z

Er að renna í gegn AntiFolk Vol.1 sem ég fékk lánaðan hjá gamla góða Villa. Platan er 20 laga safnplata frá árinu 2002 gefin út af Rough Trade. Það eru þau Kimya Dawson og Adam Green (e.þ.s. The Moldy Peaches) sem safna saman. Besta lag plötunnar á Jeffrey Lewis (að sjálfsögðu).

Svo virðist sem að æ fleiri sé að hoppa um borð í Andþýðutónlistarvagninn. Arnar Eggert skrifaði um Kimyu í Lesbók morgunblaðsins fyrir nokkrum vikum og svo lenti ég í því að heyra svoleiðis músík á kaffibarnum á mánudagskvöldi. Gott mál.

Um helgina kíkti ég í Kolaportið. Auðvitað gekk ég beint að vínil plötu básnum og byrjaði að gramsa. Mesta athygli vöktu hjá mér tvær breiðskífur með einni bestu íslensku hljómsveit allra tíma, Purrki Pillnikk. Önnur þeirra, Ekki Enn kostaði 3000 Kr en hin, Googooplex heilar 7500. Ég greip andann á lofti... 7 og hálft kvikindi! Jú, mig langar í þessa plötu en ég er fokking fátækur námsmaður. Þegar ég byrjaði að skoða hana nánar leit næsti maður yfir öxlina á mér og hrópaði 7500 Krónur! ,,Djöfull er það ódýrt".

Við ræddum stuttlega um Purrk og svo fór ég heim í fýlu.

Talandi um vínil plötur, þá er hérna örheimildarmynd um gæja sem á stærsta plötusafn í heimi. Milljón breiðskífur og ein og hálf af smáskífum. Áhugavert.

UPPFÆRT: Svo virðist sem að myndbandið virki ekki hjá öllum, þessi tengill ætti þó að virka http://vimeo.com/1546186

Ef þú ert ekki nú þegar búinn að því er náttúrlega um að gera að tjekka á nýja laginu með skosku hertogahommunum í Franz Ferdinand.
Mp3: Lucid Dreams

Menningarsótt

2008-08-23T13:10:00.002Z

Ég nenni ekki að skrifa niður alla tónleika sem eru í gangi í dag. Ætla bara að rölta um miðborgina og njóta haustrigningarinnar. Meðal þess sem ég ætla vonandi að sjá er: Slugs, Swords of Chaos, DLX ATX, Diversion Sessions og Sverrir Norland

Og svo er það bara ÁFRAM ÍSLAND (með Morðingjunum)

Eftir blóðbaðið...

2008-08-23T13:07:00.001Z

Ein sérstakasta og jafnframt ein besta öfgarokkhljómsveit síðasta áratugar er bandaríska síð-harðkjarnasveitin The Blood Brothers frá Seattle í Washington. Stórkostlegur og hugmyndaríkur hljóðfæraleikur og tveir snældubrjálaðir söngvarar sem sungu súrrealíska texta um samúræja, risapáfagauka, vændiskonur, sveðjur og ást sem rímar við viðbjóðslegt bílslys. Það var mikill missir þegar að bandið lagði upp laupana í fyrra eftir 10 ára starfsemi sem skilaði sér í 5 frábærum breiðskífum og tveimur EP plötum. Allir 5 meðlimir sveitarinnar hafa ávallt verið verið duglegir að dunda sér í ýmisu öðru en Blóðbræðramúsík, dæmi um góð hliðarverkefni BB meðlima eru danspönkbandið Neon Blonde og thrashcore brjálæðið Head Wound City (ásamt Nick Zinner úr YeahYeahYeah’s og tveimur gæjum úr The Locust).

Myndband við lagið Ambulance vs. Ambulance af Burn Piano Island, Burn (2003)

Nú eftir breiköppið hafa þrjú ný bönd (með mismunandi áherslur) verið stofnuð og vel þess virði að kíkja á þau. Því miður virðast þau ekki vera alveg jafn kynngimögnuð og Blood Brothers og virðast allir meðlimirnir vera að leita í áttina að hlustendavænni músík en áður. Annar söngvaranna, Johnny Whitney, segist meira að segja að í dag hafi hann mun meiri áhuga á poppi en pönktónlist.

Jaguar Love inniheldur helíumsöngfuglinn Johnny Whitney (rödd hans hefur verið líkt við Robert Plant á sterum eða Perry Farrell eftir kynskiptiaðgerð) og gítarleikarann frábæra Cody Votolato ásamt J Clarke úr Pretty Girls Make Graves. Þeir gáfu út frumraun sína Take me to the Sea á Matador útgáfunni síðla sumars. Hægt er að hlusta á plötuna í heild sinni á mæspeis síðu Jaguar Love. Músíkin er eðal indí-art-popprokk með ýmiskonar stílbrigðum og –brotum. Annaðhvort elskar þú Johnny eða hatar, ég elska...

Past Lives er hljómsveit hins 3/5 hluta Blood Brothers. Þar eru söngvarinn (sem er lítið síðri en Johnny) Jordan Blilie, bassa- og hljómborðsleikarinn Morgan Henderson, trommuleikarinn Mark Gajdahar og gítarleikarinn Devin Welch (sem var um tíma blóðbróðir). Past Lives gáfu út sína fyrstu EP plötu á Suicide Squeeze 4.ágúst og ber hún nafnið Strange Symnetry. Tónlistin er einhverskonar indírokk eða síð-pönk með math og hardcore áhrifum. Hægt er að hlusta á Strange Symnetry á Mæspeis svæði hljómsveitarinnar. Þó að í fréttatilkynningunni um andlát The Blood Brothers hafi verið talað um að þeir hafi skilið í góðu virðist vera einhver rígur í gangi, sem sést kannski best á því að Past Lives köstuðu út sinni plötu óvænt viku fyrir útkomu Jaguar Love plötunnar. Og ef það er ekki nóg, þá eru þeir ekki vinir á Mæspeis!

Ef nýju hljómsveitirnar eru afkomendur Blood Brothers er Champagne Champagne klárlega bastarðurinn í fjölskyldunni. Kampavín Kampavín er elektró-popp skotið hipp-hopp, eins langt frá tónlist BB og hugsast getur. Maðurinn á bakvið bandið er trommuleikarinn (og nú taktsmiðurinn) Mark Gajdahar sem nú kallar sig DJ Gajamagic. Yfir takta kappans rappar svo froðukjafturinn MC Pearl Dragon og Thomas Gray er hæpmaðurinn. CC hafa verið iðnir við tónleikahald undanfarna mánuði og hafa vakið athygli fyrir góða stemmningu. Gajdahar spilar taktana af tölvunni sinni en syngur einnig bakraddir og spilar á melódikku og fleiri hljóðfæri.

www.myspace.com/thebloodbrothersband
www.myspace.com/neonblondebats
www.myspace.com/headwoundcity
www.myspace.com/jaguarloveband
www.myspace.com/pastlivesmusic
www.myspace.com/champagnechampagne

Síðbúið plögg

2008-08-21T18:41:00.002Z

Sunnudagur

2008-08-17T16:44:00.004Z

Þegar áfengið er að skolast úr blóðinu, líkaminn í lamasessi og hugurinn óvirkur er fátt betra en að setjast upp í sófa og hugsa um gærkvöldið með tregafulla kassagítartónlist í græjunum. Flestir í þynnkuþunglyndi ættu að finna samhljóm með hinum frábæra Bon Iver.

Bon Iver er sólóverkefni Justin Vernons frá Wisconsin-fylki í Bandaríkjunum. Í fyrra kom út frumraun hans; For Emma, Forever Ago sem er alveg einstaklega áheyrileg plata. Hann á víst að hafa samið og tekið hana upp í 3 mánaða sjálfskipaðri einangrun í lítill hyttu upp á fjalli. Mjög persónuleg og heiðarleg tónlist.

Myndbandið við Wolves (Act I & II) sem má horfa á hér neðar var filmað af kvikmyndagerðarmanninum Matt Amato. Daginn áður hafði hann fengið fréttir af andláti eins besta vinar síns, Heath Ledgers. Matt ákvað engu að síður að taka upp myndband, þeir kveiktu varðeld út í skógi og sátu þar allan daginn og mynduðu.

mp3: Skinny Love

http://www.myspace.com/boniver

Þegar þið farið síðan að rífa ykkur upp úr sunnudagsdepurðinni mæli ég með hinum stórskemmtilega kvartett frá Norður-Karólínu, Bombadil (eins og Tumi Bumbaldi). Glaðvært fólkað indípopp í líkingu við bönd eins og Page France, Antsy Pants og jafnvel Eels. Einhver líkti þeim við drukkna, sírkúsútgáfu af The Band. Fyrr á þessu ári gáfu Bombadil út sína fyrstu breiðskífu; A Buzz, a buzz á Ramseur útgáfunni. Panflautur, banjó, víóla, þríhyrningur, kazoo-flauta og almenn hamingja.

mp3: Cavaliers Har Hum

www.myspace.com/bombadil
http://www.bombadilmusic.com/

The William Blakes

2008-08-16T22:17:00.002Z

Fyrr á þessu ári kom út fyrsta plata dönsku hljómsveitarinnar The William Blakes. Platan ber hið frumlega heiti Wayne Coyne. Umslagið er einnig stórskemmtilegt. Hausnum á Wayne komið fyrir á líkama William Blakes.

Platan hefur fengið stórgóða dóma í flestum dönskum fjölmiðlum og ekki að ástæðulausu. Músíkin er metnaðarfullt indípopp ala Flaming Lips.

Tjekk it http://www.myspace.com/thewilliamblakes

Orðskýringar

William Blake - enskt skáld, listamaður og prentari sem var uppi frá 18. til 19.aldar.
Wayne Coyne - bandarískur tónlistarmaður, forsprakki hljómsveitarinnar Flaming Lips, er uppi núna (uppi á háalofti þ.e.a.s.)

Tónleikar í Rvk 14.-19.ágúst

2008-08-14T19:37:00.003Z

Núna í lok sumars er alveg ofboðslega mikið að gerast í tónleikahaldi. Allir heima og enginn bissí. Þetta er til dæmis í boði næstu daga...

Fimmtudagur:
SuddenWeatherChange, BoB og Reykjavík! kl.21:00 á Organ 700kall
Gavin Portland, Dys og Tentacles of Doom kl.21:00 á Kaffi Rót 500kall
Föstudagur:
Thomas Baz kl.17:00 á Kaffi Hljómalind Frítt
Retro Stefson kl.18:00 á Organmarkaðinum Frítt
BoB og Coral kl.20:00 á Kaffi Hljómalind Frítt
Pete Fosco kl.20:00 í 12 Tónum Frítt
The Fist Fokkers og Evil Madness kl.20:00 í opnunarpartý tískusýningar Munda á Nasa
Æla á Kaffibarnum kl.22:00 Frítt
Laugardagur:
Agent Fresco og Retro Stefsson á opnunarhátíð nýuppgerðs Skólavörðustígs kl.15:30 Frítt
Adeline Moreau í 12 Tónum kl. 16:00 Frítt
Thomas Baz og Jói á Kaffi Rót kl. 21:00 Frítt
Slugs, Vafasöm Síðmótun, Kid Twist og Viðurstyggð kl.23:00 á Kaffi Amsterdam Frítt
Þriðjudagur:
Gavin Portland, Skítur og Muck kl.21:00 á Organ 1000kall

Roskilde – 5.hluti – Sunnudagur

2008-08-12T20:42:00.006Z

Þá er komið að síðasta kapítulanum í frásögn minni af Hróarskelduhátíðinni 2008, njótið vel....

Ég tók því rólega fram eftir Sunnudeginum. Lítið um fína drætti í tónleikadagskránni og ágætt að taka því með ró svona síðasta daginn. Ég byrjaði þess vegna fyrst klukkan fimm með Thrash-metal gosðsögnunum í Slayer. Við mættum tímanlega og náðum að troða okkur nánast alveg fremst. Kallarnir eru að verða andskoti gamlir en kunna þetta auðvitað, doublekickerinn alveg heitur ennþá. Kerry King er mögulega harðasti maður í heimi, ef ekki bara fyrir grjóthart útlitið þá fyrir hinar fjölmörgu Marshall-stæður sem gnæfa bakvið hann á meðan hann hamrar á fljúgandi V gítarinn sinn. Ég verð að viðurkenna að þrátt fyrir að hafa lítið hlustað á Slayer varð ég fyrir vonbrigðum, svolítið kraftlítið hjá köllum með svo stórt orðspor. Mestu vonbigðin voru þó mosh-pitturinn sem var mun veimiltítulegri en við var að búast á Slayer tónleikum. www.myspace.com/slayer

Eftir tæpan klukkutíma ákvað ég því að yfirgefa svæðið og kíkja á Chan Marshall e.þ.s. Cat Power. Ég var spenntur fyrir Chan enda aldrei séð hana spila á tónleikum (mér var auðvitað hent út af Innipúkanum sælla minninga, nenni ekki að ræða það frekar). Kellingin var mætt með háklassa band með sér, þar sem helstan ber að nefna trommarann Jim White (The Dirty Three, Bonnie ´prince´ Billy, Smog). Strax í upphafi tónleikanna var þó ljóst að ekki var allt með öllu mjalla. Söngkonan virtist ekki heyra í sjálfri sér (í sviðshátölörunum þ.e.a.s.) og reyndi að benda hljóðmönnunum á þetta. Svo virtist vera sem að engum hafi tekist að leysa vandamálið því Cat Power var með sífelldar bendingar til hljóðmannanna og varð á endanum ofboðslega pirruð. Hún reyndi eftir bestu geta að einbeita sér að söngnum en greinilegt var að allt gekk á afturfótunum. Hún fór ekkert í felur með það að hún vildi fátt minna en að vera stödd upp á sviði í Odeon tjaldinu þetta kvöldið, og stýrir það aldrei góðri lukku að listamanninum líði þannig. Tónleikarnir voru því eiginglega ömurlega pínlegir og engan veginn skemmtilegir. Mikil vonbrigði. www.myspace.com/catpower

Ég rölti framhjá hinum sænsku ,,goðsögnum” Bob Hund sem eru í blússandi kombakki þessa dagana. Ljóshærðir Svíar dönsuðu og sungu af lífs og sálar kröftum með hinu ofvirka gleðirokki hundsins. Söngvarinn Thomas Öberg stóð upp á stól og fíflaðist á sænsku við áhorfendur á Appelsínugula sviðinu. Það litla sem ég sá var einstaklega hresst og er það vel þess virði fyrir þá sem ekki þekkja til þessara sænsku meistara að tjekka á þeim. Þess má geta að Graham Coxon úr Blur er mikill aðdáandi og tekur ósjaldan BobHund lög (á sænsku) á tónleikum. Svo segjast Jan Mayen vera undir miklum áhrifum þaðan. www.myspace.com/bobhundofficial

Planið var að elta vinaópinn minn á Hot Chip en á elleftu stundu gerði ég mér grein fyrir því að ég myndi aldrei fyrirgefa sjálfum mér að sleppa Bonnie ´Prince´ Billy (sem ég sá svo reyndar aftur tveimur dögum seinna í Köben). Þeirri ákvörðun sá ég engan veginn eftir enda kappinn í megastuði þetta kvöldið. Will Oldham (hið rétta nafn B´P´B) dansaði um á einum fæti, talaði um skaufann á Jay-Z og púllaði nokkur rappara-múv. Svo söng hann að sjálfsögðu íðilfagra sveitatónlist. Lagalistinn samanstóð aðallega af efni af nýjustu plötunum og náttúrlega mest af þeirri nýjustu, hinni stórgóðu Lie Down in the Light. Þó fengu einstaka eldri lög að fljóta með, oftast með nokkuð breytta melódíu og tók það mann stundum nokkrar sekúndur að átta sig á laginu. Hápunktur kvöldsins fannst mér klárlega vera í uppklappslaginu King at Night, gæsahúð dauðans! Will var með fjögurra manna band með sér, fiðlu-/söngkonu, áslattar-/gyðingahörpuleikara, gítarleikara og kontrabassafant. Sjálfur lék hann á gítar og söng. Þó að hljóðið hafi ekki verið frábært hefði ég varla getað beðið um betri tónleika frá Bonnie. www.myspace.com/princebonniebilly

Andskotinn... þegar að tónleikunum lauk sá ég að úti fyrir var farið að hellirigna. Ég hljóp eins og fætur toguðu yfir endilangt svæðið, týmdi ekki að kaupa mér regnstakk, og þaut inn í Arena tjaldið þar sem Hot Chip voru að klára sig af. Ég náði aðeins þremur lögum, en þeirra á meðal var hið stórgóða Ready For The Floor. Þegar að fyrstu tónar hljóðgervilsins hljómuðu ætlaði allt um koll að keyra. Rífandi stemmning. Þeir enduðu svo á sinni útgáfu af Prince laginu sem Sinead O´Connor gerði svo frægt hér um árið, Nothing Compares 2 U. Hot Chip eru orðnir meira ,,band" heldur en áður. Þegar að þeir spiluðu á NASA stóðu þeir allir fimm hlið við hlið og spiluðu allir á synthesizera, einn á trommumaskínu og einn greip stundum í gítarinn. Núna eru þeir byrjaðir að spila á trommur, bassa og gítara og svoleiðis, hálfgert stadium-elektró-danspopp. Hefði svo sannarlega viljað sjá meira, en þú veist... maður getur ekki sleppt Bonní Fokking Billí. www.myspace.com/hotchip

Á þeim 500 metrum sem eru á milli Arena og Orange tókst mér að týna hverjum einasta í a.m.k. 10 manna föruneyti mínu (sem gerir einn á fimmtíu metrum) og vafraði því einn um í rigningunni og beið eftir Jay-Z. Kallinn lét bíða örlítið eftir sér, auðvitað. Djeisí var með stórt band með sér, gítar, trommur, slagverk, bassa, hljómborð, blásarasveit og ég veit ekki hvað og hvað. Svo mættu auðvitað Hype-menn á svæðið. Ég þekki nú ekki nógu mikið til tónlistar Jay en kannaðist við nokkur lög og söng hástöfum með 99 Problems (Djöfull er Rick Rubin obboðslega brjálaður HipHop Pródúser). Bandið mixaði fjölmörgum hittörum inn í lögin t.d. Purple Rain, Walk this Way og Punjabi MC (ótrúlegt en satt). Mér fannst Jay einhvern veginn svolítið áhugalaus, líklega var hann bara þreyttur eftir Glastonbury. Ég var þó sáttur enda væntingarnar ekkert rosalegar. Ég gafst þó upp fyrir Ingó og Veðurguðunum eftir rúman hálftíma og fór heim að sækja regngalla. Á leiðinni heim í tjald hætti að rigna, ég hitti gott fólk og nennti ómögulega að labba aftur á tónleikasvæðið. www.myspace.com/jayz

Ég settist því niður og súpti öl fram að Digitalism. Þýski Elektró house dúettinn héld partýinu svo sannarlega gangandi eftir JayZ. Að líkja þeim við hina frönsku Daft Punk og Justice er ekki svo vitlaust. Það sem mér þykir þó einstaklega skemmtilegt er að Digitalism syngja sjálfir raddirnar á sviðinu, svo eiga þeir heilan helling af góðum lögum og rímixum. Samanburður við tónleika Justice í fyrra (sem voru einmitt seint á sunnudagskvöldi í Arena) er óumflýjanlegur. Þrátt fyrir að þjóðverjarnir hafi hoppað um og sungið að þetta væri stærsta partý sem Roskilde hefði séð verður að viðurkennast að þeir náðu ekki alveg upp í þær hæðir sem Justice fóru upp í (en andskoti nálægt voru þeir). www.myspace.com/digitalism

Baltimore-strákurinn Dan Deacon fékk þann heiður að loka hátíðinni í ár með sínu . Tæknin var að stríða honum og kom í veg fyrir að hann gæti haft margmiðlunar sýninguna sína með lögunum, það er einstaklega súrt í ljósi þess að showin eru það sem hefur aðallega vakið athygli á honum. Tónlistin var einhverskonar geðklofin danstónlist (með einstaka prósaljóðum inn á milli), gárungar segja hana blöndu af Devo, Daft Punk og Nintendo. Dan hafði tvo trommuleikara með sér á sviðinu sem sátu andspænis hvorum öðrum fremst á sviðinu. Ég tók til við að dansa eins og brjálæðingur, svo brjálaður var ég að maður kom upp að mér og gaf mér glowstickið sitt. Flottur endir á hátíðinni. www.myspace.com/dandeacon

Hátíðin í ár fannst mér því miður ekki jafn góð tónlistarlega séð og í fyrra. Eiginlega engin bönd sem skildu mig eftir agndofa eins og gerðist nokkrum sinnum 2007. Veðrið var hins vegar betra, en það skiptir víst ekki miklu máli þegar maður er að skrifa tónlistarblogg. En engu að síður: Hápunktar Roskilde 2008 að mínu mati voru Bonnie 'Prince' Billy, Radiohead, Liars, Girl Talk, My Bloody Valentine, Seasick Steve og að missa af The Streets.

Ef einhver hefur áhuga á að lesa um alla dagana í röð eru þeir allir hér:
1.hluti - Upphitun (sun-mið)
2.hluti - Fimmtudagur
3.hluti - Föstudagur
4.hluti - Laugardagur
5.hluti - Sunnudagur

Klassík...

2008-08-08T00:32:00.002Z

Verslunarmannahelgin

2008-08-01T17:27:00.006Z

Það verður að viðurkennast að það er offramboð á tónleikum í bænum um helgina. Bæði Organ og Flex Music hafa ákveðið að ráðast inn á markað sem Innipúkinn hefur einokað undanfarin ár. Vona bara að það endi ekki allir í feitum mínus og haldi enga tónleika á næsta ári.

Svona er dagskráin...

Afmælishátíð Organ - 1000 kjell inn á hvert kvöld
Fös: DLX ATX, Jan Mayen, Æla, Dikta, Skátar, Mínus. Byrjar klukkan 22:00
Lau: Thundercats, Evil Madness, Bjartmar Guðlaugsson, Jeff Who?, BB&Blake. Hefst 22:00
Sun: My Summer as a Salvation Soldier, Elín Ey, Diversion Sessions, Spacevestisides, Kid Twist, byrjar 22:00 en grillveisla 17:00

Innipúkinn á NASA - 3900 Kr. á hátíðina, ekki hægt að kaupa á stakt kvöld
Er haldinn á föstudegi og laugardegi frá 19:00 fram á nótt. Ég finn ekki neins staðar nákvæma dagskrá, en þessir listamenn munu m.a. koma fram: Benni Hemm Hemm, Boys in a band, Dísa, Dr. Spock, FM Belfast, Geir Ólafsson, Grjóthrun í Holshreppi, Hjaltalín, Hjálmar, Megas og Senuþjófarnir, Morðingjarnir, Múgsefjun, Soundspell

Jack Live á Dillon - 1000 kórónur á kvöld (eða 2000 fyrir alla hátíðina)
Fös: Johnny and The Rest, Vicky Pollard, Múgsefjun, Atómstöðin, Jeff Who?, Shadow Parade Frá kl.18-23
Lau: Tab22, Mammút, Jan Mayen, Dikta, Leyniatriði, Hooker Swing
Sun: Boys in a Band, Severed Crotch, Morðingjarnir, Momentum, Brain Police, 10 Steps Away

Svo eru allar líkur á að hljómsveitirnar Slugs og The Neighbours spili á Bar11 á Sunnudagskvöldið. Þar er frítt inn að venju.

Leigubílalögin

2008-07-31T20:16:00.005Z

Undanfarið hef ég verið að renna í gegnum The Black Cab Sessions þættina á netinu. Í hverjum þætti kemur einn listamaður eða hljómsveit og spilar eitt lag. Það er svo sem ekkert merkilegt nema fyrir þær sakir að flutningurinn á sér stað í hefðbundnum lundúnarleigubíl á ferð. Allskonar tónlistarmenn hafa komið fram en oftast er músíkin einhvers konar indítónlist (hvað sem það þýðir nú til dags). Þegar þetta er skrifað eru þættirnir orðnir 50 talsins. Meðal þeirra sem hafa spreytt sig eru Death Cab For Cutie, Fleet Foxes, Noah and the Whale, Seasick Steve, Daniel Johnston og Jeffrey Lewis, svo örfáir séu nefndir.

http://www.blackcabsessions.com/
Black Cab Sessions á Youtube

conor oberst conor oberst

2008-07-28T21:34:00.006Z

Eins og svo margir aðrir legg ég ávallt við hlustir þegar að fyrrverandi undrabarnið Conor Oberst (Bright Eyes) gefur út nýtt efni. Þann 5.ágúst kemur út fjórtánda plata kappans og sú fyrsta undir eigin nafni í 12 ár. Hún ber hið einkar frumlega nafn, Conor Oberst. Með honum á plötunni spilar hljómsveitin The Mystic Valley Band.

Hann er greinilega eitthvað að losna við feimnina því að auk þess að nefna plötuna eftir sér er hann í fyrsta skipti á sínu eigin plötuumslagi.

Platan er talsvert ólík síðustu plötu hans, Cassadaga, hún er hrárri og á vissan hátt persónulegri. Textarnir eru um ferðalög, sambandsslit, krabbameinssjúkan strák og litla sem enga pólitík. Tónlistin er auðmeltanleg sveitatónlist sem nær því miður aldrei að komast með tærnar þar sem skífur eins og Letting off the Happiness, Lifted or The Story Is in the Soil, Keep Your Ear to the Ground, Fevers&Mirrors og I´m wide awake it´s morning eru með hælana. Hann er greinilega að verða sáttari með lífið því að þetta er ljúf plata sem rennur ábyggilega ágætlega niður með heitum kakóbolla.

Þrátt fyrir að Conor syngi nú aftur undir sínu nafni þurfa aðdáendur Bright Eyes engu að kvíða. Upptökur á næstu plötu "hljómsveitarinnar" hefjast í Nóvember.

Einnig hefur heyrst að Conor sé að vinna með M.Ward og Jim James (úr My Morning Jacket) að gerð samstarfsplötu. Djöfull hljómar það spennandi.

Hægt er að hlusta á alla nýju plötuna hér... http://www.conoroberst.com/album/

Roskilde – 4.hluti – Laugardagur

2008-07-28T20:08:00.006Z

VARÚÐ... þessi póstur er langur (nánar tiltekið 1685 orð)

Þegar að ég vaknaði snemma á laugardagsmorgun lofaði ég sjálfum mér að endurtaka mistök gærkvöldsins aldrei aftur. Nú yrði það meiri músík, enginn bjór... ókei, minni bjór. Ég ákvað að taka daginn snemma og kíkti strax klukkan 12:45 í Astoria á Wildbird & Peacedrum: Villifuglinn og Friðardrumban er dúett skipaður hressum krökkum frá Svíþjóð. Strákurinn lemur húðir á meðan stelpan ýmist syngur eða öskrar yfir. Þau kynntust víst í tónlistarháskóla þar sem þeim fannst of mikil áhersla á tækni en lítil á innlifun. Þau gefa því öllum hefðbundnum spilareglum fingurinn og gefa tilfinningunum lausan tauminn. Á köflum tókst þeim að láta styrk laganna yfirgnæfa tómleikann sem fylgdi hljóðfæraskipaninni. Best tókst þeim til í rólegri lögunum (þar sem orgel og önnur hljóðfæri voru einnig brúkuð) og þegar að þau sungu saman. En oftast fannst mér þau hljóma eins og óþekkir krakkar sem hafa komist í trommusettið hans pabba og míkrafón. www.myspace.com/wildbirdsandpeacedrums

Næst kíkti ég á danska kamelljónið A Kid Hereafter (Frederik Thaae) sem spilaði á þrennum tónleikum á hátíðinni. Hverjir tónleikar höfðu sitt þema; popppönk, metall og strengjapopp. Þennan dag var það metalfílingur í kallinum. Þetta var svona hálfgert söngleikjagrindcore, eða smile-metal eins og hann nefndi það sjálfur. Hundleiðinlegt alveg hreint. Nenni ekki að eyða mínum tíma eða ykkar í meiri útskýringar. www.myspace.com/akidhereafter

Ég hélt áfram með skandinavískt þema og kíkti á sænska hjartaknúsarann José Gonzalez. Hvert einasta lag Josés hljómar u.þ.b. nákvæmlega eins, svo að eftir nokkur lög varð ég þreyttur á fyrirsjáanleikanum. Flutningurinn var óaðfinnanlegur en tilfinningalausari en hreingerningarþjarkur. Þegar ég var að lauma mér út hljómaði hittarinn Heartbeats úr skopparaboltaauglýsingunni. Pælið þið í því hvað það er ömurlegt að vera frægur fyrir að flytja lag einhvers annars, og ekki nóg með það, heldur sló það í gegn í auglýsingu. Jósé verður nú að fara að bomba út fleiri slögörum til að hrista þetta af sér. www.myspace.com/josegonzalez

Nú stóð valið á milli Tokyo Police Club frá Kanada og Efterklang frá Danmörku. Þar sem Roskilde er draumaspilastaður allra danskra hljómsveita grunaði mig að Efterklang myndi flagga öllu, sem og þeir gerðu, og kíkti því þangað. En fyrst þurftu tónleikagestir að bíða í rúman hálftíma vegna skipulagsleysis hátíðarhaldara. Í fyrsta lagi voru þeir, eitt vinsælasta danska bandið í dag, látnir spila í Astoria, eina lokaða tjaldinu þ.e.a.s. sem hefur aðeins tvo (eða þrjá?) litla innganga. Menn hefðu nú alveg getað sagt sér að þeir myndu fylla það. Þegar að of mikið fólk mætti þurfti að bíða eftir aukaöryggisvörðum til að halda aftur af mannfjöldanum. Þetta jók bara á hitann, svitann og óróann í tjaldinu. Eníveis... svo byrjuðu tónleikarnir. Efterklang fannst mér góðir. En ýmislegt skemmdi fyrir. Frá Orange heyrðust djúpir bassatónar frá tónleikum rapparans L.O.C. og trufluðu á angurværustu augnablikum tónleikanna. Svo voru vinir þeirra í hljómsveitinni Slaraffenland þeim til halds og trausts, stundum hjálpuðu þeir til með flutninginn en þess á milli voru þeir með allt of æfð fíflalæti, sápukúlur og bréfskutlur sem þeir köstuðu í tónleikagesti. Fíflalætin gerðu þó eitthvað fyrir hinn sjónræna hluta tónleikanna (sem var mjög glæsilegur). Efterklang voru í hvítu einkennisbúningum sínum með skikkjur og aukamennirnir í rauðum íþróttagöllum. Tónleikarnir voru gríðarkraftmiklir (enda fokking mörg hljóðfæri í bandinu). Hljómsveitin hefur skapað sér sinn eigin stíl, einhvers konar epískt (en þó hresst) mix af Arcade Fire og SigurRós með bæði lifandi og rafrænum hljóðum og flottum raddútsetningum. Nokkuð gott en fæstum laganna tekst þó að hrifsa mig til sín. www.myspace.com/efterklang

Næstu tímana tók ég því rólega en kíkti þó við á Joan as Police Woman sem var skítsæmileg. Mikill fjöldi miðaldra fólks var saman komin til að hlýða á Jóhönnu. Joan Wasser hefur unnið með ýmsum flinkum listamönnum s.s. Anthony (úr The Johnsons), Rufus Wainwright og þáverandi kærasta sínum, Jeff Buckley. Nú kallar hún sig semsagt Joan as Police Woman og hefur gefuð út tvær plötur undir því nafni. Joan spilaði bæði á píanó og gítar og með henn spiluðu bassafantur og trommari. Voða mellow músík. www.myspace.com/joanaspolicewoman

Ég sá útundan mér örlítið af Judas Priest. Leður, gaddar, rokk´n´mótorhjól. Ekki mín tegund af kaffi.

Nú fóru málin að vandast. Hávaðahetjurnar í My Bloody Valentine og hinn síungi Neil Young spiluðu á u.þ.b. sama tíma. Ég afréð að kíkja á byrjunina á MBV. Ég mætti snemma til að ná góðu stæði og var því orðinn vel spenntur þegar að fyrstu drunurnur heyrðust frá gítarmagnara Kevin Shields. Strax var talið í snilldina I only said af Loveless. MBV stóðu undir nafni og spiluðu ógeeeeeðslega hátt. Eftir hvert lag skiptu báðir gítarleikararnir um gítar og fengu alltaf nýjan Fender Jaguar, einfaldur smekkur hjá krökkunum. Fyrst velti ég því fyrir mér hvort að þau væru bara að koma saman aftur til að græða pening (eins og t.d. Pixies og Happy Mondays) því að þau stóðu með hálfgerðan fýlusvip og horfðu niður á tærnar sína á meðan þau spiluðu. Svo áttaði ég mig á því að ég væri auðvitað að horfa á alvöru Shoegaze-band. Ég sá aðeins nokkur lög en voru þau öll ótrúlega góð, hafa greinilega engu gleymt þrátt fyrir langt hlé. Tónleikarnir fengu líka gríðarlega góða dóma í dönsku pressunni. Ég flýtti mér því næst yfir á Orange þar sem að gamlinginn Neil Young var um það bil að byrja. www.myspace.com/mybloodyvalentine

Njáll (ekki lengur) Ungi stóð undir mínum væntingum sem voru þónokkrar. Ég bjóst reyndar allt eins við því að hann myndi bara vera gamall og súr. En nei, það var þvílíkur kraftur í kallinum, spilaði mikið af nýjum lögum (hann er einn af fáum gömlum kempum sem semja ennþá góða tónlist), kóverlög og gamla krádplísera. Þó fannst mér fullmikið af gítarsólóum og hvert einasta lag endaði með nokkurra mínútna hávaða/sólói/brjálæði sem varð skiljanlega svolítið þreytt eftir fyrstu lögin. En ætli Neil verði ekki að fá að hafa gaman að þessu líka, það getur varla verið gaman að spila Heart of Gold í trilljónasta skipti. Eins og flestir var ég mjög sáttur með nokkurn fjölda laga af meistarastykkinu Harvest. Best fannst mér Needle and the Damage Done sem hefur alltaf hreyft við mínu litla hjarta. Ég náði ekki að klára tónleikana því mér fannst ég verða að kíkja í örfáar mínútur á tónleika Girl Talk. www.myspace.com/neilyoung Myndbandið sýnir hluta af útgáfu Neils af bítlasnilldinni A day in the life.

Girl Talk er listamannsnafn ameríkanans Greg Gillis sem hefur vakið verðskuldaða athygli undanfarin ár. Hann er nýbúinn að gefa út fjórðu breiðskífu sína Feed the Animals hjá Illegal Arts útgáfunni. Hann sló eiginlega í gegn í netheimum með plötunni Night Ripper árið 2006. Tónlistin er merkileg að því leyti að ekkert í henni er samið af Gillis. Hann blandar aðeins saman lögum eftir aðra tónlistarmenn (t.d. takti úr einu lagi og söng/rapp úr öðru). Í hvert lag notar hann búta úr að minnsta kosti 12 öðrum lögum til að búa til nýtt lag. Hann blandar oft á tíðum mjög mismunandi stefnum, rokki, rappi, elektró og fleiru og bakar þannig einstaklega dansvæna böku. Hann er þekktur fyrir villta sviðsframkomu. Þetta kvöld var engin undantekning. Hann fékk fullt af fólki upp á svið sem dansaði eins og það ætti lífið að leysa. Klæddur eins og tenniskappi frá níunda áratugnum stóð Greg kengboginn yfir tölvunni á milli þess sem að hann hoppaði um sviðið með áhorfendunum. Svo greip hann líka í hljóðnemann og kallaði hey, og áhorfendaskarinn svaraði hó. Stemmningin í Cosmopol var ólýsanleg og hver einasti maður í tjaldinu var dansandi, jafnvel súrustu fýlupúkar hnykktu mjöðmunum og stöppuðu í takt við tónlistina. www.myspace.com/girltalkmusic

Nú var ég farinn að verða ansi þreyttur en fékk mér smá hressingu og lét mig hafa það. Næst var nefnilega á svið sú hljómsveit sem ég beið hvað spenntastur eftir, Liars. Liars sönnuðu sig sem eitt framsæknasta band síðustu ára með hinni stórkostlegu Drums not Dead árið 2006. Hljómsveitin byrjaði sem hluti af Diskó-Pönk senunni í New York en flutti til Berlínar og færði sig fljótt yfir í einhverskonar tilraunakennda hávaðablöndu af indírokki, síðpönki, og No Wave (stefna sem var upp á sitt besta í NY í lok áttunda og byrjun níunda áratugarins, einkenndist af hávaða, skorti á melódíum og níhílisma, dæmi um NoWave bönd eru DNA, Teenage Jesus & The Jerks og jafnvel Sonic Youth í byrjun ferilsins). Ekki var mikill fjöldi af fólki í litla Pavillion tjaldinu enda músíkin langt frá því að vera allra. Þeir sem mættu virtust þó flestir vera jafn spenntir og ég. Lygararnir komu fram sem kvartett en ekki tríó eins og venjulega og fékk því höfuðpaurinn, hinn ástralski, Angus Andrew að leika lausum hala án þess að vera bundinn við gítarinn. Hann er jafn undarlegur í persónu og hann hljómar. Persónulega fannst mér tónleikarnir mjööög góðir. Þeim tókst að endurskapa hina sérstöku stemmningu platnanna og fengu fólk jafnvel til að syngja með í nokkrum laganna. Þeir fáu áhorfendur sem voru mættir voru vel með á nótunum og dönsuðu við sítrónusúra tónlistina. Aðallega tóku þeir lög af nýjustu plötunni Liars sem kom út í fyrra og DND. www.myspace.com/liarsliarsliars

Þar sem ég hafði ekki náð að plata neinn með mér á Liars var ég einn þegar að ég kíkti yfir á Chemical Brothers. Stemmningin var gríðarleg. Tugþúsundir manna dansandi í Hróarskeldunóttinni við dúndrandi danstónlist og geðveikt ljósasjóv. Þegar að myndavélum risaskjánna var beint að efnabræðrunum sást hve gamlir þeir eru að verða. Tónlistin gaf það þó engan veginn til kynna. Því miður var ég einn, ógeðslega þreyttur og ekki á neinum ólöglegum lyfjum og nennti því ekki að stíga dans með mannfjöldanum. www.myspace.com/thechemicalbrothers

Ég rölti yfir að Cosmopol, fékk mér sæti fyrir utan og hlustaði á krónprinsa Dubstepsins Skream og Benga sem spila núna undir nafninu Magnetic Man. Wahwah-bassinn var auðvitað dýpri en Atlantshafið og taktarnir einstaklega vel slípaðir.

Klukkan var að verða 02:00 og ég fór að huga að heimferð. Ákvað þó að ég yrði að koma við í Pavillion og sjá pönkkálfana í No Age. Nýjasta LP-platan þeirra, Nouns, fékk nýlega 9,2 hjá Pitchforkmedia og verður það að teljast mjög hátt á þeim bænum. Tónlist tvíeykisins fannst mér mjög áhugaverð en ég verð samt að viðurkenna að þeir náðu ekki alveg að grípa mig. Það er þó skiljanlegt þar sem að ég var gjörsamlega uppgefinn eftir 14 tíma á tónleikasvæðinu. Ég held að ég skuldi þeim algjörlega annan séns. Þegar ég var byrjaður að dotta aftast í fámennu tjaldinu fór ég svo loksins heim. www.myspace.com/nonoage

Roskilde festival – 3.hluti – Föstudagur

2008-07-22T02:14:00.005Z

Planið var að byrja daginn með því að sjá Band of Horses á Arena-sviðinu klukkan fjögur. En það vill stundum þannig til á Hróarskeldu að maður tefst við bjórdrykkju. Þess vegna tókst mér að mæta of seint til að fá almennilegt pláss á Hestabandið. Ég hljóp því yfir á Odeon og náði í skottið á Mugison (eða Ornelius Gumuson eins og hann var nefndur í hátíðardagskránni). Ég skemmti mér ágætlega, bandið var þétt (enda fokking landsliðið mætt, Flísarmeðlimir og Pési Ben) og einstaklega mikið rokk í Múgí. Ég reyndar hef aldrei alveg náð Mugison, kannski kann ég bara ekki gott að meta. Auðvitað var mikill fjöldi íslendinga mættur til að styðja strákana okkar, með fána og þjóðrembulega stemmningu. Hér má sjá mjög breytta útgáfu af ofurslagaranum Murr Murr sem þeir enduðu tónleikana á. Pétur Ben í essinu sínu (og suddalega þröngum buxum). http://www.myspace.com/mugison

Eftir þessa hressu byrjun á deginum kíkti ég yfir í Lounge tjaldið og tók því rólega í sandinum á meðan hinn sænski Krusseldorf spilaði sína tjilluðu ambient elektrómúsík. Roskilde vefsíðan kallar tónlistina intellegent dub. Það finnst mér asnaleg skilgreining en þar sem ég get ekki boðið betri lýsingu verður það að nægja. Huggulegt. http://www.myspace.com/krusseldorf

Nokkrir bjórar í viðbót og allir voru tilbúnir í Kongunga Leonríkis sem spiluðu á Appelsínusviðinu klukkan sjö. Predikarasynirnir (+frændinn) eru nokkurn veginn komnir úr sveittu sveitarokkinu yfir í einhvers konar indí-leikvangarokk. Það var gott þar sem að Orange hentar auðvitað einkar vel til leikvangarokks. Mér finnst nú gamla stöffið skemmtilegra en skemmti mér þó konunglega (hehei!). Kings of Leon spiluðu efni af öllum plötunum þremur sem og spánýtt dót. Guð almáttugur var með þeim í liði og splæsti í sól og sumaryl, sem smellpassaði auðvitað við hressandi tónana. http://www.myspace.com/kingsofleon

Næst var kíkt á Seasick Steve sem spilaði í minnsta tjaldinu, Pavillion. Steve þessi er bandarískur sveitablúsari sem hefur lifað ýmislegt, búið á götunni, baskað fyrir salti í grautinn og ferðast víðsvegar um heiminn en býr þessa dagana í Noregi (sem getur nú reyndar seint talist töff fyrir svona ref eins og hann). Stebbi mætti íklæddur smekkbuxum og skógarhöggsskyrtu og skartaði auðvitað sínu síða gráa skeggi. Kallinn náði upp mikilli stemmningu vopnaður engu öðru en gömlum gítar og rámri röddu (jú, og trommum í nokkrum lögum). Slagarar eins og Things go up og Chiggers (sem fjallar um pöddur í suðurríkjunum) fengu að hljóma. Tónleikarnir voru líklega óvæntasta ánægja hátíðarinnar hjá mér að þessu sinni. Eintóm gleði og sjóveiki. www.myspace.com/seasicksteve Á myndbandinu sést ekki mikið merkilegt en lagið er nett.

Það var ekki komið nóg af blús þetta kvöldið því stuttu seinna hóf Nick Cave upp raust sína og söng No Pussy Blues (enga fýsu að fá) með töffurunum í Grinderman. Drulluskítugt gráfiðringsrokkið fór vel í tónleikagesti þó að Ellefan (eða eitthvað álíka skítugt pleis) hefði hentað betur sem tónleikastaður. Grinderman er tiltölulega nýtt band, aðeins búið að gefa út eina plötu og spiluðu því aðeins í rétt rúman klukkutíma. Mulningsmannslögin nægðu ekki einu sinni í uppklappið og brugðu þeir á það ráð að enda á Bad Seeds laginu Tupelo. Nick var í stuði og verður eiginlega bara meira töff með aldrinum. www.myspace.com/grinderman

Nick brosir sínu breiðasta í rauða Michael Jackson leðurjakkanum sínum.

Eftir tónleikana fór ég heim í tjald í þeim tilgangi að klæða mig í meiri föt. Mér fannst auðvitað frábær hugmynd að leggja mig í smástund áður en að ég héldi aftur á tónleikasvæðið. Ég ekki fyrr en næsta morgun. Ég fór auðvitað á feitan bömmer yfir því að hafa misst af Battles og The Streets. Mig langaði þó ekki að fara að gráta fyrr en ég sá myndbönd frá tónleikum Mike ,,Streets” Skinners. Einhver sagði að myndir segi meira en mörg orð. Líklega segja myndbönd meira en myndir svo að ég get bara sleppt því að tala. Fyrra myndbandið sýnir tvennuna Blinded by the lights og Dry your eyes af A Grand don´t come for free og seinna myndbandið sýnir magnaðar lokamínútur tónleikanna (sem fengu 6/6 í nokkrum dönskum blöðum).

Annars spilar Skinner annð hvert ár á hátíðinni (allavega 06 og 08) þannig að kannski þarf maður bara að mæta 2010 til þess að bæta upp fyrir þetta.

Roskilde - 2.hluti - Fimmtudagur

2008-07-16T10:28:00.003Z

Umdeildasta atriði hátíðarinnar var líklega Teitur sem opnaði stóra appelsínugula sviðið á fimmtudeginum. Venjan er að kröftugt danskt rokkband opni hátíðina en nú var það færeyskur vælukjói. Mér gæti svo sem ekki verið meira sama en ákvað frekar að kíkja á dansk/gríska/indónesíksa einsmannsbandið Choir of Young Believers. Bandinu hefur vaxið fiskur um hrygg og er ekki lengur sólóverkefni hins fjölþjóðlega Jannis Noya Makrigiannis heldur 8 manna hljómsveit. Tónlistin er tilfinningaþrungið indípopprokk ala Band of Horses og My Morning Jacket. Tónlistin nær að dansa á brún þess að vera of dramatísk en dettur þó aldrei í þann fúla pytt. Bandið var hörkuþétt og innlifunin mikil. Svo sannarlega frábær byrjun á hátíðinni eftir nú-rave leiðindi gærkvöldsins. www.myspace.com/choirofyoungbelievers

Ég náði þó ekki að klára tónleikana þar sem aðeins klukktíma síðar hóf Brooklyn-nýhippabandið MGMT leik í Odeon tjaldinu. MGMT (áður þekktir sem The Management) gáfu út hina frábæru Oracular Spectacular í lok síðasta árs (stafrænt, kom út á föstu formi í Janúar). Platan er svo mikil sumargleði að hún ætti eiginlega að fylgja með öllum tvöföldum pyslupökkum frá SS. Mæli með að allir kaupi/steli plötunni ekki seinna en núna. MGMT er í grunninn aðeins tveir gaurar en þeir mættu með fullt rokkband og stóðu sig hörkuvel. Frumraunin er hlaðin ótrúlega grípandi og/eða dansvænum slögurum og áttu piltarnir því í engum vandræðum með að halda upp stemmningu. Fengu allir helstu hittararnir að hljóma og tóku áhorfendur vel undir. Konsertinn endaði svo á að hljómsveitin steig út af sviðinu en stofnmeðlimirnir tveir, Ben og Andrew urðu eftir, ýttu á play á græjunum sínum og sungu Kids íklæddir hippaskikkjunum sínum. Góður endir á góðum tónleikum. www.myspace.com/mgmt Á myndbandinu spila þeir hið einstaklega Bowie skotna Weekend Wars (af Oracular Spectacular).

Eftir mikla umhugsun var ákveðið að fá sér Texas Chili Dog og finna sér gott pláss fyrir Radiohead í stað þess að kíkja á einhvern þeirra minni spámanna sem spiluðu á hinum sviðunum. Radiohead eru týpískt tónlistarhátíðaband og kunna þetta svo sannarlega. Eitt af fáum böndum sem púlla það almennilega að spila á Orange. Renndu í gegnum einhverja tvo tíma af efni, heil 24 lög. Tóku næstum öll lögin á In Rainbows og bönns af gömlum slögurum. Útvarpshausinn var nokkuð tilkomumikill í ljósaskiptunum og urðu fæstir fyrir vonbrigðum. Hápunkturinn að mínu mati var líklega Paranoid Android sem kom frábærlega út. Enduðu svo á Karma Police (HÓSTcrowdpleaserHÓST). Eina almennilega myndbandið á youtube er af lokalaginu. www.myspace.com/radiohead

Tónleikar í vikunni

2008-07-14T20:14:00.006Z

Auðvitað ættu allir sem mögulega geta að gera sér ferð austur á Seyðisfjörð í vikunni á Listhátíð Ungs fólks á Austurlandi (a.k.a. Lunga). Fyrir utan listasmiðjur og annað gaman munu eftirfarandi listamenn koma fram: Trentemöller og Kasper Bjorke (DK), Bang Gang, Dísa, Bloodgroup, FM Belfast, B.Sig, E.T. Tumason, Benni Hemm Hemm, Borkó, Morðingjarnir, Reykjavík, Gísli galdur, Curver, Hjalti Jón og Miri. Á óopinberum tónleikum víðsvegar um bæ munu svo Slugs, Fist Fokkers, Mark Zero, (Cassette), Auxpan, For a Minor Reflection og fleiri spila.

Slugs eru einmitt á túr um landið þessa dagana. Von er á fyrstu plötu þeirra drengja á næstunni, vafalaust skítugasta plata ársins.

Á þriðjudaginn er Hip-Hop kvöld á Organ, fram koma Josh Martinez (CAN), Sleep (CAN) og DJ Flip (IRE). Meira veit ég ekki.

En ef þú ætlar að halda þér í bænum gætiru a.m.k kíkt yfir í Hafnarfjörð á miðvikudaginn (semsagt 16. júlí). Þar munu Agent Fresco, Dead Model, Toggi og Jan Mayen spila á bílastæðinu við hlið Súfistans. Tónleikarnir byrja 19:00. Jahh... reyndar svona hæfilega spennandi line-up.

Sama kvöld munu hið stórkostlega rokkband Fistfokkers og síðrúnksbandið For a Minor Reflection hita upp fyrir Austurferð sína með tónleikum á Dillon. Mæli með þessu!

Á Föstudeginum leika Trentemöller og Kasper Bjarke (DK) fyrir dansi á Tunglinu (skemmtistaðnum þ.e.a.s.). Kostar bönns af pening, 2500 kall.

Laugardaginn 19.júlí spila svo Singapore Sling, Kid Twist og The Way Down á Organ. Tónleikarnir eiga að byrja kl 22:00 og ef ég þekki SS rétt munu þeir standa eitthvað fram eftir nóttu.

Roskilde - 1.hluti - Upphitunarhátíðin

2008-07-14T19:41:00.006Z

Með lækkandi sól og langþráðum frítíma mun ég byrja að blogga aftur af fullum þunga. Umfjöllunarefnin verða svipuð og áður en ýmsir nýir liðir verða kynntir til sögunnar. En til að byrja með verð ég auðvitað að fjalla um Hróarskelduhátíðina sem var haldin í byrjun júlí.

Upphitunarhátíðin

Á sunnudeginum sá ég norsku indírokkstrákana í Rumble in Rhodos. Þeir litu út svolítið eins og At the drive-in með ofvirkan Halldór Gylfason sem söngvara. RIR spiluðu kraftmikið indírokk með bragðbætiefnum úr ýmsum áttum, hljómuðu sæmilega en ekkert mikið meira en það. http://www.myspace.com/rumbleinrhodos

Slagsmålsklubben spiluðu ótrúlegt en satt á Pavillion Junior á mánudeginum klukkan níu. Það hljóta að hafa verið góðar ástæður fyrir því að þessir sænsku sprelligosar hafi ekki spilað á sjálfri tónlistarhátíðinni enda búnir að byggja upp nokkuð stóran aðdáendaskara á norðurlöndum. A.m.k hálftíma fyrir tónleikana var orðið troðfullt í tjaldinu og allir greinilega í partýstuði. Meðlimirnir 6 spiluðu svo fyrir dansi í tæp þrjú korter (sem verður að teljast allt of stutt). Höfuðpaurinn var einum of meðvitaður um að reyna að vera töff og var því frekar tilgerðarlegur á köflum. Byrjaði tónleikana á að æsa tónleikagesti með því að öskra ,,Let´s kick this fucking shit, motherfuckers!” og kenndi þeim seinna hvernig heimurinn virkar: ,,last night we took ecstacy and now we are here...”. En að mínu mati voru tónleikarnir flottir, hefðu getað verið flottari. Gott partý eins og við var að búast af SMK. Þetta myndband gefur fólki kannski hugmynd um stemmninguna en litla um tónleikana sjálfa.

http://www.myspace.com/slagsmalsklubben

Hin íslensk/færeyska Bloodgroup fékk það skemmtilega verkefni að vera síðasta band á upphitunarhátíðinni. Misjafnar skoðanir voru á frammistöðu sveitarinnar en allir verða að vera sammála um að þau voru hress. Persónulega finnst mér tónlistin hundleiðileg og því lítið meira um það mál að segja. Þeir sem eru ósammála mér um gæði tónlistarinnar ættu endilega að skella sér á Seyðisfjörð um helgina og sjá krakkana spila á L.ung.A. http://www.myspace.com/bloodgroup

Jú...

2008-02-29T20:24:00.003Z

... svo að ég svari spurningu Ívars Péturs er orðið allt of langt síðan að ég skrifaði á þessa blessuðu síðu mína síðast. Því miður get ég líka lofað því að það verður allt of langt þangað til að ég mun blogga næst. Á næstu mánuðummun ég nefnilega dveljast erlendis þar sem hvorki eru kjöraðstæður til tónlistarnördamennsku né til bloggskrifa.

ATH. bloggið er allt skrifað af fingrum fram og hef ég ekki farið yfir textann þannig að ég vara við stafsetningar/málfars/innsláttarvillum.

Undanfarið hef ég mikið verið að hlusta hinn stórkostlega bandaríska Anti-folk tónlistarmann Jeff Lewis. Jeffrey Lightning Lewis er fæddur árið 1975 í New York borg og hefur búið þar síðan. Foreldrar hans voru Bít-nikkar sem að höfðu ekkert sjónvarp á heimilinu og því hneigðist Jeffrey snemma að myndasögum sem voru hans helsta afreying öll æskuárin. Einnig sleikti hann blúsplötur pabba upp til agna. Á unglingsárunum féll hann svo fyrir hljómsveitinni Greatful Dead og varð hluti af aðdáendahóp þeirra, sem nefnist Deadheads (og ég hef heyrt því haldið fram að Deadheads séu fyrirlitlegasti hópur manna sem fyrirfinnst á jarðkringlunni). Þegar að menntaskóla var lokið stúderaði hann bókmenntir í Háskólanum í New York. Það var ekki fyrr en stuttu eftir útskrift sína úr háskólanum sem að hann byrjaði að semja sína eigin tónlist. Hann segir að aðal áhrifavaldurinn að þeirri ákvörðun hafi verið Lo-Fi snillingurinn Daniel Johnston. Jeff glamraði á kassagítar pabba síns inn á fjögurra rása upptökutæki aðeins sjálfum sér til skemmtunar en komst fljótt að því að efnið var bara nokkuð gott. Þá fór hann að gefa sjálfur út kasettur/myndasögubækur sem og að spila á opnum hljóðnemakvöldum á neðri Austurhluta Manhattan. Tónlistin var alþýðutónlist með ljóðrænum textum, sungnum eða töluðum (oft næstum því röppuðum). Áhrifin komu aðallega frá myndasögum, New York-borg, Pönki, Amerískri folk-tónlist, mannkynssögu, bókmenntum og poppkúltúr. Hann vakti fljótt athygli í New York andþýðutónlistarsenunni og skrifaði árið 2001 undir plötusamning við breska útgáfufyrirtækið Rough Trade. Það voru góðvinir hans í hljómsveitinni The Moldy Peaches (Kimya Dawson og Adam Green) sem komu honum þangað inn. Jeff hefur gefið út ógrynni af LP- og EP-plötum, kasettum og myndasögum bæði einn og með öðrum. Nýjasta platan kom út í fyrra og nefnist 12 Crass songs (enda inniheldur hún antifolk útgáfur af 12 lögum bresku anarkó-pönksveitarinnar Crass) og er bara nokkuð góð (fær 2,3 hjá Pitchforkmedia), en nær þó ekki sömu hæðum frumsamin tónlist kappans.

Ég get því miður ekki boðið upp á Mp3 af neinum lögunum hans en þessir YouTube linkar eru þyngdar sinnar virði í gulli, ég lofa því.

Fyrst er hérna eitt ljúft loosercore lag, East River:

Þetta lag segir í rauninni alla forsögu anti-folksins.
Anti Folk Complete history of Punk Rock 1950-1975:

Hér rekur hann sögu kommunismans í Kína á sinn einstaka hátt, myndirnar eru teiknaðar af Jeff sjálfum, History of Communism in China:

og að lokum minni ég auðvitað líka aftur á Williamsburg Will Oldham Terror
sem að ég hef áður póstað hér.

Myspace: http://www.myspace.com/jefflewisband

Planið var að skrifa um fleiri tónlistarmenn sem ég hef verið að hlusta á, en þessi litla grein mín um Jeff Lewis varð lengri en ég átti von á.

Í spilaranum:

Papa M - Whatever, Mortal

Willie Nelson - Essential

My Morning Jacket - Z

E.L.O - Greatest Hits

The Band - Ýmislegt

Arabíska Mixteipið sem samstarfskona mín gerði handa mér

Betra er seint en aldrei:

PLÖGG! Allir með eitthvað á milli eyrnanna EIGA að mæta á Café Amsterdam í kvöld kl.22:00 (eftir 5 mín). Þar munu m.a. koma fram The Fist Fuckers, UTMBStefán og Sudden Weather Change. Mér er óhætt að segja að þessi þrjú bönd séu með bestu ungu böndum Íslands í dag. The Fist Fuckers eru nýjir af nálinni, hljómveitin er dúett úr vesturbænum og spilar ótrúlega þétt hardcore-skíta-hávaða-indí-pönk (http://www.myspace.com/fistfokkrock). UMTBStefán eru teknópönkprinsar landsins og gefa út sína fyrstu plötu á næstu dögum/vikum (http://www.myspace.com/umtbs). Sudden Weather Changer eru verðandi indírokk pakk Íslands, með ótrúlega grípandi lög, 3 frontmenn og almenna geðveiki, eitt þéttasta band landsins núna (www.myspace.com/suddenweatherchange). Sjáumst þar !

Dönsk Tónlist

2007-12-20T21:05:00.000Z

Það er staðreynd að Danir þykja ekkert sérstaklega töff þegar kemur að tónlist (og eru líka mjög meðvitaðir um það). Margir hverjir hafa einstaklega hallærislegan tónlistarsmekk (sem er auðvitað allt í lagi) og virðast fáir reyna þefa uppi það nýjasta og svalasta í tónlistarheiminum. Eftir að hafa reynt að skipuleggja litla tónleika bæði á Íslandi og hér hef ég svo komist að því að á meðan íslenskar hljómsveitir nánast borga fyrir að fá að spila vilja allir Danir fá borgað, sama hve lélegir þeir eru. Svo þykir alveg frekar kúl að vera í Cover-bandi Q.e.d. Einng hef ég tekið eftir því að mesta gróskan virðist vera í jazz-tónlistarheiminum, einstaklega merkilegt og eiginlega er þetta allt algjör andstæða við það sem tíðkast heima. En vonandi er þetta að breytast, hér eru nokkrar vonarglætur.

Turboweekend

http://www.myspace.com/turboweekend
Kaupmannahafnartríóið Turboweekend eiga víst að vera hinir dönsku Devo, veit ekki með það en þeir eru helvíti flottir engu að síður. Spila eðal nýbylgjurokk klæddir eins og brjálaðir vísindamenn.

Oh No Ono

http://www.myspace.com/ohnoono
Þetta band er náttúrlega orðið frekar stórt nafn eftir útgáfu plötunnar Yes í fyrra. Einstaklega hresst Helíum-fyllt Nýbylgju-Electroskotið-Fönkrokk

Snake & Jets Amazing Bullit Band

http://www.myspace.com/snakeandjet
Mymusic.blog.is tókst að troða þessum íslandsvinum inn í hausinn á mér með endurteknum póstum um þá. Bendi ég áhugasömum á að kíkja þangað og lesa um félagana.

A Kid Hereafter

http://www.myspace.com/akidhereafter
Vá ennþá meiri fíflagangur og hressleiki, festist óþægilega mikið á heilann. Á engann hátt hægt að lýsa stefnu þessarar sveitar… breytist á svona 15 sekúndna fresti: IndíSöngleikjaSýruPoppPönk eða eitthvað á þá leið. Meðlimirnir eru 6 en söngvarinn A Kid Hereafter (Frederik Thaae) stjórnar hinnum meðlimunum harðri hendi. Frederik þessi er einnig að skapa sér nafn sem einn efnilegasti upptökustjórinn í Danmörku um þessar mundir. Verð reyndar að viðurkenna að svona hressleiki getur orðið pirrandi við endurtekna hlustun.

The Raveonettes
http://www.myspace.com/theraveonettes
Djöfull pissaði ég í buxurnar yfir fyrstu plötu töffaradúettsins The Raveonettes. Það var EP-platan Whip It On sem kom út á Cruncy Frog árið 2002. B-myndalúkkið, svalleikinn, einfaldleikinn strákur/stelpa-melódíurnar og drulluskítugur fuzzgítarinn heillaði mig upp úr skónum. Einnig fannst mér skemmtilegt að Sune Rose Wagner setti sér reglur varðandi lögin, minnir að þau hafi helst ekki mátt fara yfir 3 mínútur og áttu öll að vera í sömu tóntegundinni, Bb. Eftir Whip It On kom breiðskífan The Chain Gang of Love. Hún var aðallega undir áhrifum frá popptónlist sjötta áratugarins og var mun fágaðri, ekki jafn skítug og einhvern veginn ekki jafn beitt. Því miður fannst mér platan einstaklega leiðinleg, svo leiðinleg að ég nennti ekki einu sinni að kaupa þriðju plötuna, Pretty in Pink. Efast meira segja að nenni að kaupa nýjustu afurðina Lust Lust Lust sem á víst að vera svolítið afturhvarf til gítarhávaða Whip It On. Danirnir eru voða hrifnir af plötunni og valdi Soundvenue skífuna bestu dönsku plötuna á árinu, aðeins örfáum vikum eftir útgáfu hennar. Þess má geta að ég hafði planað að fara að sjá hljómsveitina á Innipúkanum fyrir nokkrum árum en var ekki hleypt inn sökum ungs aldurs, algjör bömmer, var semi fúll útí 12tóna í langan tíma fyrir að hafa selt mér miðann til að byrja með.

Me and the Horse I rode in on
http://www.myspace.com/meandthehorse
Eina sem ég veit um bandið er að þetta er einsmannsverkefni frá Århus. Maðurinn á bakvið það heitir Henry og eru öll lögin tekin upp í svefnherberginu hans. Frumburður hans er í prentun á meðan þessu orð eru skrifuð, en þetta verður 7 laga EP plata og mun bera heitið Ghost Hospital. Tónlistin er ljúf kassagítartónlist (sörpræs sörpræs) með einföldum rafrænum töktum og ljúfum röddum. Engin bylting í gangi þarna þannig séð, en gott engu að síður.

Ballistics

http://www.myspace.com/ballisticsdenmark

Ballistics er alter-ego Dubstep tónlistarmannsins Caspers Meinhardts (Dubstep er náttúrlega það heitasta í raftónlistarheiminum þessa dagana og ef þú vissir það ekki missir þú 10 svalleikastig). Casper þessi er m.a. í live Drum´n´Bass bandinu F.U.K.T og dubstep-dúettnum Dansk Dubstep Design. Ég sá DDD spila fyrir nokkrum vikum síðan og skemmti mér mjög vel. Oft er sjónræna hliðin það versta við raftónlistartónleika en þeir leystu það með því að hafa með sér mjög færan vídjólistamann, hann gerði það að verkum að tónleikarnir voru líka eitthvað fyrir augað.

Woelv og jólalög

2007-12-19T23:58:00.000Z

Ég verð nú eiginlega að viðurkenna að ég var ekki búinn að hugsa til hinnar yndislegu Geneviève Castreé í þónokkra mánuði þegar Pitchfork ákvað að pósta einu laganna hennar um daginn. Geneviève þessi er frönskuælandi Kanadamær sem hefur heimsótt klakann tvisvar með kærastanum sínu Phil Elvrum (einnig þekktur sem The Microphones eða Mt.Eerie). Fyrst sá ég þau í Kvennaskólanum, skrópaði í einhvern ómerkilegan tíma til þess að vera viðstaddur. Geneviève tókst að koma mér algjörlega að óvörum. Hún spilaði ein á rafmagnsgítar og söng. Greinilegt var að hún er ekkert að leggja mikinn metnað í að læra að spila á gítarinn en það skipti engu máli, innlifunin var slík. Lögin fannst mér líka bara skrambi góð, röddin þægileg og svo var hún svo andskoti sæt. Eftir þetta tók ég stalkerinn á þetta og mætti á alla tónleikana þeirra hér (nema þá sem voru út á landi). Og þvílíkir tónleikar allir saman, sérstaklega í Kling&Bang þar sem að Þórir hitaði upp og Gavin Portland ,,kældu niður” eftir á (fyrsta skipti sem ég sá það magnaða band).

Hægt er að stríma eitt lag með henni á http://www.pitchforkmedia.com/page/forkcast/47672-woelv-la-mort-et-le-chien-obre-stream

og svo að hlusta á þessi lög
http://www.opaon.ca/files/drapeaublanc.mp3
http://www.opaon.ca/files/cordillere.mp3
http://www.opaon.ca/files/Raffinerie.mp3

Það má kannski líka taka það fram að hún er einnig myndasöguteiknari og gefur plöturnar sínar út hjá Calvin Johnson og hans frábæra útgáfufyrirtæki K Records.

Í spilaranum:
Wu Tang Clan – 8 Diagrams
Sizzla – Ever So Nice

Og svo eru hérna tvö jólalög að lokum

Erlend Oye – Last Christmas

Og svo vinsælasta lagið á Rokk.is þessa vikuna. Það er hippasöngur Sindra Eldons, Gerðu það (jólalag til afa), og ekki er fyrsta sætið óverðskuldað, yndislegt lag.

Tvö ný og frábær myndbönd

2007-12-09T14:08:00.000Z

Mögulega nýr dansgólfshittari frá Heitu Flögunni frá London. Lagið nefnist Ready for the Dancefloor og er af væntanlegri plötu Made in the Dark sem kemur út í Febrúar á DFA Records. Leikstjóri myndbandsins er Nima Nourizadeh sem hefur gert flest (ef ekki öll) myndbönd Hot Chip hingað til (og einnig unnið Maximo Park og Architecture in Helsinki).

Seinna myndbandið er við hið mjög svo frábæra lag Bjarkar; Declare Independence af plötunni Volta. Það er hinn ótrúlegi leikstjóri Michel Gondry sem gerir myndbandið, og það er alltaf þess virði að horfa á það sem hann er að bralla. Einhver sagði að þetta væri tekið upp í rauntíma (og hef ég enga ástæðu til þess að véfengja það).

Annars lofa ég almennilegri færslu mjög bráðlega.

Veit ekki hvort að ég muni nenna að gera einhvern best of listi yfir árið sem er að líða. Sjáum til.

Í spilaranum:
Jens Lekman – Nights falls overt Kortedala
Jakobínarína – The First Crusade (hvað er málið með coverið?)
Hank Williams – einhver safnplata
Feist - The Remainder
Beastie Boys - The Mix-Up
Two Gallants – 2GS
M.I.A – Kala
Music in the Margin (safndiskur með undarlegum tónlistarmönnum)

Póstlisti og MæSömmerAsASalveitíonSóldíer

2007-11-05T23:22:00.000Z

Það er rétt, Ég er ekki virkasti bloggari á landinu. Venjan er að setja eitthvað inn á ca. mánaðar fresti, hef reyndar verið virkari undanfarið. En til þess að bregðast við kröfum lesenda bloggsins hef ég ákveðið að stofna póstlista. Til þess að gerast áskrifandi að blogginu gerir þú eftirfarandi:

Skref 1: Sendir mér e-mail adressuna þína, annaðhvort á kristjangud@gmail.com eða í kommentakerfinu

Skref 2: Uhhhh... ég sendi þér póst þegar ég blogga

Skref 3: Kíkir á www.myspace.com/mysummerasasalvationsoldier og hlustar á 4 lög af komandi breiðskífu sveitarinnar.

Já, þannig sleppir þú við það að kíkja á síðuna mína á hverjum degi og verða alltaf fyrir vonbrigðum.

Morrissey-Mánudagur nr.3

2007-11-05T23:07:00.000Z

Eins og allir vita er loksins komið að Morrissey mánudegi númer drei. (fagnaðarlæti)

Gúmmelaði dagsins er BBC heimildarmyndin ,,These Things Take Time” um hljómsveitina The Smiths (og auðvitað heitir myndin eftir The Smiths lagi). Leikstjórinn David Nolan fékk morðhótanir og svoleiðis skemmtilegheit frá aðdáendum hljómsveitarinnar sem þótti hann fara yfir strikið. Myndin er fínasta skemmtun fyrir utan asnalegar teiknimyndir af Morrissey og félögum. Svo virðist sem að heimildarmyndir (og líklega bækur) um bandið skiptist í tvo flokka ,,Morrissey samþykktar myndir” og ,,ekki Morrissey samþykktar myndir”. Fyrri flokkurinn er alveg einstaklega hliðhollur kallinum, þar sem hann kemur jafnvel sjálfur fram í viðtölum (sem er þó frekar sjaldgæft). Í hinum flokknum eru myndir sem taka hinn pólinn í hæðina, flestar viðurkenna þær snilli Morrissey, en sýna aftur á móti fram á að hann sé hrokagikkur og fífl (sem hann að öllum líkindum er, auðvitað er það þessvegna sem við elskum hann ) Skemmtilegt er að Andy Rourke og Mike Joyce (bassa- og trommuleikari Smithsaranna) koma nánast alltaf fram í þessum myndum, þeir þurfa líklega peningana eftir að Moz og Marr tóku þá illa í rassgatið peningalega séð. Johnny Marr gítarleikarinn knái dúkkar stundum upp í báðum flokkum en talar sjaldnast illa um félaga sinn. En já, ég myndi segja að þessi mynd sé í seinni flokknum.

Heimildarmyndin These Things Take Time um The Smiths

1. Hluti - http://www.youtube.com/watch?v=IldBpkuUNUQ
2. Hluti – http://www.youtube.com/watch?v=C-5tFqlZkYI
3. Hluti – http://www.youtube.com/watch?v=UR6XcUvoDZI
4. Hluti – http://www.youtube.com/watch?v=een1fZ_LhdE
5. Hluti – http://www.youtube.com/watch?v=Zas4juyxthg

Morrissey-tilvitnun dagsins: There was a terrible miscarriage of justice. So, it’s been really shocking and I wish the very, very worst for Joyce for the rest of his life.
(sagði hann eftir að hafa tapað dómsmáli gegn Mike Joyce árið 1996, þá varð út um síðustu vonirnar að The Smiths næðu einhvern tímann saman aftur)

Hérna getið þið síðan hlustað á The More You Ignore Me The Closer I Get af Vauxhall and I frá árinu 1994. Þar má einmitt heyra þennan skemmtilega texta.

Beware!

I bear more grudges

than lonely high court judges.

When you sleep

I will creep

into your thoughts

like a bad debt

that you cant pay.

Take the easy way

and give in

Yeah, and let me in.

It's war

Íslenskir einyrkjar.

2007-10-30T22:46:00.000Z

Þeir eru ansi margir íslensku einyrkjarnir (singer/songwriter) og þar sem ég er einstaklega mikill aðdáandi svoleiðis tónlistar ætla ég að bjóða ykkur upp á þrjá unga og efnilega söngvara/lagahöfunda.

Lo-ji
Beint úr Sudden Weather Change, We Painted The Walls, og System Failure 3550 – Error Error kemur Logi Höskuldsson a.k.a. The Ebsens. Hann kallar sig Lo-ji vegna þess að það er næstum því Lo-fi... nú getið þið lagt saman tvo og tvo og fundið út hvernig tónlist hann spilar. Jebb, einmitt lágtækni tilraunakennda kassagítarmúsík (svona aðallega) . Þrátt fyrir að hafa verið gríðarlega virkur í grasrótartónlistarsenunni í Reykjavík undanfarin ár virðist hann hafa vakið mesta athygli fyrir að hafa fengið mynd af sér í mogganum með split lo-fi kassetuna sem hann og Doddi gáfu út í ár. Að þessir ungu menn hafi gefið út kasettu þóttu mikil tíðindi og má líkja þessari snilldarmarkaðsetningu við fríu plötu Radiohead og dagblaðsplötu Prince. En að öllu gríni slepptu þá er lo-ji með duglegri og hugmyndaríkari ungu tónlistarmönnunum okkar þessa dagana.

myspace - rokk.is - Sudden Weather Change - We Painted The Walls

Carpet Show
Það er teppabarnið Brynjar sem er einsmannsbandið Carpet Show (hann spilar líka á gítar í Me The Slumbering Napoleon). Ég heyrði fyrst í Brynjari sumardaginn fyrsta fyrir líklega einu og hálfu ári síðan, en þá spilaði hann í illgresisportinu ásamt Dodda, Lay Low og stórskemmtilegu grandaskóla pönkbandi sem ég man ekki hvað heitir í augnablikinu (The New Race hringir þó einhverjum bjöllum). Helst man ég eftir laginu hans Tits’n’ass sem var einfaldlega stórskemmtilegast (komst reyndar að því seinna að hann er búinn að gleyma laginu og á enga upptöku af því). En Carpet Show er band undir áhrifum frá snillingum eins og Will Oldham, Daniel Johnston, The Microphones og Liars. Hljómar bara nokkuð vel og já, svo er hann líka 16 ára.

myspace - Me The Slumbering Napoleon

p.s. líka myndband hérna fyrir neðan

Ívar Pétur
Ívar hefur helst unnið sér það til frægðar að vera trommari í hinni mjög svo góðu póst-rokksveit Miri sem hefur núna tvö ár í röð fengið mjög flotta dóma fyrir spilamennsku á Airwaves. Þeir hafa gefið út eina EP plötu, Fallegt Þorp sem kom út árið 2005 og ég mæli með að allir næli sér í. En nú er Ívar einnig byrjaður að gera sína eigin tónlist. Á Myspace svæði hans má finna þrjú lög sem eru hvert öðru ólíkara, þar má finna sýrukennda kassagítar lo-fi tónlist sem og mjög metnaðarfulla elektróníska chill-tónlist. Svo sannarlega þess virði að fylgjast með þessu í framtíðinni.

Myspace - Miri

Morrissey-Mánudagur nr.2

2007-10-22T21:44:00.000Z

Afsakið að Morrissey-mánudagurinn þessa vikuna er á þriðjudegi... það má reyndar færa rök fyrir því að allir dagar séu Morrissey dagar. En þannig vildi til að ég ætlaði að kasta inn Morrissey góðgæti vikunnar korteri fyrir miðnætti en þá ákvað nettengingin að detta út. En hér er þetta komið. Það voru þó í rauninni taktísk mistök hjá mér að gefa frá mér löngu greinina á fyrsta moz-mánudeginum því að núna veit fólk í rauninni allt sem að vita þarf um kappann (ef einhver hefur komist í gegnum hana þ.e.a.s) . En fyrir þá sem eru of latir til að lesa er hérna ágætis heimildarmynd frá 2002 sem ber hið skemmtilega heiti The Importance of Being Morrissey. En auðvitað er þetta afbökun á leikriti Oscars Wilde The Importance of Being Earnest (og að sjálfsögðu er Morrissey mikill aðdáandi hins mjög svo samkynhneigða Wilde). En eníveis, hérna er myndin, glóðvolg beint af youtube.

1. Hluti - 2. Hluti - 3. Hluti

Hér má svo hlýða á The First of the Gang to Die af hinni frábæru You are the Quarry frá 2004. Já, hann kann svo sannarlega ennþá að búa til tónlist kallinn. And you have never been in love, Until you've seen the dawn rise, behind the home for the blind.

Morrissey-tilvitnun dagsins: "Long hair is an unpardonable offense which should be punishable by death."

Deer Tick

2007-10-17T21:55:00.000Z

Hljómsveitin Deer Tick gaf nýlega (september) frá sér sína fyrstu breiðskífu War Elephant. Hljómsveitin byrjaði sem singer/songwriter verkefni Rhode Island búans John McCauley árið 2005 en varð fljótlega að hljómsveit. John þessi er aðeins 21 árs og því mikið efni. Tónlistin er ljúf sveitatónlist sem minnir helst á kappa eins og Neil Young, Townes Van Zandt og stundum Bob Dylan (hann þvertekur þó fyrir að hafa orðið fyrir áhrifum frá Dylan). Tjekkið á þessu...

http://www.myspace.com/deertick
http://www.deertickmusic.com/

Morrissey-Mánudagur nr.1

2007-10-15T20:42:00.001Z

Já, næstu (a.m.k) fjórir mánudagar verða tileinkaðir ofurtöffaranum Morrissey úr The Smiths(ég meina, það eru ekki margir kúl á meðan þeir borða ís).

Langar að benda öllum Morrissey aðdáendum á þessa grein sem félagi minn Kristinn S. Sigurðsson benti mér á. Ótrúlega löng og undarlega skrifuð en þarna er að finna samansafn af flestum pælingum sem komið hafa fram um kallinn í gegnum tíðina. Mjög mikið af kvótum og tilvitnunum í texta... ansi skemmtilegt. http://www.geocities.com/thisisyourcomputerspeaking/cast7.html

Hérna getið þið hlustað á hið stórskemmtilega "This Charming Man" af fyrstu plötu The Smiths. Frábært lag! I would go out tonight but I haven´t got a stitch to wear...

Moz-tilvitnun dagsins: I’d rather eat my own testicles than reform The Smiths, and that’s saying something for a vegetarian.

Kimya Dawson SPECIAL

2007-10-01T20:09:00.000Z

Já, það er komið að því gott fólk...

Loksins ætla ég að blogga um meistara Kimyu Dawson. Ég heyrði fyrst í Kimyu fyrir nokkrum árum (líklega í lok árs 2004) þegar ég var að vafra um heimasíðu bandaríska útgáfufyrirtækisins K. Það var lagið Lullaby For The Taken af plötunni Hidden Vagenda sem greip mig algjörlega. Ég vafraði um netið og fann nokkur fleiri lög með henni. Ég spurðist fyrir í plötubúðum landsins en enginn kannaðist við að eiga disk með henni. Í næstu utanlandsferðum mínum spurði ég í hverri einustu plötubúð en ekkert gekk. Loksins tókst mér þó að finna nokkra diska með henni í London. Ég keypti tvo og sé eftir að hafa ekki tímt að kaupa fleiri, því að þessi kaup hafa margborgað sig (en svona er að vera fátækur námsmaður). Ástæðan fyrir því að ég segi ykkur þetta núna er að allt lítur út fyrir það að Kimya vinkona mín sé loksins að slá í gegn. Og þar sem ég er svo mikill hipster ætla ég að sýna fram á að ég þekkti hana áður hún sló í gegn.

En já, Kimya Dawson er 34 ára bandaríkjamær sem hefur að mestu búið í New York en er nú flutt þvert yfir landið til Washington-fylkis. Kimya hefur verið í þónokkur ár ein af aðalsprautunum í hinni stórskemmtilegu New York Anti-Folk tónlistarsenu (Andþýðutónlistarsenu?) . Erfitt er að finna nokkrar upplýsingar um Kimyu áður en hún stofnaði dúettinn/hljómsveitina The Moldy Peaches árið 1999 með vini sínum Adam Green. Þau gáfu út eina breiðskífu samnefnda sveitinni árið 2001 (gefin út 11.sept) og safn tónleika- og demóupptakna tveimur árum seinna. Tónlistin var lo-fi andþýðutónlist með súrum textum og vænum skammti af klósetthúmor, pönki og undarlegum ástarsöngvum. Eðalplebbarnir á Pitchforkmedia líktu tónlistinni við Violent Femmes ef að þeir hefðu hætt að þroskast 9 ára en ekki 13 ára. Tónlistarhæfileikar eru vandfundnir á plötunni og upptökurnar oft hræðilegar. En það skiptir engu máli því að lögin og textarnir eru stórskemmtilegir. Greinilegt að Adam og Kimya skemmtu sér konunglega við gerð plötunnar og voru aðeins að gera hana fyrir sig sjálf og gerir það andrúmsloftið mjög afslappað. Má t.d. nefna að í laginu Nothing came out hringir síminn en þau halda áfram að spila og reyna eftir bestu getu að halda niðri í sér hlátrinum, svoleiðist augnablik gera tónlistina svo æðislega. En það er á hreinu að tónlistin er ekki allra, ég held t.d. að háaldraðir jazztónlistarkennarar fíli þetta ekkert rosalega. En árið 2002 skildu leiðir Adams og Kimyu og gáfu þau bæði út debjútplötur sínar sama ár. Fyrsta plata Kimyu I´m sorry that sometimes I´m mean var rólegri, innilegri og að mestu laus við ærlslalæti MP. En hljómurinn var ennþá gríðarlega hrár og lögin snerust um textana. Síðan fylgdu plöturnar Knock Knock who? og My cute fiend princess. Árið 2004 samdi hún við K Records, útgáfufyrirtæki Calvins Johnsons og gaf þar út Hidden Vagenda (fyrstu plötuna sem var tekin upp í stúdíói en ekki heima í svefnherberginu hennar). Hljómurinn á Hidden Vagenda var því skiljanlega örlítið stærri en áður en ennþá var einblínt á lög og texta en hljóðgæði og spilamennska voru aukaatriði. Á plötunni fær Kimya hjálp frá ýmsum vinum sínum t.d. (meistara) Daniel Johnston og Stephen Jenkins (Third Eye Blind). Árið 2006 var síðan mjög merkilegt fyrir Kimyu, fimmta sóló platan Remember That I love you kom út á K, Amazing Kids doing Amazing Shit með hljómsveitinni Antsy Pants (sem hún stofnaði með hinum 12 ára franska gutta Leo úr hljómsveitinni Bear Creek og fleirum) kom út á Plan-It-X og hún eignaðist sitt fyrsta barn. Öll þessi ár hefur Kimya átt dyggan en ekkert mjög stóran hóp aðdáenda sem hún hefur haldið mjög persónulegu sambandi við. Tónlistin er líka þess eðlis að manni finnst maður þekkja Kimyu. Lögin weu öll gríðarlega persónuleg, textarnir barnslega einlægir og fullir af jákvæðni en áhyggjum yfir óréttlæti heimsins. En nú er (loksins) komið að tækifærinu til að stækka apdáendahópinn allverulega. Það er leikstjórinn Jason Reitman (Thank You For Smoking) sem sér til þess með myndinni Juno (sjá Treiler) sem er að gera allt vitlaust á kvikmyndahátíðum þessa dagana. Kimya á heil 11 lög í myndinni (1 með Moldy Peaches og 3 með Antsy Pants) og er sándtrakkið að vekja þónokkra athygli. Talað hefur verið um myndina sem ,,Little Miss Sunshine Ársins”. Tel ég því góðar líkur á því að Juno ýti Kimyu upp á yfirborð indítónlistarmarkaðarins, líkt og Garden State hjálpaði The Shins og Good Will Hunting hjálpaði Elliott heitnum Smith (o.s.frv.).

Linkar:

Myspace - Official Heimasíða - YouTube - Wikipedia

Hér eru nokkur lög sem hægt er að hlaða niður:
The Moldy Peaches - Anybody else but you

The Moldy Peaches - Steak for Chicken

Kimya Dawson - Loose Lips (Læv)

Kimya Dawson - I like Giants (Læv)

Kimya Dawson - The Beer (Læv)

Kimya Dawson - Heroes (Læv)

Kimya Dawson - Underground

Williamsburg Will Oldham Horror

2007-09-24T17:15:00.000Z

Bara til að halda fólki við efnið....
Jeffrey Lewis með lagið Williamsburg Will Oldham Horror
af plötunni City and Eastern Songs [2005]
Lofa feitri færslu á næstu dögum.

textann má finna hér

Doddi og Sumarið mitt sem hjálpræðishermaður

2007-08-25T17:53:00.000Z

Einstaka sinnum..... ókei, geðveikt oft verð ég einfaldlega háður lögum sem innihalda:

a. seiðandi rödd
b. kassagítar
c. tregafulla en þó grípandi melódíu

Jááá, ég er sökker fyrir rólyndis kassagítarpoppi og ég viðurkenni það. Ef þið viljið hrífa mig semjið þá lag sem inniheldur alla þessa þrjá þætti og það eru yfirgnæfandi líkur á því að ég elski ykkur. En já, í augnablikinu er það lagið Mountain Slides með tónlistarmanninum Dodda sem er límt með tonnataki við heilann á mér og þess vegna ætla ég að tala um hann...

Doddi – er einn efnilegasti tónlistarmaður íslensku grasrótarinnar að mínu mati. Hann er tvítugur en hefur þrátt fyrir ungan aldur komið víða við. Hann vakti fyrst athygli fyrir þónokkrum árum í Músiktilraunum með hljómsveitinni Heróglymur (sem ég hef áður fjallað

um). En hefur síðan m.a. verið í hljómsveitunum Death by Downtown, Enkídú og spilað á selló með Ólafi Arnalds. En það sem hefur kannski vakið mesta athygli er sólóverkefnið hans Doddi (stundum Doddinn). Árið 2002 gaf hann út plötuna Doddi í 20 eintökum og tveimur árum síðar kom plata númer tvö út, Expectations. Platan var einstaklega þroskað verk, lágstemmd kassagítartónlist í anda Nick Drake, Lou Barlow og Iron & Wine. Seiðandi rödd Doddans (aðeins söngur í 3 lögum), ljúfur kassagítarinn í bland við selló og sömpl gera plötuna einstaklega ljúfa og draumkennda en inn á milli leynast einnig grípandi laglínur sem gera gæfumuninn frá lágstemmdu miðjumoði upp í 1.deild rólyndispoppsins. Strax og ég var búinn að hakka plötuna í mig var ég farinn að bíða eftir næstu skífu... og sú bið varð löng. Ég mætti á alla tónleika sem ég mögulega gat, sá þónokkuð af nýjum lögum sem hljómuðu mörg hver mjög vel. Ég held að hann hafi reyndar verið kominn langleiðina með plötu númer 3 þegar tölvunni hans var stolið og öll vinnan glataðist. En í byrjun árs kom síðan út hálfskífa (split?) með honum og Loga a.k.a Loji sem var reyndar aðeins gefin út á kasettu. Ég hef ekki hlustað á kasettuna í heild sinni en hún inniheldur í allt 19 lög, þar af 8 eftir Dodda. Í þeim lögum sem ég hef heyrt er tilraunagleðin meiri og formið teygt, bæði eru þar lög í mjög klassískum sínger/songræter stíl, önnur líkjast jafnvel Tom Waits og áhrif Lo-Fi tónlistar enn meiri en áður finnst mér. Hér fyrir neðan er hægt að hlusta á lögin The Meaning of Thoughts og hið frábæra Mountain Slides, þau eru þó ekki á neinni af þessum plötum. Einnig má hér sjá myndband við lagið In One Way (af Expectations). Ef tæknin hlýðir mér einu sinni getið þið líka séð stutt myndbrot (tekið upp af mér) þar sem Doddi kóverar The Yeah Yeah Yeah Song eftir The Flaming Lips. Þetta átti sér stað þann 24.júní 2006 á Kaffi Hljómalind á alveg mögnuðum tónleikum þar sem ásamt Dodda spiluðu U.M.T.B. Stefán, Hress/Fresh og The Neighbours.

Mountain Slides er á myspace síðu Dodda
The Meaning of thoughts http://rokk.is/mp3/d/doddinn_the_meaning_of_thoughts.mp3
In One Way (myndband) http://frontpage.simnet.is/heroglymur/doddi/inoneway.wmv

Tenglar:
Doddi á Myspace: http://www.myspace.com/doddolfur
Doddi á Rokk.is: http://rokk.is/default.asp?Flytjandi_ID=225&sida=um_flytjanda
Heimasíða Dodda: http://www.doddolfur.tk/
Enkídú á Myspace: http://www.myspace.com/enkidurockstar
Death by Downtown á Myspace: http://www.myspace.com/deathbydowntown
Heróglymur á Rokk.is: http://rokk.is/default.asp?Flytjandi_ID=44&sida=um_flytjanda
Ólafur Arnalds á Myspace: http://www.myspace.com/doddolfur

Einnig vil ég benda öllum á að næla sér í nýja þriggja laga EP plötu My Summer As A Salvation Soldier (MSASS). Platan er ,,gefin út” af nýstofnuðu útgáfufyrirtæki sem kallast Salvation Soldier Records og fæst hún frítt á netinu á slóðinni... djöfullinn ég er búinn að gleyma hvað slóðin var. Ég bæti því við um leið og ég man það (endilega látið vita ef þið vitið það). En annars er það að frétta af MSASS að næsta plata kemur vonandi í október eða nóvember og mun mögulega bera nafnið Activism. Heyra má frumútgáfu af einu laganna af væntanlegri breiðskífu á myspace síðu MSASS.

Tenglar:
MSASS á Myspace: http://www.myspace.com/mysummerasasalvationsoldier
SalvationSoldierRecords á Myspace: http://www.myspace.com/salvationsoldierrecords

Roskilde Festival: Annar hluti

2007-07-19T14:37:00.000Z

Laugardagur:
Dagurinn hófst snemma (14:30) með The National frá Bandaríkjunum. Ekki er langt síðan að þeir gáfu út breiðskífuna Boxer sem hefur fengið góða dóma víðast hvar. The National spila dramantískt indírokk drifið áfram af baritónbarkanum Matt Berninger. Þeir áttu nokkra góða spretti og eftir að hafa fengið hroll í öðru laginu sem við sáum bjóst ég við miklu en flest lögin voru heldur auðgleymanleg. Eftir hádegis/morgunmat og smá chillax var ákveðið að hlýða á Aronas sem spiluðu einvhers konar nútíma dans-jazz. Forsprakkinn, píanóleikarinn, Aron Ottignon er eitt mesta undrabarn í sögu Nýsjálenskrar jazz-tónlistar og er greinilega mjög flinkur. Pælingarnar fannst mér svolítið eins og tónlist vina minna í Hress/Fresh, bara ekki jafn grípandi og skemmtileg. Hlustið frekar á þá! Eftir nokkur lög fór ég heim í tjald að leggja mig fyrir átök kvöldsins. Átökin hófust svo fyrir alvöru með The Flaming Lips. Þeir hófu tónleikana með látum, fólk í asnalegum búningum dansaði á sviðinu, söngvarinn Wayne Coyne ,,crowd surfaði” í kúlu eins og ofnæmissjúklingar nota í bíómyndum (sjá myndskeið).
Risastórar blöðrur, uppblásnar fígúrur, risahendur og glimmer voru einnig á svæðinu. Alla tónleikana héldu þeir uppi þessarri súrrealísku stemmningu en tónlistin var ekki alveg í sama stíl, spiluðu mikið af rólegu dóti. Aðallega tóku þeir lög af tveimur nýjustu plötunum en lögin Yoshimi battles the Pink Robots og The Yeah Yeah Yeah Song stóðu upp úr að mínu mati. Áður en tónleikunum lauk kíkti ég á endasprettinn hjá Soulsavers og Mark Lanegan sem spiluðu næstum því guðdómlegt helþungt gospel tripp-hopp. Lanegan stóð sig með mikilli prýði, alveg rosaleg rödd sem hann býr yfir. Ætla að næla mér í nýju plötuna þeirra við fyrsta tækifæri. Næst var ferðinni heitið á Loney, Dear. Ég hafði heyrt eitt lag með þessum sænska gutta sem hefur verið sagður litli bróðir Jens Lekmans og Sufjan Stevens. Þetta lag fannst mér mjög gott, en aftur á móti fannst mér önnur lög á tónleikunum alveg hundleiðinleg, svo að eftir fjögur lög yfirgaf ég Pavillion-tjaldið og kíkti á The Whitest Boy Alive. Þeir héldu uppi alveg gríðarlegri dansstemmningu með sínu ofur-chillaða indí-(dans)-poppi. Erlend Oye var nördalega svalur að venju og var spilagleðin og samhljómur sveitarinnar alveg til fyrirmyndar. Þá var komið að Grizzly Bear sem spila rólyndis alternative kántrí eða kántrískotið indípopp. Þeim tókst vel upp, engin flugeldasýning en ég skemmti mér nokkuð vel. Þegar Grizzly Bear höfðu lokið sér af í Pavillion tjaldinu sá ég endann á The Who og skemmti mér ekki vel. Þreytan var farin að segja til sín og einnig leiddist mér flutningurinn (Reyndar skemmtilegt að heyra Pete Townsend syngja ,,I hope I die before I get old”). Ég ákvað nú samt að bíða eftir Red Hot Chili Peppers sem drógu líklega fleiri á hátíðina en nokkuð annað band. Allt svæðið hjá appelsínugula sviðinu var stútfullt. Piprarnir stóðu aftur á móti engan veginn undir væntingum, söngvarinn Anthony Kiedis var eitthvað hálfslappur greyið og gat sjaldnast sungið meira enn eitt eða tvö lög áður en hann þurfti hvíld og hinir djömmuðu í nokkrar mínútur meðan hann náði andanum. Lagavalið var ekkert sérstakt (lítið um almennilega hittara) en það gladdi mitt litla hjarta að þeir sáu sér fært að spila Ramones-snilldina Havana Affair. Eftir rúman klukkutíma af bragðlitum Rauðum en ekkert svo heitum Chili Piprum fór ég heim í háttinn.

Sunnudagur:
Sunnudaginn hófum við á norksu glysrokkurunum The Ark. Gæjar sem vilja vera eins og Bon Jovi og söngvari sem ætti að leika í norsku útgáfunni af Hedwig and the angry inch. Þó þetta geti hljómað fyndið og jafnvel spennandi fannst mér það ekki, þvert á móti einstaklega leiðinlegt. Við biðum með mikilli eftirvæntingu eftir Zach Condon og hljómsveitinni hans Beirut (reyndar mættum við aðeins of seint út af risahamborgurum sem við snæddum í morgunmat). Beirut blandar saman ýmis konar evrópskri þjóðlagatónlist s.s. sígauna, balkan og spænskri við vinsældavænt indí-fólk. Útkoman er ótrúlega heillandi og afslappað andrúmsloftið sem meðlimirnir sköpuðu var magnað. Hljómsveitinn drakk rauðvín af stút og skemmti sér greinilega mjög vel undir styrkri stjórn hins 21 árs Zachs sem spilaði m.a. á ukulele og trompet. Mæli algjörlega með því að þið athugið á þessari hljómsveit. Hér getið þið séð þau taka lagið Le Moribon eftir belgíska tónlistarmanninn Jacques Brel.
Wilco var næst á dagskrá í Arena tjaldinu og skemmti ég mér vel. Einlægt kántrí-rokk Jeff Tweedy og félaga hitti mig beint í hjartastað, annars vegar þegar lögin voru sem rólegust og hins vegar þegar þau voru sem súrust. Stundum duttu þeir niður í eitthvað miðjumoð en oftast fór allt bandið á kostum, en að öðrum ólöstuðum stóð gítarleikarinn Nels Cline uppi sem sigurvegari (ef tónleikarnir voru keppni). Nels þessi var á sínum tíma meðlimur í The Geraldine Fibbers sem ég hef ósjaldan hafið upp til skýjanna við litlar undirtektir. Ef þú fílar þau láttu mig vita... Eftir Wilco tók ég lífinu með ró og sá örfá lög hjá Akron/Family og Tönnig (minnir mig) en það var of lítið til að ég geti sagt eitthvað af viti um þessar hljómsveitir. Næst var hins vegar eitt af þeim böndum sem mig hlakkaði virkilega til að sjá; Against Me!. Fyrrverandi Fólk-pönk anarkistarnir (núverandi pönk anarkistarnir) stóðu sig með mikilli prýði, voru kraftmiklir, þéttir, reiðir og hressir. Spiluðu dálítið af fólk-pönki þó að rafmagnsgítarar séu núna brúkaðir. Nóg var um sing-a-long og þrátt fyrir ítrekaðar viðvaranir var nóg um sviðsdýfur og almennt pönk-viðhorf. Frábærir tónleikar! Eftir tónleikana borðaði ég ókínverskasta kínamat sem ég hef smakkað og sá síðan blálokin á Muse sem voru þrjátíuogfimmfalt betri en þegar þeir spiluðu á Íslandi hér um árið. Þá rifjaðist upp fyrir mér um stund af hverju ég fílaði Muse og um leið gleymdi ég öllum okkar ágreiningsmálum. Það sem ég sá var einstaklega kraftmikil slagarasúpa Muse drengjanna. Fyrir tilviljun kíkti ég síðan á norksu ærlsarokkarana í Datarock. Þeir björguðu sjálfsvirðingu Noregs sem The Ark höfðu næstum því eyðilagt fyrr um daginn. Hressleikinn uppmálaður. Ef ég á að líkja þeim við einhver bönd dettur mér fyrst í hug Skátar og The Rapture, en Datarock eru þó muuuun steiktari og hljóðgervlar spila stærra hlutverk í tónlistinni. Eftir þennan óvænta glaðning fór ég yfir á appelsínugula sviðið þar sem Basement Jaxx voru næstir á dagskrá. Aðeins örfáum mínútum fyrir tónleikana var mjög fámennt fyrir framan sviðið, ekki einu sinni fullt í fremsta boxið. Ég ákvað að næla mér í öl og þegar komið var að mér í röðinni hljómaði ofur-hittarinn Red Alert frá sviðinu, allir í röðinni byrjuðu að dilla sér í takt við eitraðan taktinn. Brátt fylltist svæðið og var nánast ómögulegt að standa kyrr, takturinn sameinaðist hjartslættinum og fætur og hendur hreyfðist ósjálfrátt í takt við tónlistina. Sviðsframkoman var frábær, fullt af gestasöngvurum og ber þar helst að nefna þrjár spikfeitar blökkukonur sem sungu eins og englar. Tónleikarnir enduðu svo á flugeldasýningu undir gleðibombunni Bingo Bango. Þar með lauk tónleikahaldi á stóra sviðinu. En alvöru partýdýr ( = ég) hættu ekki þá heldur var tekið smá pásu og síðan farið á síðustu tónleika hátíðarinnar, ofur upphæpaða franska danstónlistardúettinn Justice. Þeir gáfu nýlega út plötuna † sem hefur verið að fá góða dóma og stóðu þeir sig með mikilli prýði. Krossinn spilaði stórt hlutverk á tónleikunum en milli þeirra var risastór kross (sjá mynd) sem blikkaði í takt við tónlistina og ásótti mann í svefni næstu nætur, svo áhrifamikill var hann. Einstaklega góður endir á frábærri hátíð.

Það allra besta: Arcade Fire [hlusta], Beastie Boys [hlusta], CSS [hlusta], The Brian Jonestown Massacre [hlusta], Beirut [hlusta], Against Me! [hlusta] og Basement Jaxx [hlusta].

Á flestum góðum tónleikum sem ég sá var geimvera að ríða kú, þetta tvíeyki hefur víst verið á hátíðinni á hverju ári í nokkur ár og er orðið nokkuð frægt. Jeff Tweedy söngvari Wilco sagði einmitt á tónleikum sveitarinnar ,,some of our songs are pretty sad but it´s hard trying to keep a straight face with that alien fucking a cow in front of you”. Hér getið þið séð geimveruna og kúna á tónleikum Beirut á Sunnudeginum.

Roskilde Festval: Fyrri hluti

2007-07-17T00:00:00.000Z

Nú fara allar bloggsíður líklega að yfirfyllast af ferðasögum frá nýafstaðinni Hróaskelduhátíð, en mér er alveg sama og ætla að segja ykkur hvað mér fannst um böndin. Ef þið viljið heyra um það þegar tjaldið mitt sökk, þegar ég borðaði stærsta hamborgara sem ég hef séð eða þegar ég datt með hálsinn á stól á Justice þá er ég alltaf til í að segja frá því í eigin persónu. Þar sem þessi færsla er nokkuð löng og athyglisgáfa nútímamanneskju er skuggalega lítil ætla ég að birta hana í tveimur hlutum, sá seinni kemur að öllum líkindum á morgun.

Fimmtudagur/ Rigningardagurinn mikli:
Hátíðin hófst hjá mér í Arena tjaldinu með kanadísku krökkunum í Arcade Fire. Ég bjóst við miklu en aldrei hefði ég búist við þvílíkum krafti, spilagleði og töffaraskap. Arcade Fire hófu hátíðina svo sannarlega með stæl, mér fannst þau á köflum betri en á plötunum og sviðsuppstillingin var ótrúlega töff. Tónleikarnir hófust á myndbandi af brjálaðri predikun með einhverjum ofurkristnum kvenpredikara og enduðu á Wake Up. Í þessu einnar mínútu myndskeiði af laginu Rebellion (Lies) má sjá hve söngvarinn Win Butler var orðinn pirraður á lélegum hljóðnemastatífum, greinilega eðal-dramadrottning.
Eftir smá Vegan-snarl kíktum við á James Murphy og félaga í LCD Soundsystem, hressleikinn var í fyrirrúmi en samt fannst mér eitthvað vanta upp á. Krafturinn var ekki nógu mikill. Þau náðu ekki að skapa jafn mikla stemmningu og tónlistin býður upp á.
Eins og sönnum íslendingum sæmir biðum við félagarnir síðan spenntir eftir Björk. Þetta var í fyrsta skipti sem ég sé heila tónleika með henni og skemmti ég mér einstaklega vel. Ég hef ekki kynnt mér tónlistina hennar nógu vel og hefði það verið skemmtilegra að þekkja lögin en það kom svo sem ekki að sök. Allt bandið var magnað, Björk, blástursstelpurnar, Jónas Sen og gæjarnir á undarlegu hljóðfærunum sem litu út eins og radar (sjá mynd). Maður hefði eflaust notið tónleikanna enn betur ef maður hefði ekki haft áhyggjur af tjaldinu sem var að sökkva á sama tíma.

Föstudagur:
Föstudaginn byrjuðum við ekki fyrr en 19:30 (enda þurfti að redda nýju tjaldi o.fl.) með helgömlu New York rapp/pönkurunum í Beastie Boys. Voru þeir líklega mesta tilhlökkunarefni mitt fyrir hátíðina og létum við það ekki aftra okkur að á sama tíma voru mörg spennandi bönd að spila (þ.e. Boris (Japan), Konono N°1 (Kongó), og Klaxons (UK)). Strákarnir stóðu undir væntingum, tóku nokkur pönk lög, nokkur lög af nýju instrumental plötunni og einnig þónokkra slagara, enduðu á Sabotage og tileinkuðu það góðvini sínum George W. Bush. Hljóðið var reyndar eitthvað að stríða þeim en það bættu þeir upp með óendanlegum svalleika. Ógleymanleg minning að hlusta á Intergalactic og þvílíka slagara í góðu veðri með góðum vinum, drekkandi vont rauðvín úr poka. Hér má líta á Intergalactic á tónleikunum.
Brasilísku rafrokkpoppararnir í Cansei de Ser Sexy (CSS) spiluðu næst í Odeon tjaldinu og voru gríðarlega hress. Líklega einir bestu og heitustu tónleikar hátíðarinnar. Sveitina skipa fimm stelpur og einn strákur og voru þau gífurlega þétt og sýndi söngkonan mikla tilburði og skartaði einnig glæsilegum samfesting sem gladdi alla sem hrífast af kynþokkafullum konum.
Queens of the Stone Age hófu leik á Appelsínugula sviðinu um leið og CSS byrjuðu sína tónleika. QOTSA spiluðu þónokkuð lengur svo okkur tókst að sjá síðustu lögin hjá þessu magnaða rokkbandi. Þeir voru mjög þéttir, hljóðið feitt og Joshua Homme eitursvalur að venju. Ég hefði viljað sjá meira af þeim en stundum verður maður að velja og hafna. Eftir að Drottningarnar luku sér af kíktum við á Peter, Björn and John sem voru skítsæmilegir, það er eitthvað sem er ekki að klikka hjá mér og þessum strákum. Eftir að þeir tóku Young Folks ásamt Jamie úr Klaxons beiluðum við og ætluðum að sjá Cold War Kids en fréttum þá að þeir kæmu ekki fram. Þá var haldið á Lee ,,Scratch” Perry og Adrian Sherwood. Það var ágætis skemmtun að sjá reggígoðsögnina Lee ,,Scratch” raula yfir takta Adrians. Hann var svo sem aðallega að einbeita sér að því að mála á vegginn og að vera ótrúlega svalur og útúr-blingaður. Ég hef sjaldan fundið jafn ,,lífræna” lykt og á þessum tónleikum. Síðustu tónleikar kvöldsins voru svo með íslands og Singapore Sling vinunum The Brian Jonestown Massacre. Brjálaða einvaldinum í BrianJonestown Anton Newcombe (sem skartaði bol merktum 12 tónum) og félögum tókst svo sannarlega að skemmta mér. Bæði með einföldu og einhæfu hipparokki sínu og töffaraskap. Anton reyndi ósjaldan að ,,pikka fæt” við áhorfendur, seinna stöðvaði hann tónleikana til að kenna hinum meðlimunum nýtt lag og að lokum var hann við það að ráðast á annan gítarleikarann sem klúðraði hljómunum sínum aftur og aftur.
ANTON: Dont fuck up your chords you fuckin rockstar! When your band plays roskilde, you can fuck up the chords but not now!. [u.þ.b. orðrétt]
Síðan þegar einhver hæfði gítarinn hans með vatnsglasi:
ANTON: Do you like to throw things at starving babys? I feed my kids with this fucking guitar!
Ef einhver trúir þessu ekki þá mæli ég með að sá hinn sami kíki á heimildarmyndina Dig! um bandið sem fæst m.a. á Aðalvideoleigunni.

Hægt er að sjá myndbönd frá flestum tónleikunum á YouTube með því að leita að roskilde 2007 og nafni hljómsveitar. Mest eru þetta þó stutt myndbrot í lélegum gæðum og með lélegu hljóði.

5 myndbönd 2

2007-06-24T22:47:00.000Z

Það fer alveg ótrúlega mikið í taugarnar á mér þegar metnaðarfullar hljómsveitir með metnaðarfull lög gera metnaðarlaus tónlistarmyndbönd. Að sama skapi kætir það mig gríðarlega mikið þegar metnaður er lagður í myndböndin. Tónlistarmyndbönd geta dregið miðlungslag upp í að verða mjög gott og fullkomnað snilld frábærra laga. Samspil tónlistar og hins sjónræna þáttar getur skapað fullkomna heild og gert skynjun á lagi enn magnaðri. Einhverjir glöggir lesendur benda eflaust á að hljómsveitir (eða hljómlistarmenn) eigi að einbeita sér að því að gera tónlist en ekki myndbönd enda felist það í orðinu. Þetta finnst mér heimskulegt. Ef tónlistarmenn hafa ekki metnað í að gera eitthvað meira en að taka upp lélegt myndskeið af sjálfum sér að mæma lagið í stúdíói (jú, stundum gengur það upp en í hverfandi fáum tilvikum) eiga þeir bara að sleppa því að gera myndbönd (Pearl Jam slepptu því bara lengi vel). Það þarf svo lítið til þess að gera myndbandið góða skemmtun eða fá mann til þess að hugsa.

Hér eru 5 myndbönd sem eru til fyrirmyndar:

Fyrsta myndbandið sem ég ætla að sýna æstum aðdáendum mínum er frá 1989 og er við lagið Here Comes Your Man með indí-öldungunum frá Boston, Pixies. Hér hefðu þau getað mæmað lagið ,,eðlilega”, en varahreyfingar söngvaranna gera myndbandið óvænt og skemmtilegt og sýnir í raun að þau gera sér fulla grein fyrir fáránleika ,,mæmsins”.

Myndband Jonathans Glazers við lag U.N.K.L.E og Thom Yorke ,,Rabbit in your headlight” er líklega með þekktari tónlistarmyndböndum allra tíma og hefur það endað ofarlega á flestum listum yfir þau bestu. Í stíl við lagið er myndbandið nokkuð skuggalegt og óhugnalegt og kannski ekki það besta sem maður gerir að horfa á það rétt fyrir svefninn. Endirinn er svo gríðarlega flottur og óvæntur, ég efast um að það séu einhverjar djúpar pælingar bakvið söguþráðinn en það er vissulega aukaatriði.

Næsta myndband er með þeim súrari sem ég hef séð, en frábær skemmtun samt sem áður.
Einstaklega hugmyndaríkt og fyndið. Þetta eru verðandi Íslandsvinirnir í Of Montreal frá Georgíu-fylki Bandaríkjanna með hið skemmtilega nefnda lag ,,Heimdalsgate like a Promothean curse” af hinni frábæru Hissing fauna, are you the destroyer? sem kom út í ár.

Einn af þeim sem hefur fullkomnað þetta listform er eðalleikstjórinn Spike Jonze. Hér er myndband sem hann gerði árið 1996 við lagið Drop með dönsurunum/röppurunum í Pharcyde. Myndbandið er allt tekið upp aftur á bak og síðan snúið við, alveg fáránlegt að þeim takist að hreyfa varirnar og dansa í takt við lagið.
p.s. takið eftir Mike D úr Beastie Boys sem birtist í eina sekúndu.

Síðasta myndbandið er það eina sem einblínir á texta lagsins, enda textinn með þeim svalari sem ég hef heyrt á þessu ári. Þetta er gæðaskíturinn Thou shalt always kill með þeim kumpánum Dan Le Sac (sem gerir takinn) og hinum eitursvala Scroobius Pip (sem ,,rappar”).

Minni líka á fyrri færsluna mína um myndbönd. Skoða

BERTEL! og <3Svanhvít!

2007-06-19T00:39:00.000Z

Ég er ekki vanur að vera fyrstur með fréttirnar, að minnsta kosti ekki í heimi mp3-bloggara sem keppast um að blogga um fáránlega ný/heit/upphæpuð útlensk bönd sem flest hverfa sjónum áður en hægt er að blikka auga. Aftur á móti tel ég mig fylgjast nokkuð vel með íslenskri jaðar- og grasrótartónlist og nú finnst mér kominn tími til þess að ég fari að blogga um það sem ég þekki best.

Á dögunum kom út langþráður frumburður indí-popp-elektró-rokk.is sveitarinnar BERTEL! og nefnist hann því skemmtilega nafni BERTEL!. Bandið hefur verið starfandi í a.m.k 4 ár eftir því sem ég best man. Skiljanlega hefur hljómur piltanna breyst umtalsvert á þessum árum, enda eru þeir óðum að vaxa úr grasi. Upphaflega spiluðu þeir hressandi en að sama skapi nokkuð barnalegt botnleðjuskotið rokk, þeir hafa alltaf haldið í hressleikann en nú eru lagasmíðarnar þroskaðri og hljómurinn elektrónískari en áður og ósjaldan eru notaðir tveir hljóðgervlar, gítar og trommur. Platan inniheldur 7 lög og elstu eru líklega u.þ.b. 2 ára, þeir gefa út sjálfir en eitthvað útlenskt fyrirtæki sér um að dreifa plötunni til útvarpsstöðva og stórlaxa úti í heimi. Gallar plötunnar eru fáir og varla hægt að taka mark á þeim fáu athugasemdum sem ég geri við plötuna þar sem ég er bundinn þónokkrum lögunum órjúfanlegum tilfinningalegum böndum og því með mínar eigin hugmyndir um hvernig þau eigi að hljóma. Á Myspace svæði BERTEL!s er hægt að heyra þrjú lög, ofurslagarana He-man og Sunshine & Lollipops og hið glænýja Electronic Love is like a river. Á rokk.is er hægt að heyra nokkur eldri lög sem voru líklega með seinustu lögunum áður en hljómur þeirra breyttist.

www.myspace.com/bertel
http://rokk.is/default.asp?Flytjandi_ID=338&sida=um_flytjanda

<3svanhvít! var stofnuð viku fyrir Músiktilraunir í ár og var planið held ég upphaflega að fokka í hljóðmönnum keppninnar með því að hafa meðlimina og hljóðfærin óeðlilega mörg. Að lokum urðu meðlimirnir 11 (tólfti náði að koma sér inn á úrslitum MT en hefur ekki verið meira með). Hið sérstaka nafn er að komið af því að nokkrir meðlimir bandsins voru í aðdáanda klúbbi Svanhvítar Júlíusdóttur þáverandi forseta Framtíðarinnar, nafnið er venjulega borið fram ,,minn'enþrírsvanhvít” en sumir vilja segja ,,hjartasvanhvít”. Eins og allir vita vakti þetta flipp 11 MR-inga mikla athygli og hlaut hljómsveitin annað sætið verðskuldað. Sveitin spilar glaðværa indí-popp tónlist sem hljómar ekki eins og neitt sem ég man eftir að hafa heyrt. Tónleikar sveitarinnar eru alltaf eftirminnilegir m.a. vegna þeirra meðlima sem spila á óheðfbundin hljóðfæri s.s. potta, ryksugu og töfragítar (gítar sem er ekki tengdur í neinn magnara). Hægt er að hlusta á öll lögin sem minnaen3svanhvít! spiluðu á MT á myspace svæðinu þeirra og svo er hægt að hlaða niður laginu Systir Svanhvítar er skattstjóra (á það ekki að vera skattstjóri?).

http://www.myspace.com/minnaen3svanhvit
http://rokk.is/default.asp?Flytjandi_ID=3470&sida=um_flytjanda

Annað sem ég er að hlusta á þessa stundina:
Tom Waits – Orphans: Brawlers, Bawlers and Bastards
CSS – Cansei de Ser Sexy
Deerhoof – Friend Opportunity
Roskilde Mixteipið sem ég gerði fyrir Frey

Nú er ég farinn að sofa

5 íslenskulög

2007-05-21T00:53:00.000Z

Hér eru komin 5 lög á íslensku til að stytta ykkur stundir og til að hjálpa mér við lærdóminn. Til að gera þetta svolítið meira krefjandi er þemað: íslensk lög sem heita eftir heimilsfangi, raunverulegu eða skálduðu.

Botnleðja – Rassgata 51
Mmmmmm...Rassgata 51 (líklega stödd í Saurbæ) þar vil ég sko búa. Já, Rassgata 51 er af þriðju plötu Botnleðju, Magnyl, sem kom út árið 1998. Að vissu leyti var hljómur sveitarinnar orðinn þróaðri en á tveimur fyrstu breiðskífunum, alvarlegri undirtónn og vélrænni hljómur, minna af hinum unggæðingslega grugg-pönkkrafti sem einkenndi þá áður. Á þessum tíma var hljómsveitin orðin kvartett, en fjórði meðlimurinn var Kristinn Gunnar Blöndal (einnig þekktur sem: KGB, Unsound, Bob Justman eða hljómsborðsleikarinn í Ensími) sem spilaði á hljómborð og hljóðgervil. Hann staldraði þó stutt við og var horfinn á braut áður en tökur hófust á næstu plötu, Douglas Dakota. Hægt er að hlusta á lagið á myspace síðu Botnleðju. http://www.myspace.com/botnledja

Ókind – Heimsendi 19
Samkvæmt mínum heimildum er Ókind hætt störfum, en það er öllu mannkyninu mikill missir enda stórgott band. Heimsendi 19 er af síðari breiðskífu þeirra, Hvar í Hvergilandi, sem kom út í fyrra. Þess má geta að hin stórgóða frumraun þessara síhressu Seltjarnarnespilta bar nafnið Heimsendi 18 og var nefnd eftir póstfangi æfingahúsnæðis þeirra. Hvað er á Heimsenda númer 19 veit ég ekki. http://www.myspace.com/okind
Hlusta

Nortón – Bankastræti nr.0
Nokkuð hress rafpopp-fönk slagari frá Atla Bollasyni og félögum í Nortón. Ég hef ekki hugmynd um hvort hljómsveitin sé ennþá starfandi, en Atli er að minnsta kosti að gera það gott sem hljómborðsleikari Sprengjuhallarinnar þessa dagana.
Hlusta

Sindri Eldon – Laugarnesvegur 100
Fínt lag frá reiðasta bloggara landsins. Mæli með því að fólk hlusti á það sem er í boði frá honum á rokk.is sem og pönksveitinni Slugz sem hann er meðlimur í, ýmislegt áhugavert að gerast þar.

Hlusta

Sveimhugi – Velkomin heim
Ég leyfi þessu að fljóta með þrátt fyrir að lagið sé augljóslega ekki götunafn. Mjög skemmtilegt dót þarna í gangi, húmor í þessu. Sveimhugi býr til tónlist úr íslenskum sömplum úr öllum áttum og samkvæmt heimasíðunni er von á plötu frá honum.
http://www.myspace.com/sveimhugi

5 Stjörnufræðilög

2007-05-10T00:17:00.000Z

Vegna gríðarlega undirtekta ætla ég að endurtaka leikinn og blogga um próf, í þetta skiptið ætla ég samt að sleppa því að fræða ykkur um stjörnufræði.

Helium – Leons space star
Leons space star er af síðustu plötu Helium, hinni stórgóðu The Magic City, sem Binni var svo góður að lána mér, þakka ég honum kærlega fyrir það. En heilinn á bakvið Helium er hin ofursvala gítarleikkona Mary Timony. Kærasti Timony Ash Bowie gítarleikari Polvo var líka kominn í bandið á þessum tíma, leysti meira að segja þá hljómsveit upp til að geta einbeitt sér að Helium. En Mary Timony þessi er einmitt nýbúin að gefa út sólóplötu hjá KillRockStars útgáfunni og ber hún nafnið The Shapes We Make.

Deerhoof – Siriustar
Deerhof er annað gríðarlega töff og stórundarlegt band með konu í fararbroddi. Hina japönsku Satomi Matsuzaki.
Hlusta

Belle & Sebastian – A space boy dream
Það elska allir krúttlegu skotana Belle og Sebastían og hey, þar er líka stelpa, mikið jafnrétti hérna í gangi. Þetta er af The Boy with the arab strap (fyrir þá sem ekki vita er arab strap gervilimur).
Hlusta

The Shins – A comet appears
Þetta er af hinni misgóðu Whincing the night away með góðvini mínum James Mercer og félögum í The Shins.
Hlusta

Modest Mouse – Space Travel is boring
Ég fann þetta lag ekki nema á YouTube í lélegri útgáfu.
Horfa

5 líffræðilög

2007-05-07T00:55:00.000Z

Nú velta einhverjir því fyrir sér hvernig í andskotanum ég geti réttlætt það að blogga í miðjum stúdentsprófum og einmitt fyrir Líffræðiprófið sem á að heita mikilvægasta prófið á náttúrufræðibraut. Jú, ég fann einfalda lausn á þessu… Ég blogga bara um líffræði. Ekki hætta að lesa, það verður líka einhver tónlist.

Air – Biological
Mér fannst nafnið bara of gott til að sleppa því að hafa þetta með í líffræðiþemanu. Ekki eitt af betri lögum Lofts en þó ágætt. Einnig vil ég benda á að tónlist Lofts er mjög fín til þess að læra við, þá mæli ég sérstaklega með Premier Symptoms, veit ekki af hverju ég hef tekið svo miklu ástfóstri við þá plötu.

Seabear – Arms
Síðasta föstudag nældi ég mér í fyrstu breiðskífu Seabear; The Ghost that carried us away og það voru vægast sagt góð kaup. Einstaklega þægileg og góð plata. Ég er ekki frá því að Arms sé bara besta íslenska lag ársins hingað til. Hmmm?... ég er eiginlega búinn að gleyma hvernig ég ætlaði að tengja þetta við líffræði en það tengdist eitthvað nafni lagsins, enda eru hendur mjög merkilegt fyrirbæri, svona líffræðilega séð.

Hlusta

Defiance, Ohio – Bikes and bridges
Megintilgangur þessa stórgóða lags frá fólk-pönk-krökkunum í Defiance, Ohio er greinilega að leiðrétt hinn hvimleiða misskilning um hjartað.

,, hearts aren't made of glass, they're made of muscle and blood and something else”

Já það er vísindalega sannað að hjartað er ekki gert úr gleri. Hjartað er nefnilega hnefastórt keilulaga, vöðvalíffæri sem er staðsett milli lungnanna inni í svonefndu gollurshúsi.

Hlusta

Green Day – Brain Stew
Popppönkararnir í Green Day kunna svo sannarlega sitthvað fyrir sér í líffræði, hér syngja þeir um heilastöppuna. En fyrir þá sem ekki vita skiptist heilinn í 4 heilahol, tvö þeirra eru hliðlæg og eru í hvelaheila, þriðja holið er í milliheila og það síðasta er í heilastofni og litla heila.

Ljótu Hálfvitarnir – Bjór, meiri bjór.
Hér syngja Þingeyjingarnir átta (níu skv. öðrum heimildum) um að alkohol sé lausnin. Það er vissulega göfugur málstaður en þeir mættu einnig koma því á framfæri að alkóhol er þvaglosandi efni sem hamlar losun á ADH, en það er einmitt þvagtemprandi hormón sem er losað frá afturhluta heiladinguls.
Hlusta

Ég skora á alla lesendur sem hafa ekkert að gera að nefna fleiri lög sem er mögulega hægt að tengja við líffræði. Það væri sérstaklega frábært ef einhver veit um lag sem fjallar um innri temprun hjartsláttar.

It´s a healthy kind of sick

2007-04-27T23:44:00.000Z

Já, það er ný plata á leiðinni frá hinum kynngimögnuðu (plat)systkinum í The White Stripes. Platan mun bera nafnið Icky Thump og kemur hún út í sumar. Samnefnt lag er byrjað að hljóma í víðtækjum landsmanna og hljómar eiginlega bara nokkuð vel að mínu mati, svo sannarlega stórundarlegt, en ég fíla það.

Hlusta: The White Stripes - Icky Thump

Svo í tilefni af því að ég hef verið veikur undanfarna daga var ég að rifja upp þessa tímalausu snilld frá árinu 1988 með meistara Lou Barlow. Lou þessi hefur komið víða við, m.a. var/er meðlimur í Sebadoh, Dinosaur Jr. og Folk Implosion. Allt hágæða bönd.

Hlusta: Lou Barlow - Healthy Sick

Til hamingju!

2007-04-20T23:22:00.000Z

Í dag er þessi blessaða síða mín eins árs gömul, ekki get ég nú sagt að afköstin séu mikil, 25 færslur. En samt... Af þessu tilefni býð ég ykkur upp á:
The Ramones - Happy Birthday Mr.Burns
(þess má geta að Johnny Ramone gítarleikari The Ramones lést þann 15.september (2004), en það er einmitt afmælisdagur Mr.Burns)
Jens Lekman - Happy Birthday Dear Friend Lisa

Þá er það komið á hreint!

2007-04-19T16:11:00.000Z

Lygarar!

2007-04-18T19:09:00.000Z

Já, undanfarna daga hef ég verið að hlusta á hina stórgóðu hljómsveit Liars sem gerir þessa dagana út frá Berlín (held ég). Hljómsveitin spilar einhverskonar indípost-pönk, tilraunakennda nýbylgju eða eitthvað svoleiðis. Það er alveg á hreinu að tónlist Liars er ekki fyrir alla, svo að ég hvet þá sem ekki eru opnir fyrir nýrri tónlist að hlusta á eitthvað annað í staðinn. Ekki er hægt að verða sér út um plötur með Liars hér á landi þar sem Skífan hefur umboð fyrir þeim en hefur ekki áhuga á að flytja þær inn. Frekar ömurlegt! Þess vegna hef ég vafrað um netið síðustu daga í leit að einhverju sem ég get stolið með þeim, ekki gengur það mjög vel. En hér eru tvö tóndæmi og eitt sýnidæmi (yndislega súrt myndband). Njótið vel.

Einkar huggulegt umslag smáskífunnar ,,It Fit When I Was A Kid"

Teitatónlist

2007-04-11T17:13:00.000Z

Nú er hin alræmda stúdentsprófatörn að hefjast. Fyrir nokkrum vikum setti ég mér það göfuga markmið að skemmta mér eins mikið og ég gæti fram að prófum (lesist: vera sem oftast fullur). Þrátt fyrir að þessu mikla partýstandi mínu sé lokið í bili hef ég ákveðið að skrifa um nokkra sjúklega hressa partýslagara.

!!! – Must be the moon
Þetta lag er á nýrri plötu sveitarinnar !!! (Chk Chk Chk) sem nefnist Myth Takes. Til þess að lýsa tónlist !!! fyrir leikmönnum hef ég komið með nafn á stefnu bandsins ,,égeraðdansaogefþúfílarþaðekkilemégþiífokkingklessutussanþín”-rokk. Hljómsveitin !!! var stofnuð árið 1996 og hefur síðan þá gefið út þrjár breiðskífur með einstaklega hressandi diskó-pönki. Þar sem að ég er ekki plötusnúður fæ ég sjaldan að heyra í !!! á skemmtistöðum Reykjavíkurborgar en aftur á móti hef ég ósjaldan dansað heim úr bænum við þessa stórskemmtilegu plötu. Platan er samt langt frá því að gallalaus, byrjar fáránlega vel en endar í tómu tjóni, hljómsveitin ætti að einbeita sér að því að gera ofursvala dansslagara en ekki róleg lög (þeir eru lélegir í því). Þeir félagar munu spila á hinni margrómuðu Airwaves hátíð í lok ársins.

UPPFÆRT 12.apríl: Eitthvað er radioblogclub að stríða okkur þannig að þið getið heyrt lagið á myspace síðu sveitarinnar http://www.myspace.com/chkchkchk Gjörsovel!

The Rapture – House of jeolous Lovers
,,Hús hinna afbrýðisömu elskenda” er af fyrstu plötu The Rapture, Echoes. Diskó-pönk frá New York með sterkum keim af Public Image Ltd. (seinni sveit John Lydons úr Sex Pistols). House of Jeolous Lovers var fyrsti hittari bandsins og markaði eiginlega upphafið á þeirri dansrokk bylgju sem hófst stuttu eftir aldamótin og er enn í fullu fjöri. Seinni plata þeirra Rapture pilta var ekki jafn hrá og því ekki alveg jafn heillandi að mínu mati, hljómurinn var bjartari og poppaðri en ekki jafn beittur. Samt sem áður er Pieces of the people we love hörkuplata, meira að segja með betri plötum ársins 2006 að mínu mati.

Happy Mondays – 24 hour party people
Nú skulum við færa okkur yfir Atlantshafið og 20 ár aftur í tímann nánar tiltekið til Manchester a.k.a Madchester borgar í Englandi árið 1987. Fyrst við erum komin þangað getum við farið að poppa e-pillur og dansa eins og brjálæðingar við Happy Mondays. Happy Mondays voru á mála hjá Tony Wilson og hinu goðsagnakennda útgáfufyrirtæki Factory Records. Saga þess merka útgáfufyrirtækis er rakin í hinni stórgóðu kvikmynd 24 hour party. Ferill Happy Mondays var eiginlega eitt stórt sukkpartí og var hljómsveitin orðin uppgefin árið 1993 og hætti þá. Byrjaði reyndar aftur 1999 í eitt ár (aðallega til þess að fá pening fyrir dópskuldum) og er núna enn á ný komin í gang og ný plata er á leiðinni. Ég hef meira að segja heyrt sögusagnir um það að þeir mæti á Hróaskeldu í byrjun júlí (ég = þar). Þegar talað er um Happy Mondays er auðvitað skylda að minnast á svalasta meðlim hljómsveitarinnar; dansarann Mark “Bez” Berry. Hann fann upp hinn óviðjafnanlega Freaky Dance og er sagður hafa ótrúlega mikið þol fyrir ofskynjunarlyfjum, sönn hetja þar á ferð!

Þetta er tónleikaupptaka af laginu Step On, þar getið þið séð Bez í góðu stuði.

Ótrúlegt en satt ætla ég að fjalla um annað band sem hefur dansara og sinn einkennisdans. Dansarinn er Chas Smash, dansinn er The Nutty Dance og hljómsveitiner er MADNESS!

Madness – One step beyond
Madness var vinsælasta bandið í Bretlandi á níunda áratugnum, þ.e. átti lög á breska vinsældarlistanum í mestan tíma samtals. Lagið One step beyond af samnefndri debjút-plötu sveitarinnar komst í sjöunda sæti listans árið 1979. Tónlist hljómsveitarinnar hefur yfirleitt verið skilgreind sem annarar bylgju ska (second wave ska) eða einhvers konar blanda af ska-tónlist, pönki og poppi. Eftir að hljómsveitin hætti árið 1986 tóku fjórir meðlimir sig til og stofnuðu The Madness sem gaf út eina plötu. 1992 kom hin upprunalega Madness saman aftur og spilaði meðal annars á tónlistarhátíðinni Madstock, en þá varð sá stórmerkilegi atburður að 75 þúsund aðdáendun tókst að koma af stað jarðskjálfta af stærðargráðunni 4,5 á Richter með því að stappa í takt við One Step Beyond a.m.k. samkvæmt þessu:

In one dramatic episode tower blocks in Finsbury Park, London, began to shake. After a while BGS scientists traced the cause. It was a concert by the pop group Madness. During one song the crowd began to stamp its feet in strict time, and in a freak of geophysics the sediments of the London basin amplified the stamping to a level that set the buildings rocking too.[http://www.guardian.co.uk/naturaldisasters/story/0,7369,816938,00.html]

All my heroes are weirdos

2007-04-01T16:13:00.000Z

Ég mæli einstaklega mikið með útvarpsþættinum Furðufuglar á Rás 2, þar sem umsjónarmaðurinn Frank Hall fjallar um ýmsa þekkta furðufugla tónlistarheimsins. Nú þegar hefur hann m.a. fjallað um Serge Gainsbourg, Phil Spektor, Brian Eno og Daniel Johnston. Klárlega einn sá skemmtilegasti í íslensku útvarpi í dag. Annars afsaka ég bloggleysi undanfarinn mánuð, mikið að gera í skóla og skemmtunum. Ég lofa a.m.k. einni góðri bloggfærslu í páskafríinu.

Hér er síða þáttarins.

5 sunnudagslög

2007-02-25T21:06:00.001Z

Aimee Mann – High on a Sunday 51
Við hefjum leikinn á bandarísku tónlistarkonunni Aimee Mann. Með aðstoð http://www.mymusic.blog.is/ sá ég hana spila á tónleikastaðnum Vega í Kaupmannahöfn fyrir tveimur árum. Ég og félagar mínir Vilhjálmur og Sigurður vorum að ég held einu manneskjurnar undir fertugu á staðnum, en það var samt frábært. Aimee byrjaði í nýbylgjubandinu 'til Tuesday árið 1982 en eftir að sveitin hætti árið 1988 lenti Aimee í samningavandræðum, gat ekki losnað undan samningi og gat því ekkert gefið út í 5 ár og lögin hrúguðust upp hjá henni. Síðan hún gaf út sína fyrstu sólóplötu árið 1993 hefur hún gefið út 5 breiðskífur og hefur einnig unnið sér það til frægðar að sjá um tónlistina í hinni mögnuðu kvikmynd Magnolia.

Johnny Cash – Sunday Morning Coming Down
Gott timburmanna-kántrí frá Johnny Cash, en lagið er samið af góðvini hans og okkar íslendinga Kris Kristofferssyni. Lagið kom upphaflega út á fyrstu plötu Kris en Johnny söng það árið 1970 í sjónvarpsþættinum sínum og olli það miklu fjaðrafoki, mörgum siðprúðum miðríkjamæðrum blöskraði algjörlega þegar Johnny söng ,,I´m wishing, Lord, that I was stoned”. Kris átti lengi í miklu ströggli með að komast inn í tónlistarheiminn og leiddi sér eiginlega inn bakdyramegin. Hann vann um tíma sem húsvörður hjá Columbia Records í Nashville en honum var stranglega bannað að reyna að nálgas listamenn útgáfunnar láta þá fá efni eftir sig. En Kris dó ekki ráðalaus og ákvað að fljúga þyrlu að húsi Johnny Cash og ná þannig tali af honum. Kris lenti í bakgarðinum og Johnny og June sáu að þessi maður hafði greinilega metnað og ákvaðu að hlusta á það sem hann hafði fram að færa. Bæði urðu þau strax mjög hrifin af lagasmíðunum og Kris sjálfum. Johnny söng ótal mörg lög eftir hann á ferlinum. Sunday Morning Coming Down er þekktasta lag Kris í flutningi Johnny’s en hans allra frægasta er þó líklega Me and Bobby McGee í flutningi Janis Joplin. En Kris er fleira til lista lagt, hann hefur leikið í ótal kvikmyndum og þáttum, oftast leikur hann eitthvað rosalegt hörkutól í Hollywood B-myndum eða spagettívestrum. Meðal mynda hans eru Pat Garrett & Billy the Kid, Blade I, II og III og Planet of the Apes (og auðvitað Stagecoach). Vægast sagt gæðamyndir!

Johnny and the Rest – Sunday Blues
Blúsbandið Jón og Afgángarnir er hérna með raf-magnaðan Sunnudagsblús. Keli söngvari hljómsveitarinnar leyfir okkur hérna að heyra í sinni mögnuðu rokk/blús söngrödd , klárlega einn öflugasti rokksöngvari á landinu, þrátt fyrir ungan aldur. Röddin minnir oft á Jenna í Brain Police og jafnvel Jack White stundum (eins kjánalega og það hljómar). Bandið hefur verið til í nokkur ár en hefur loks síðustu mánuði verið að vekja athygli. Spiluðu þeir m.a. hjá Jóni Ólafs og virtust gömlu blúskempurnar vera mjög ánægðir með þá. Einnig hafa þeir verið mjög duglegir við spilamennsku, aðallega á Sportbarnum og Classic Rock og eru orðnir eitt þéttasta neðanjarðarband Reykjavíkur.

Hér má heyra lagið.

Singapore Sling – Sunday Club
Lagið Sunday Club er af annarri plötu hinnar eitursvölu Singapore Sling, Life is killing my rock’n’roll. Lagið er mjög dæmigert fyrir hljómsveitina, skítugur gítar, surg (feedback), letilegar trommur og töffaralegt raul frá höfuðpaurnum Henriki Bjarnasyni. Hef reyndar heyrt ýmislegt misjafnt talað um persónuleika hljómsveitarmeðlima, en þannig er það bara, þú ert ekki kúl nema þú sért drullusokkur.

Morrissey – Everyday is like Sunday
Svo ætla ég að enda á þessari snilld frá Morrissey. Þetta er lokalagið á tónleikum Morrissey´s í Dallas 17.júní árið 1991. Þetta er eiginlega svona ,,Indie Kids gone mad".

Lögin eru komin á tónlistarspilarann á www.kristjangud.blog.is ef hann virkar það er að segja, þessi moggabloggsspilari er ekki alveg að gera sig.

Breskt

2007-02-18T20:48:00.000Z

Þessu ungu Lundúnarstelpu sá ég á tónleikum á Café Amsterdam fyrir einskæra tilviljun á síðasta ári. Þá ætlaði ég að mæta og sjá Noregsvinina í UMTB Stefáni en svo vildi til að Kate Nash bættist (öllum til mikillar gleði) við dagskrána á síðustu stundu. Kate er svona artí-krútt, voða sæt, brosandi í blómakjól að spila á píanóið sitt eða gítarinn sinn með alveg fáránlega mikinn London-hreim. Textarnir eru oft í Antifolk stíl og innihalda margir hverjir dónaleg orð. Áhrifin frá hinni Rúss-Amerísku Reginu Spektor eru einnig greinileg og svo er ekkert fjarri lagi að líkja henni við Lily Allen. Á þessum tónleikum sem ég sá var hún með trommarann Jay með sér, sem spilaði einnig á gítar í nokkrum lögum og leit út fyrir að vera ekki deginum eldri en 15 ára. Ég held að hún hafi verið á landinu til að taka upp plötu, af hverju hér? Það veit ég ekki. Kannski er það orðið eitthvað kúl núna að taka upp plötur á Íslandinu. Ég veit ekki hvort platan sé komin út en hún á líklega að koma út á þessu ári á Moshi Moshi útgáfufyrirtækinu. Í tónlistarspilaranum eru lögin The Nicest Thing og Little Red. Myspace

Næst skulum við færa okkur yfir til Brighton, en það er heimili fjórmenninganna í gæðabandinu I´m being good. Meðlimir eru Andrew Clare (Höfuðpaur/söngvari/gítarleikari), Tom Barnes, Dave Ewan Campell og Stuart O’ Hare. Tónlist I´m being good er líklega eins langt frá angurværu krúttlegu píanó-poppi Kötu. Þeir eru ósköp venjulegir lúðar, komnir á fertugsaldurinn að berja á hljóðfærin sín og fá þannig út vel skipulagða og bjagaða hljóðóreiðu. Hljómsveitin hefur í a.m.k 15 ár (veit ekki nákvæmlega hvenær þeir byrjuðu) fært heiminum hágæða stærðfræði-hávaða-rokk og hafa m.a. tvisvar komið til Íslands og heilluðu mig gjörsamlega upp úr converse-skónum mínum í fyrra skiptið (hafði aldrei heyrt í þeim þá). Þeir hafa gefið út 5 breiðskífur (þar af eitt smáskífu og b-hliðasafn og eitt safn af spunalögum) á sinni eigin útgáfu sem ber nafnið Infinite Chug. Lögin sem eru í spilaranum á http://www.kristjangud.blog.is/ eru; Sixteen Children Eyes af Family Snaps frá árinu 2005, Nostalgic for fake times og Waste of Bullets af smáskífusafninu 8 of us R dead sem kom út árið 2002 og síðast en ekki síst Joust af meistaraverkinu Sub Plot frá 2000. Athugið að þau lög sem ég vel hingað inn á síðuna eru mun hlustendavænni en megnið af því sem I´m being good hafa gert. Heimasíða - MySpace - Heimasíða Infinite Chug

Greinilegt er að áhrif heimsókna I´m being good er farið að gæta í íslensku neðanjarðarsenunni. Hljómsveitin Me the Slumbering Napoleon spilar t.d. hávaðarokk sem er mjög litað af áhrifavöldunum, IBG og Polvo. Efnilegt band þarna á ferð. MySpace

Háskólarokk

2007-02-12T22:21:00.000Z

Ekki fyrir svo löngu þegar ég var á gangi í miðborg Reykjavíkur, ákvað ég skyndilega að seilast niður í vasann minn og skipta um tónlist í spilastokknum (iPod-inum) mínum. Það sem varð fyrir valinu var Down in the Backyard með Heróglym sem kom út á samnefndri (að mig minnir) stuttskífu fyrir tveimur árum (aftur er ég ekki viss). Heróglymur er eitt af fáum háskólarokkböndum íslenskrar rokksögu, að minnsta kosti eitt af fáum sem eru góð. Heróglymur er nefnilega drullu-gott band. Reyndar hef ég það frá ónefndum nafna mínum í sveitinni að bandið sé fallið í dauðadá og óvíst hvort það lifni aftur við. Einhverjir dauðakippir eru þó í bandinu og vaknaði það um daginn og vildi kalla sig Winterman. Heimildarmaðurinn minn sagði þó að meðlimir hljómsveitarinn myndu vafalaust halda áfram að gera tónlist, ýmist í sitthvoru lagi, eða nokkrir saman. Heróglym skipuðu tvíburabræðurnir Kristján (bassi) og Daníel (trommur, gítarleikarinn Pétur og Gítarleikarinn/Söngvarinn Doddi, sem hefur gert garðinn frægan með einsmannsbandinu með frumlega nafnið Doddi, sem og raftónlistarverkefninu Enkídú. Reyndar er enginn meðlima hljómsveitarinnar kominn á háskólaaldur en það skiptir ekki öllu máli. Einhvern tímann líkti einhver þeim við gæðabandið ...And You Will Know Us By The Trail Of The Dead, held meira að segja að það hafi bara verið ég.

Heróglymur - Down in the Backyard

Annað íslenskt band sem mætti jafnvel kalla háskólarokk, þó að sú skilgreining sé mjög vafasöm, er Lada Sport. Að minnsta kosti er þetta nýja lag með þeim svolítið Weezer skotið (ekki skemmir fyrir að gítarleikarinn er með gott Rivers Cuomo-útlit í gangi) og réttlætir það þessa skilgreiningu. Þeir gáfu út EP-plötuna Personal Humour fyrir nokkrum árum og seldist hún nokkuð auðveldlega upp. Þess má geta að ég er búinn að týna mínu eintaki og ef einhver sem á hann vill brenna diskinn fyrir mig væri það vel þegið. Frá því að sú plata kom út hafa orðið mannaskipti á gítarnum, gamli gítarleikarinn var seldur til Jakobínurínu en nýr var fenginn úr gæðabandinu Isidor, sem hefur verið hljóðlátt mjög lengi (kannski dautt?). Lagið Love Donors, sem hægt er að hlusta á með því að smella á slóðina hér fyrir neðan, er af væntanlegri breiðskífu piltanna sem kemur út einhvern tíman á næstunni. Hljómurinn hefur breyst þónokkuð síðan á síðustu plötu, söngvarinn hefur bætt sig (nýji gítarleikarinn syngur reyndar í þessu lagi) og textarnir eru orðnir örlítið vitrænni.

Lada Sport - Love Donors

myspace - youtube

Fyrst að ég er byrjaður að nefna meistarana í Weezer verð ég setja inn einhver lög með þeim.

Tired of Sex
Af plötunni Pinkerton frá 1996

El Schorcho
Einnig af Pinkerton frá 1996

Island in the Sun
Af plötunni Weezer (græna albúmið) frá 2001

Þetta myndband eftir Spike Jonze er eiginlega bara yndislegt (afsakið orðalagið). Takið eftir því að aðeins þrír meðlimir sveitarinnar eru í myndbandi, bassaleikarinn Mikey Welch (bassaleikari númer tvö af þremur) var farinn á geðveikrahæli.

Keep fishin’
Af plötunni Maladroit frá 2002

Viðbrögð söngvarans Rivers Cuomo þegar honum var sagt frá hugmyndinni að þessu myndbandi voru: ,,that´s so gay”. En hann hefur greinilega gefið sig á endanum.

p.s. lögin úr síðasta bloggi eiga að vera komin í tónlistarspilarann á www.kristjangud.blog.is

Skammdegisógeð

2007-02-02T20:12:00.000Z

Úti er rigning og rok, viðbjóðsleg rigning og ógeðslegt rok. Eina sem hægt er að gera í svona horbjóðslegu veðri er að leggjast upp í sófa með heitt kakó, góða bók og hlusta á þunglyndislega tónlist. Hér er gott sándtrakk í það.

Vollmar – A widow
Alveg sama hvernig veðrið er, verður manni sjálfkrafa kalt af því að hlusta á þetta lag. Vindurinn sem ber á glugganum er svo napur að argasti guðleysingi þakkar guði fyrir að vera inni. Svoleiðis líður mér núna. Ég veit ekki mikið um Vollmar, ég held að maðurinn á bakvið bandið sé Justin Vollmar frá Bloomington í Indiana-fylki Bandaríkjanna, svo minnir mig að bróðir hans komi eitthvað nálægt þessu. Lagið A Widow er af plötunni 13 or so people who need chances sem ég keypti á tónleikum hljómsveitarinnar á Kaffi Hljómalind 19.Nóvember 2005. Þar spilaði líka Drekka, en hann er eigandi Blue Sanct útgáfunnar sem gefur út tónlist Vollmar. Diskurinn í heild sinni er frábær, lágstemmdur og melódískur (ólíkt tónlist Drekka sem mörgum þykir líklega eintómur hávaði). Án þess að ég hafi gert mér grein fyrir því er platan ein sú mest spilaða í tölvunni minni. Frábær í skammdegisþunglyndið.

Johnny Cash (ásamt Bonnie “Prince” Billy) – I see a Darkness
Ég hef hvorki fjallað um Cash né Will Oldham á þessari síðu minni og er það einstakleg skammarlegt, en nú bæti ég úr því. Þetta lag er gott þegar maður sér ekkert nema myrkur. Hér leiða þessir meistarar saman hesta sína undir stjórn Rick Rubins. Lagið kom út árið 2000 á þriðju American Recordings plötu Johnny´s. Ameríku-upptökurnar urðu til þess að endurvekja vinsældir Cash sem hafði þótt ókúl alltof lengi. Persónulega finnst mér fyrsta og þriðja platan sterkastar, fyrsta vegna góðra lagasmíða Johnnys en sú þriðja aðallega vegna magnaðra endurgerða. I see a Darkness er samið af Will Oldham sem gengur undir ótal nöfnum m.a. Bonnie “Prince” Billy og kom upphaflega út á samnefndri plötu meistarans. Þess má geta að Will (Bonnie) tók nýjustu plötu sína The Letting Go í Gróðurhúsinu, upptökuveri Valgeirs Sigurðarsonar í Breiðholti.

Bright Eyes – If winter ends
If winter ends er upphafslag á annarri breiðskífu Bright Eyes sem er hliðarsjálf undrabarnsins Conor Oberst’s frá Nebraska (hann heldur því reyndar fram að fleiri meðlimir séu í hljómsveitinni en það er mjög mismunandi hverjir það eru). Letting off the Happiness kom út árið 1998 þegar Conor var 18 ára, áður hafði hann gefið út kasettur og 7 tommu plötur undir eigin nafni (sú fyrsta þegar hann var 13 ára). Hann hefur greinilega átt erfitt oft á tíðum og má heyra það í myrkum textum og oft þunglyndislegum laglínum. Svo virðist sem að veturnir í Nebraska hafi verið jafn langir og hér á fróni, því að texti lagsins fjallar um þránna eftir sumrinu, að minnsta kosti einhverju öðru en vetri. Platan er voðalega Lo-Fi, gítarsurgi (feedback) og rennigítar (slide-guitar) er skemmtilega blandað saman . Umslagið og upplýsingar á því er persónlegt og um lagið If winter ends stendur t.d.: ,,Recorded at home on four-track March 1997. I sang and played guitar. The keyboards and samples were added later at Mike Mogis’ house. I don´t remember who ended up playing the keyboard part (it wasn´t very hard)”. Stúíóplötur Bright Eyes eru nú orðnar 7 talsins og sú áttunda, Cassadaga, kemur í búðir í apríl.

My Summer as a Salvation Soldier - Stagedives & Highfives
Hér önnur einsmannshljómsveit á ferð, Þórir, óskabarn íslensku harðkjarnasenunnar. Þetta kveikir líka í mér öflugar og andstæðar tilfinningar, að vissu leyti er það svolítil depurð en um leið bjartsýni, sátt með lífið þó það sé oft á tíðum erfitt. Einfalt gítarspil, grípandi laglína og persónulegur texti gerir þetta lag eitt af betri lögum Þóris.

The grass is always greener on the other side they say.
I´ll make my own side the other and be satisfied that way.
I keep my fingers in my pockets, just to keep from being cold.
I sing along to Minor Threat songs to keep from growing old.
And I´ll never sing the same old tune, my friends did before me.
I´ll be as true to this as anyone could be.
Fingerpointing to my walkman as I walk my way to work,
I walk under the streetlight the whole way
couse it´s still dark, and it´s still dark, it´s still dark.
Got memories so bad, but some I have are pretty good.
In a dark and gloomy basement where we played for our salvation
and for a while we forgot wars and murders, hunger and starvation.
We just sang, we just sang.

Elliott Smith – I didn´t understand
Konungur þunglyndisins má ekki vera skilinn útundan, það er auðvitað Elliott Smith. Ég hef ekki ennþá heyrt lag með þessum manni sem er lélegt, frábær popp-lagasmiður.. Af ótal ástæðum finnst mér þetta besta lag Elliott’s.

My feelings never change a bit i always feel like shit
I don't know why i guess that i "just do"

Melankólían og vonleysið er fullkomið. Textinn virðist fjalla um sambandsslit, sem honum finnst hann bera ábyrgð á. Hann elskar engann og trúir því ekki að nokkur maður geti elskað hann. Honum finnst hann eiga skilið að vera einn, alltaf! Sjálfsálit mannsins er í molum, þunglyndið er svarthol. Útsetning lagsins er mjög einföld, margföld rödd Elliott´s er það eina sem heyrist og leggur það áherslu á einmanaleika textans. Englakór þjakaður af öllum áhyggjum alheimsins, kannski eins og raddirnar sem bergmáluðu í hausnum á skáldinu.
29. Desember 2005 spilaði Pétur Ben þetta lag stórvel á Elliott Smith-tribute tónleikum á Gauk á Stöng.

Eins og áður er vandamál með lögin og netið... fyrstu þrjú eru á kristjangud.blog.is hin koma vonandi bráðlega.

,,Rave is the refuge for the mentally deficient. It's made by dull people for dull people''

2007-01-29T23:30:00.000Z

sagði Steven Patrick Morrissey
---------------------------------------

Um daginn borðaði ég sviðakjamma, ég borðaði andlitið á kind. Ég hef aldrei á ævinni hugsað um þau dýr sem ég hef lagt mér til munns. En þegar ég sá augu kindarinnar, aumkunarvert brosið og tunguna sem lá út um munnvikið, stóð mér bara einfaldlega ekki á sama. Til þess að sýna karlmennsku mína borðaði ég hálft kindarfés. Mér var óglatt, píndi matinn hálfpartinn ofan í mig. Ég velti því lengi fyrir mér hvað olli þessari vanlíðan, er það hræsni að vilja ekki borða andlit kindarinnar, en háma í sig hrygg og læri eins og ekkert sé. Er það ekki eins og að segja ,,Þú mátt drepa þennan mann ef ég þarf ekki að sjá líkið”, eða hvað? Ef maður lenti í þeim aðstæðum að nauðsynlegt væri að borða besta vin sinn, myndi maður ekki borða andlitið síðast? Andlitið er stórmerkilegur hluti líkamans, afkvæmi eru til dæmis með falleg andlit svo foreldrarnir elski þau pottþétt. En út frá þessu varð mér hugsað til meistaranna í The Smiths og annarrar plötu þeirra, Meat is Murder. Nafnið út af fyrir sig er snilld, þrjú orð á sama tíma svo róttæk og eðlileg. Umslagið skartar mynd af hermanni og krotað hefur nafn plötunnar verið á hjálm hans. Myndin er tekin úr heimildarmyndinni In the Year of the Pig frá árinu 1968 sem fjallar um Víetnam stríðið og upphaflega stóð Make War not Love á hjálmi hermannsins. Það er svo sem ekkert einsdæmi að The Smiths (og síðar Morrissey) finni upp svona snilldarnöfn á plötur. Aðrar plötur Smiðanna frá Manchester bera einnig nöfn sem eru ótrúlega mögnuð í einfaldleika sínum. Þriðja plata þeirra (og líklegast þeirra frægasta) The Queen is Dead er einnig dæmi um einfalda og grípandi staðreynd. Louder than Bombs og Strangeways, here we come (með The Smiths), Viva Hate, Kill Uncle, Beethoven Was Deaf, You are the Quarry og Ringleader of the Tormentors (með Morrissey) finnst mér einnig hágæða plötunöfn.

Hér er myndband af Smiðunum Johnny Marr (gítarleikari og lagahöfundur) og Morissey (söngvari og textahöfundur) í barnaþættinum Charlie's Bus með Sandie Shaw. Þátturinn er frá 1984, apríl nánar tiltekið. Takið eftir því þegar einn krakkinn spyr ,,Where are we going?” og Morrissey svarar ,,We’re going mad”. Kostulegt! Í lok myndskeiðsins spila síðan Johnny Marr og þáttarstjórnandinn Sandie Shaw Smiths-lagið Jeane sem kom út á B-hlið smáskífunnar Charming Man...

...og hér getið þið séð myndbandið við How Soon is Now sem er líklega þekktasta lag Meat is Murder (sérstaklega eftir að rússneski lessudúettinn T.A.T.U söng það svo eftirminnilega, man einhver eftir því?).

The Smiths - Rusholme Ruffians
Meat is Murder (1984)

The Smiths - What difference does it make

The Smiths ( 1984)

The Smiths - Frankly Mr. Shankly (live)

upphaflega á The Queen is Dead (1986)

http://www.jamiesummers.dsl.pipex.com/mp3/The%20Smiths%20-%2006%20Frankly%20Mr%20Shankly%20(live).mp3

Morrissey - You have killed me
Ringleader of the Tormentors (2006)

Slægur fer gaur með gígju

2007-01-21T22:10:00.000Z

er nafnið á útvarpsþætti frá árinu 1989 þar sem Megas fjallar um ævi og störf Bob Dylan's.

Þættirnir eru á Sunnudagskvöldum á Rás 2 en einnig hægt að hlusta á netinu, mæli með þessu...

HLUSTA

Michelle Shocked og Hipp-Hopp

2007-01-21T21:46:00.000Z

Núna hef ég komið mér upp svæði hjá moggablogginu blog.is og þar get ég sett inn lög í sérstakan tónlistarspilara. Ég mun ennþá blogga hér að minnsta kosti til að byrja með, en spilarinn verður á hinni síðunni. Það væri sniðugt ef þið eruð að lesa bloggið að opna http://kristjangud.blog.is í öðrum glugga og hlusta um leið. Ég veit að þetta er svolítið vesen en mun vera svona til að byrja með, ef ég finn ekki betri lausn mun ég líklega færa síðuna alveg á blog.is.
---------------------------------------------------

Fór í skífuna í vikunni og skipti þessum disk…

…fyrir þennan…

Ég myndi segja að það hafi verið góð skipti.

The Texas Campfire Takes með Michelle Shocked var tekinn upp árið 1986 á þjóðlagahátíðinni í Kerrville í Texas. Aðdragandinn að upptökunni var að Michelle (fædd Karen Michelle Johnson árið 1962) ætlaði að taka þátt í lagasmíðakeppni hátíðarinnar. Þeir sem vildu taka þátt og vildu fá að spila þurftu að senda inn demo-upptöku en demó-ið hennar Michelle týndist í pósti og var því ekki pláss fyrir hana í dagskránni. Pete Lawrence annar eigenda breska útgáfufyrirtækisins Cooking Vinyl var á hátíðinni og heyrði hana spila á fiðlu og spurði hvort hann mætti taka upp plötu með henni. Pete og Michelle settust saman við varðeld í jaðri hátíðarsvæðisins og tóku upp plötu á Sony Walkman (vasadiskótæki) sem Pete var með. Í bakgrunni heyrist í varðeldinum, kakkalökkum og bílum að keyra framhjá. Öll útgáfan var mjög viðvaningsleg, lög hétu vitlausum nöfnum, upptökubúnaðurinn breytti hraða sumra laganna. Talandi um Lo-Fi, ennþá engar hugmyndir að íslensku nafni á Lo-Fi tónlist? Hvernig finnst ykkur Lé-Tæ (Léleg tækni)?

En allir þessir gallar gerðu í rauninni plötuna enn meira heillandi og lögin standa fyrir sínu. Lögin eru hreinræktuð amerísk þjóðlagatónlist þar sem stefnum og stílum er hrært saman og eykur það einnig áhrifamáttinn að lögin séu flutt af alþýðukonu með kassagítar sem hefur átt heldur betur stormasama ævi. Michelle er frá Gilmer í Austur-Texas og áhrifavaldar hennar eru flestir af því svæði, blökkumenn sem syngja suðurríkjablús og sveitalúðar sem syngja kántrí-tónlist. Michelle var yngst 8 systkina úr heittrúaðri mormónafjölskyldu, 16 ára flutti hún að heiman enda hafði hún róttækar skoðanir sem voru ekki vel liðnar á íhaldssömu heimilinu. Ekki löngu seinna var hún greind paranoid schizophrenia og sett inn á geðsjúkrahús. Meðal annars gekkst hún undir svokallaða Shock treatment og gæti verið að eftirnafnið Shocked sé komið frá því, en heimildum ber ekki saman um það. Hún kláraði háskóla og eftir það ferðaðist hún um allan heim í nokkur ár og bjó m.a. í Barcelona, Mílanó, London og Amsterdam. Ævintýraförin endaði með hryllingi í bænum Comiso í Ítalíu þar sem Michelle var nauðgað.- Eftir þetta hefur hún barist kröftuglega með ýmsum samtökum gegn nauðgunum, klámi og misrétti.
Árin eftir Texas-varðeldatökurnar gaf Michelle út nokkrar plötur hjá Mercury/Polygram og Cooking Vinyl. Árið 1993 skráði hún sig síðan á blöð sögunnar þegar hún kærði útgáfufyrirtækið Mercury/ Polygram fyrir að hneppa sig í þrældóm enda höfðu eigendurnir neitað að gefa efnið hennar út og einnig bannað henni að ræða við önnur útgáfufyrirtæki. Dómssátt náðist og fékk hún samningnum rift. Seinna stofnaði hún síðan sína eigin útgáfu, Mighty Sound.

Heimasíðu Michelle: www.michelleshocked.com

Hlustið á 4 lög af Texas Campfire Takes á http://kristjangud.blog.is

---------------------------------------------------

Og víst við erum í róttæklingum ætla ég að leyfa ykkur að heyra í íslensku Hipp-Hopp sveitinni Forgotten Lores sem ég hef verið að hlusta á undanfarið, alveg frábært band þar á ferð. Ég hef reyndar ekki heyrt nýju plötuna, Frá Heimsenda (sem á víst að vera mögnuð), en þessi lög eru af Týnda hlekknum frá 2003. Alltaf gaman að heyra gott Hipp-Hopp á íslensku þar sem fjallað er um alvöru hluti. Njótið vel!

Heimasíða FL: www.forgottenlores.com

Myspace: www.myspace.com/forgottenlores

Hlustið á 2 lög með Forgotten Lores á http://kristjangud.blog.is

Af Woodstock og fleiru

2006-12-30T20:51:00.000Z

Rakst á hið stórskemmtilega lag Fixin´to die rag með Country Joe & The Fish þegar ég var að hlusta á tónlistina frá Woodstock hátíðinni. Get reyndar ekki sagt að ég fíli þessa hippatónlist, þó að þarna hafi komið fram einstaka snillingar.

Eða eins og Johnny Rotten sagði: ,,I hate shit, I hate hippies and what they stand for. I hate long hair..." og svo framvegis. Ég er reyndar ekki alveg svona harðorður í garð hippanna þó að mér líki ekki tónlistin sérstaklega.

----------

Rakst á þetta á síðu dr.Gunna um daginn:
,,Þar fyrir utan verður það sífellt augljósara, amk í mínu hlustunarmynsturstilfelli, að tími albúmsins er liðinn. Staðreyndin er þessi: Ég er hættur að hlusta á albúm! Ég hlusta bara á lög og eiginlega glætan að ég nenni að hlusta á 10-15 lög með sama listamanninum í röð. Tími sjöffulsins er runninn upp.''

Úff, hvað ég er ósammála. Ég get ekki hugsað mér heim án albúma. Mér finnst ágætt að sörfa netið og finna lög eða hlaða einstaka lögum niður með tónlistarmönnum. En ef ég er sérstaklega hrifin af einhverju kaupi ég plötu með viðkomandi. Þá fyrst kemur í ljós hvort ég fíli tónlistarmanninn. Ég get nefnilega ekki heldur hlustað á diska sem innihalda leiðinleg lög, ég hef það bara ekki í mér að hoppa yfir lög, frekar sleppi ég því að hlusta. Svo er það miklu meiri prófraun á hæfileika og snilligáfu listamannsins að gera breiðskífu sem er mögnuð en að gera eitt stórkostlegt lag.

----------

Talandi um breiðskífur, The Shins munu gefa út sína þriðju plötu í janúar. Hún mun bera heitið Wincing the Night Away og hér getið þið heyrt lagið Phantom Limb (sem stenst þó ekki mínar væntingar).

önnur íslensk tónlistarblogg

2006-12-27T23:00:00.000Z

Þar sem þessi bloggsíða mín er ekkert gífurlega virk (þó að það standi alltaf til að breyta því) ætla ég að benda ykkur á nokkrar íslenskar síður sem fjalla að mestu eða öllu leyti um tónlist.

www.ingibjarni.blogspot.com (silfurrefurinn úr Hress/Fresh bloggar oft um jazz og Keith Jarret)
www.mymusic.blog.is (tónlistarblogg frá náfrænda mínum í Danmörku)
http://www.this.is/drgunni/gerast.html (óþarfi að kynna Dr.Gunna)
www.rjominn.is (hið íslenska pitchforkmedia.com, bara ekki alveg jafn kúl)
http://egillhardar.com/music/ (tónlistarblogg)
http://www.breidholt.blogspot.com/ (annað tónlistarblogg)
http://www.hreggvidsson.blogspot.com/ (enn eitt tónlistarbloggið hjá einhverjum gæja sem ég þekki ekki rass)´
http://www.syrdurrjomi.blogspot.com/
http://plotunord.blogspot.com/ (íslenskt tónlistarblogg á ensku um pönk og aðra töffaratónlist)
http://www.kaninka.net/mixteip/ (síða með mixteipum)
Svo mæli ég með heimasíðu rásar 2 http://dagskra.ruv.is/ras2/ en þar er hægt að hlusta á fjölmarga frábæra þætti (Mæli með Marzípan, Rokklandi, Konsert og Uppruna tegundanna).

Jóhanna

2006-12-27T18:48:00.000Z

Undanfarið hefur nafnið Jóhanna hljómað í eyrum mér undarlega oft. Ég ákvað að skoða málið nánar og segja ykkur frá Jóhönnunum mínum.

Joanna Newsom – Emily

Lagið Emily með bandarísku söng- og hörpuleikkonunni Jóhönnu Newsom er hreint út sagt stórkostlegt. Það er á nýrri plötu Jóhönnu sem nefnist Y´s og hefur fengið óaðfinnanlega dóma víðast hvar og er uppseld í allri Evrópu sem og í Ameríku (og kemur því ekki til Íslands fyrr en eftir áramót). Platan inniheldur 5 lög sem eru öll örlítið lengri en venjuleg þriggja mínútna popplög (Emily er rúmar 12 mínútur). Ég hef ekki heyrt fleiri lög af nýja gripnum, þó að þau séu eflaust fáanleg ólöglega á netinu. Ég vil nefnilega ekki eyðileggja upplifunina sem fyrsta hlustun verður vonandi (kannski er ég farinn að hafa of miklar væntingar). Mörg virt nöfn úr (jaðar)tónlistarheiminum koma að gerð plötunnar, má þar nefna að strengjaútsetningar voru í höndum Van Dyke Parks sem þekktastur er fyrir samstarf sitt við hinn snargeðveika Brian Wilson úr Beach Boys (Smile platan). Steve Albini sá um upptökustjórn en hann hefur áður unnið með Nirvana (In Utero), PJ Harvey, Ensími og fleiri snillingum. Síðast en ekki síst sá Jim O’Rourke (fyrrverandi meðlimur Sonic Youth) um lokavinnslu plötunnar. Lagið Emily heyrði ég fyrst á tónleikum Jóhönnu í Fríkirkjunni og vakti það strax athygli mína og var eina nýja lagið sem ég man greinilega eftir af þeim mögnðu tónleikum. Upphitun á tónleikunum var í höndum Bills nokkurs Callahans, sem oft kallar sig Smog (eða (Smog)) og er hann einmitt kærasti Jóhönnu. Umslagið af Y´s virðist vera mjög glæsilegt og unnið í sama stíl og 16.aldar meistararnir máluðu. Myndin er í miðalda-stíl og finnst mér það passa vel við tónlistina hennar og finnst mér einhvers konar miðalda stemmning í nokkrum lögum af fyrri plötunni The Milk-Eyed Mender og þá sérstaklega í Peach, Plum, Pear. Er ekki alveg viss hvaða hljóðfæri er leikið á og skapar þannig þessa stemmningu, netið segir mér að það sé rafmagns-harpa. Einnig heyrir maður áhrifin frá ýmis konar þjóðlagatónlist m.a. amerískri fjallatónlist. Hér getið þið hlustað á Emily; Peach, Plum, Pear og svo séð myndbandið við Sprout and the Bean

Bob Dylan – Visions of Johanna
Það er ekki ýkja langt síðan ég hlustaði í fyrsta skipti á ,,Blonde on Blonde” með Bob Dylan. Málið er að ég ætla að fara í gegnum allan feril Dylans í réttri röð. Ég held að hann hafi gefið út u.þ.b. 30 stúdíóplötur en einnig mikið magn af tónleika og bootleg-plötum. Fyrstu þrjár plöturnar (1962-4) eru fáránlega góðar en næstu þrjár (1964-5) ekki alveg jafn fáránlega góðar. Nú hélt ég kannski að leiðin lægi aðeins niður á við en Ljóska á ljósku sem kom út árið 1966 er í augnablikinu mín uppáhalds plata af þessum 7 (A.T.H í augnablikinu). Eftir að Bobby hætti að einbeita sér að pólitískum söngvum fór hann yfir í mun persónulegri sálma en náði ekki að fullkomna þá list fyrr en á Ljósku-plötunni. Lögin eru hvert öðru magnaðra og finnst mér Visions of Johanna þó bera naumlega af. Eins og venulega vill Dylan ekkert segja um hvað lagið er, en margir eru á þeirri skoðun að það fjalli um sambandsslit hans og fólk-söngkonunnar Joan Baez (þó að öðrum þyki ólíklegt að hann hafi samið svo fallegt lag um konu sem fór eiginlega í taugarnar á honum). Önnur kenning er að Jóhanna sé komin af Gehanna = Ge-Hinnom sem er víst hebreska og táknar lífið eftir dauðann. Textinn sem virðist í fyrstu vera ljóðrænt kjaftæði er ótrúlega margslunginn og magnaður. Í senn þjóðfélagsgagnrýni, dópað ástarljóð, sjálfsádeila og margt fleira. Þess vegna hefur lagið verið uppáhald margra Dylan-fræðinga sem geta endalaust brotið heilann um merkingu Jóhönnu. Hin meinta fyrirmynd Jóhönnu; Joan Baez er alveg handviss um að Bobby sé að syngja um hana, reyndar hefur hún haldið því fram að mörg laga hans fjalli um hana (sem er harla ólíklegt).

Hér má heyra lagið sjálft og hér á að vera hægt að sækja allan Blonde on Blonde diskinn. Að lokum fann ég stutt myndskeið frá árinu 1963 þar sem Dylan og Jóhanna Baez syngja saman annað af mínum uppáhaldslögum Dylans, When the Ship Comes In af The times they are a-changin'.

Serge Gainsbourg – Joanna
Franski pervertinn, tónlistarmaðurinn og kvikmyndagerðarmaðurinn Serge Gainsbourg (fæddur Lucien Ginzburg) er hérna með lag um Jóhönnu. Ef einvher sem les þetta kann frönsku má sá hinn sami endilega þýða textann fyrir mig. Eina sem ég veit er að hann fjallar um Jóhönnu sem dansar, spennandi! Hver þessi Jóhanna er og af hverju hún er að dansa í New Orleans og Lousiana veit ég ekki en væri mjög þakklátur ef einhver gæti sagt mér það. Lagið kom út á breiðskífunni Colour Cafè árið 1975. Serge fæddist árið 1928 og var kominn af rússneskum gyðingum sem flúðu frá heimalandinu til Frakklands. Seinna gerði hann mikið grín af uppruna sínum, nasistum og mörgu fleiru sem þótti tabú. Serge vakti fyrst athygli þegar að lagasmíð hans Poupée de cire, poupée de son sigraði söngvakeppni evrópskra sjónvarpsstöðva (Eurovision) en lagið var flutt af France Gall sem keppti fyrir hönd Lúxemborgar. En það var árið 1969 sem hann varð heimsþekktur þegar hann tók upp lagið Je t'aime... moi non plus (Ég elska þig...ekki ég heldur) með kærustunni sinni Jane Birkin. Lagið þótti einstaklega dónalegt enda heyrast samfarastunur allt lagið (sögusagnir herma að þær séu ósviknar). Lagið var bannað í fjölmörgum löndum, þar á meðal Íslandi og Bretlandi, en var einnig fordæmt af páfa. Karlinn prófaði sig áfram í nánast öllum mögulegum stefnum tónlistar og hefur skapað sér sess sem einn merkasti tónlistarmaður og textasmiður Frakklands. Serge Gainsbourg lést úr hjartaáfalli árið 1991, þá 63 ára (fyrir þá sem kunna ekki að reikna). Ekki tókst mér að finna lagið á alnetinu og ég kann ekki að setja lög sjálfur inn svo að ég ætla að leyfa ykkur að heyra lagið Je t'aime... moi non plus og einnig stórborganlega (stórkostlega + óborganlega) fyndna upptöku frá 1986 þar sem Gainsbourg og ung og efnileg söngkona að nafni Whitney Houston hittast í spjallþætti (sem sýndur er beint).

Dæmi um fleiri Jóhönnur:

Sungið er um Joan of Arc (Jóhönnu af Örk) í Bigmouth Strikes Again með meisturunum í The Smiths
Joan of Arc er einnig viðfangsefnið í samnefndu lagi Leonards Cohens
Joan er fyrsta fórnarlamb Maxwells Edisons og silfurhamars hans í einu misheppnaðasta lagi Bítlanna Maxwell´s Silver Hammer.
Joan Baez er bandarísk alþýðusöngkona með undarlega en magnaða rödd
Joan Jett sem elskar rokk og ról (I love Rock´n´Roll)
Joan Osbourne sem syngur What if God was one of us.

Endilega bætið við fleiri Jóhönnum í athugasemdirnar.

5 íslensk bönd á Airwaves

2006-10-17T23:47:00.000Z

Ég hef ákveðið að taka við áskorun í fyrsta skipti. Þetta er fyrir þig Villi

Ultra Mega Teknóbandið Stefán – Cockpitter
Þessi hljómsveit er mögnuð upplifun á tónleikum og algjör vitleysa að sleppa því að sjá hana á Airwaves jafnvel fyrir eitthvað ömurlegt indíband sem heitir We Are Scientist. Af fullri virðingu við piltana í bandinu skiptir tónlistin minnstu máli á tónleikum hjá þeim. Augu allra beinast að stjörnu bandsins Sigurði Ásgeiri Árnasyni. Honum hefur verið líkt við Mark E. Smith úr The Fall og er það ekki slæm líking. Siggi lætur öllum illum látum og ef hann er ekki haugadrukkinn poppar hann gingsen og drekkur tugi kaffibolla fyrir tónleika.

Sjá má þá flytja lagið í kastljósinu hér http://dagskra.ruv.is/streaming/sjonvarpid/?file=4301624/6 og bendi ég á að þetta er aðeins fimmtungur af því sem sést á tónleikum með þeim.

My Summer As A Salvation Soldier – Nupur Lala
Það er alltaf skylda að sjá Þóri spila, alveg sama hvar, alveg sama hvenær. Airwaves-helgina spilar hann að minnsta kosti þrisvar með MSAASS sem inniheldur síðast þegar ég vissi trommur, bassa, selló, gítar/banjó/píanó og Þóri Georg. Hann er búinn að semja fullt af nýjum lögum og tekur vonandi helling af þeim. Þórir er ekki fullur og poppar ekki gingsen fyrir tónleika (svo að ég viti) og er þar að leiðandi ekki jafn hress og Teknó-Siggi en einstaklega góður þó. Mæli ég einnig með báðum plötunum hans svona í byrjun vetrar, einkar huggulegt að setjast niður við arineld með heitt súkkulaði og MSAASS í græjunum meðan snjóstormurinn bylur á glugganum.

http://www.rokk.is/mp3/th/thorir_nupur_lala.mp3

Gavin Portland - ...is only a word
Gavin Portland er frábærlega gott band. Níðþungt indí-rokk með kok-rífandi öskri lýsir ágætlega tónlistarstefnu Gavins. Hljómsveitin er m.a. skipuð meðlimum Fighting Shit og I Adapt (sem er ekki slæmt). Söngvarinn er reyndar fluttur til útlanda, ekki man ég hvert, en hann hefur að minnsta kosti ákveðið að heiðra okkur með nærveru sinni um helgina. Einnig voru þeir að setja íslandsmet með því að taka upp og klára heila breiðskífu á aðeins 14 tímum. Þess má geta að fyrrnefndur Þórir er gítarleikari þessarar mætu sveitar.

http://www.rokk.is/mp3/g/gavin_portland_is_only_a_word.mp3

Lay Low – Please don´t hate me
Lovísa spilar blús og syngur. Gítarleikurinn er frábær, söngurinn enn betri og lagasmíðarnar bestar. Fyrsta sólóplata hennar kemur út á Föstudaginn hjá Cod Music sem er dótturfyrirtæki Senu. Ég get ekki betur séð en að diskurinn beri nafnið Please dont hate me eins og eitt af hennar þrælskemmtilegu lögum. Hún spilar einnig á gítar og hljómborð í Benny Crespo’s Gang sem er voða vinsæl hljómsveit mjá tónlistarspekúlöntum en ég fíla þau ekki. Það er að minnsta kosti mjög gaman að sjáLay Low spila, það get ég ábyrgst.

Heyra má lagið á http://www.myspace.com/baralovisa

Jakobínarína – Power to the Lonely
Eftir síðustu Airwaves-hátíð byrjaði allt að gerast hjá þessum strákum, þeir eru að túra um Evrópu og er ekki langt í fyrstu plötuna þeirra, sem kemur út hjá Rough Trade útgáfufyrirtækinu (The Strokes, The Libertines, Emilíana Torrini). Söngvaranum hefur eins og Teknó-Sigga verið líkt við Mark E. Smith. Sviðsframkoma þeirra er gífurlega skemmtileg og dansa þeir um eins og þeir séu leikskólabörn með njálg í rassinum, einstaklega hressandi.

Hlusta hér à http://www.myspace.com/jakobinarina

5 airwaves-bönd

2006-10-08T15:34:00.000Z

Islands – Swans (Life after death)
Kandaíska indí-popp hljómsveitin Islands er ástæðan fyrir því að allir ættu að fara á Airwaves. Þetta er eina hljómsveitin sem ég má ekki missa af. Hún var stofnuð af þeim Nicholas Thorburn (sem kallar sig Neil Diamonds) og trommaranum Jamie Thompson (sem kallar sig J'aime Tambeur). Áður voru þeir saman í hljómsveitinni The Unicorns. Þeir söfnuðu í kringum sig góðum mannskap og tóku upp plötuna Return to the Sea sem var tekin upp í herbergi Jamies í Montreal og kom út 3.apríl á þeirra eigin útgáfufyrirtæki Equator. Tæpum tveimur mánuðum seinna hætti Jamie í Islands, en sveitin hefur haldið áfram að spila á tónleikum og stefnir á að byrja á nýrri plötu í byrjun næsta árs. Meðlimir sveitarinnar eru 7 í augnablikinu og ættu tónleikarnir að verða mikið augna- og eyrnakonfekt. Eyjarnar nota ýmis hljóðfæri sem eru ekki hefðbundin í popp-tónlist m.a. fiðlur, banjó og klarinett.

The Klaxons – Atlantis to Interzone
The Klaxons eru klárlega heitasta bandið í indí-heiminum í dag. Meðlimir eru 3 og eru allir frá London. Tónlistinni þeirra hefur verið lýst sem New-Rave af því að hún er samin undir áhrifum frá reifi tíunda áratugarins, hljómurinn svipar að mínu mati til Síðpönk-raf-rokkbanda eins og The Rapture. The Klaxons byrjuðu að halda fullt af vöruskemmupartíum og gáfu út fyrstu smáskífuna sína sjálfir, þetta vakti athygli Polydor útgáfufyrirtækisins sem gerði samning við þá og er fyrsta breiðskífan þeirra væntanleg á næsta ári.

Wolf Parade – You are a runner and I am my fathers son
Hljómsveitin Wolf Parade var stofnuð 2003 þá var Spencer Krug beðinn um að hita upp fyrir Arcade Fire. Spencer hringdi í nokkra vini sína og fengu þeir fullt af hljóðfærum lánuð og sömdu nokkur lög. Þetta þótti heppnast svona vel að hljómsveitin er ennþá starfandi þremur árum seinna og hefur gefið út eina plötu Apologies to the Queen Mary. Það var Isaac Brock forsprakki Modest Mouse sem stjórnaði upptökum á plötunni og má finna smá bragð (er hægt að heyra bragð?) af áhrifum frá þeirri góðu hlómsveit. Wolf Parade eru hluti af Kanadísku-bylgjunni (The Arcade Fire, Islands) sem hefur riðið yfir indí-rokk heiminn síðustu ár.

Hérna áttu að vera Cold War Kids sem ég var orðinn mjög spenntur að sjá en því miður eru þeir hættir við að koma. Ég mæli með að fólk hlusti á lagið Hospital Beds með þessu bráðskemmtilega bandi.

Jenny Wilson – Let my shoes lead me forward
Jenní þessi er frá Sölvesborg í suðurhluta Svíþjóðar og er að slá í gegn með fyrstu sólóplötunni sinni Love and Youth. Hún hefur áður m.a. samið lag með löndum sínum í hljómsveitinni The Knife. Áhrifavaldar hennar eru allt frá (Smog) til Missy Elliott. Tónlistin er einhverskonar lágstemmt dans-popp, nokkuð hresst bara. Þess má einnig geta að Jenny eignaðist sitt fyrsta barn fyrir skömmu, þann 25.september.

Uppfært 16.október
Var að lesa þetta á heimasíðu Iceland Airwaves:
Bad news. We are very sorry to announce that due to illness Jenny Wilson will not be performing at the Iceland Airwaves festival this year. She was scheduled to play Saturday night, October 21 at the National Theatre Basement. In cooperation with Wilson's manager we've worked hard on find a replacement, and here we have some good news. Jens Lekman will be performing at Airwaves 2006 as Jenny Wilson's replacement.

The Go! Team – Huddle Formation
The Go! Team er fáranlega svalt breskt band sem verður einstaklega spennandi að sjá. Meðlimir eru 3 strákar og 3 stelpur frá Brighton og söngkonan heitir Ninja, hve magnað er það? Hljóðfæraskipanin er mjög mismunandi en stundum er 2 trommarar og svo eru ýmis hljóðfæri notuð sem og sömpl (Stuttir hlutar úr öðrum lögum eru klipptir saman og settir inn í lagið). Leiðtoginn og stofnandinn er kvikmyndagerðarmaðurinn Ian Parton.
The Go! Team spilar mjög hressa, dansvæna en um leið ruglandi indí-tónlist. Bendi ég á Rokkland þátt þann 24.september þar sem fjallað var um hljómsveitina, má heyra hann hér http://dagskra.ruv.is/streaming/ras2/?file=4251172.

Hvað er að gerast?

2006-09-26T18:26:00.000Z

Þetta er vafalaust uppáhaldssíðan mín þessa dagana, tónlistarblogg um blús, góðan blús.
Annars gefst ósköp lítill tími til þess að vera tónlistarlúði þessa dagana.

Mæli líka með Classic Bluegrass safnplötunni sem hið goðsagnakennda bandaríska útgáfufyrirtæki Smithsonian-Folkways gaf út árið 2002.

Fyrir áhugasama eru þetta Bill Monroe & The Blue Grass Boys (u.þ.b. 1953) sem ég nefndi í síðustu færslu. Blágrasastrákurinn á bassanum þykir mér heldur kvenlegur, kannski vegna þess að hann er kona og heitir Bessie Lee Mauldin

5 ábreiður

2006-08-23T17:45:00.000Z

Adam Green – What a Waster (The Libertines)
Lagið What a Waster (Waster: e-r sem er alltaf dópaður eða fullur sbr.Wasted eða e-r sem klúðrar e-u sbr.Wasting) kom upphaflega út árið 2000 með bresku vandræðagemsunum í The Libertines (Siðleysingjarnir) og var fysta smáskífulag hljómsveitarinnar. Hér er það í útgáfu bandaríska and-þjóðlagasöngvarans Adam Green. Adam er 25 ára, fæddur í New York-borg þann 28.Maí 1981 og þrátt fyrir ungan aldur hefur hann fest sig í sessi sem aðalstjarnan í Bandarísku anti-folk senunni. Árið 1995 hitti hann Kimyu Dawson og stofnuðu þau hina kynngimögnuðu sveit The Moldy Peaches. Saman gáfu þau út eina breiðskífu en síðan skildu leiðir og hófu þau bæði sólóferil. Adam hefur gefið út 4 plötur og hefur fengið mikla spilun á háskólaútvarpsstöðvum í bandaríkjunum en einnig hann hefur einnig fengið þónokkra athygli í Evrópu (sérstaklega í Þýskalandi) og er það ekki síst The Libertines ábreiðunni að þakka. Adam Green er góðvinur bæði Carl Barats og Pete Dohertys (sem voru aðalmennirnir í The Libertines en eru núna í Dirty Pretty Things og Babyshambles) og hefur hann spilað á nokkrum tónleikum með þeim. Aðaleinkenni Adams eru textarnir sem eru oft klúrir, ögrandi og öfugsnúnir en tónlistinni hefur verið líkt við snillinga eins og Leonard Cohen og Jonathan Richman (gaurinn úr There´s something about Mary).

Elliott Smith - Jealous Guy (John Lennon)
Jealous Guy kom út árið 1971 á annarri (og jafnframt vinsælustu) sólóplötu Lennons, Imagine. Lennon samdi lagið upphaflega á Indlandi fyrir hvíta albúmið og hét lagið þá Child of Nature. Lagið komst ekki á plötuna, en eftir að bítlarnir hættu breytti hann textanum og tók það upp. Lagið fjallaði um hann sjálfan, en hann var víst afbrýðisamasti maður í heiminum, hann lét Yoko Ono t.d. skrifa listi yfir alla sem hún hafði sofið hjá áður en þau byrjuðu saman. Lagið átti ekki að vera afsökunarbeiðni, bara útskýring á því hvernig hann væri. Tveimur árum áður en lagið kom út fæddist Steven Paul Smith (sem varð seinna Elliott Smith) í Texas í Bandaríkjunum. Elliott aldist upp við tónlist bítlanna og varð mikill aðdáandi fjórmenninganna frá Liverpool. Hann átti erfiða æsku, pabbi hans var í hernum og bjó hann hjá mömmu sinni og ofbeldisfullum stjúpföður til 14 ára aldurs. Þá flutti hann til föður síns sem bjó þá í Portland í Oregon fylki. Þar byrjaði Elliott að drekka og nota eiturlyf en einnig að taka upp tónlist. Hann kláraði menntaskóla og háskóla þar sem hann tók sálfræði og stjórnmálafræði sem aðalgreinar. Áður en hann gaf út sína fyrstu sólóplötu árið 1994 vann hann ýmis skítastörf og söng í bílskúrsbandinu Heatmiser. Meðan Elliott lifði gaf hann út 5 breiðskífur og sú sjötta kom út ári eftir dauða hans. Tónlist Elliotts er lágstemmd en poppuð, textarnir oft myrkir og ljóðrænir og fjalla oftar en ekki um eiturlyf og þunglyndi. Mjög einkennandi er tvöföld röddin, þá er söngurinn tekinn upp tvisvar og lagður saman og gefur það mjög sérstaka dýpt í röddina sem gefur mér oft hálfgerðan hroll. Í gegnum allan ferilinn spilaði hann bítlalög (og lög einstakra bítla) á tónleikum, en eina bítlalagið sem hann tók upp var Because fyrir myndina American Beauty. Hann ætlaði einnig að taka upp Hey Jude fyrir kvikmyndina The Royal Tenenbaums en var mjög niðurdreginn og ekki í ástandi til að taka upp svo að hann hætti við það. Elliott Smith barðist lengi við þunglyndi og eiturlyfjafíkn og hafði að minnsta kosti einu sinni reynt sjálfsmorð (hoppaði fram af bjargi, en lenti á tré og lifði af). Hann varð háður heróíni (eins og John Lennon) um það leyti sem hann gaf út Figure 8 árið 2000. Eftir það varð hann þunglyndari en áður, hann þjáðist af svefnleysi, átröskun, vænisýki (paranoia) og reyndi oftar en einu sinni að taka of stóran skammt af eiturlyfjum. Stuttu áður en hann lést virtist hann þó aftur vera kominn á beinu brautina, hættur að drekka og dópa og var farinn að vinna á fullu að nýju plötunni sinni From a basement on a hill. En þann 21.Október 2003 lenti hann í heiftarlegu rifrildi við kærustuna sína sem endaði með því að hann stakk sig tvisvar í bringuna með eldhúshníf. Uppi hafa verið getgátur um að þetta hafi ekki verið sjálfsmorð. Þá er oftast bent á undirskriftina á sjálfsmorðsbréfinu, en á því stendur Elliot, með einu t-i. Elliott Smith varð 34 ára, lifði 6 árum skemur en Lennon sem var myrtur árið 1980. Elliott á líklega einn stærst “költ”-aðdáendahóp í heimi, hundruðir netsíða eru tileinkaðar honum og er hægt að verða sér út um ótrúlegt magn af óútgefinni tónlist með honum.

Iron Horse – Float on (Modest Mouse)
Það er ekki mikið sem ég get sagt um þetta, fann lagið fyrir tilviljun á netinu. Það kom upphaflega út árið 2004 á hinni stórskemmtilegu plötu Good news for people who love bad news með bandarísku indí-rokk sveitinni Modest Mouse. Hér er það flutt af bandarísku bluegrass-sveitinni Iron Horse sem hefur m.a. annars gert plötur til heiðurs Metallica, Ozzy Osbourne og Led Zeppelin, allt í bluegrass stíl. Fyrir þá sem ekki vita er Blágrasa-tónlist angi af amerískri kántrítónlist. Stefnan varð til á fjórða áratug 20.aldar og er hún kennd við hljómsveitina Bill Monroe and the Blue Grass Boys. Hljóðfærin sem eru notuð er oftast banjó, mandólín, bassi, fiðla og þjóðlagagítar. Blágrasa-tónlist var notuð í myndinni O´brother, where art thou? Árið 2000 og kynnti tónlistina fyrir mun stærri hóp en hafði áður hlustað á hana.

Sebadoh – Pink Moon (Nick Drake)
Lagið Pink Moon kom upphaflega út árið 1972 á samnefndri plötu með breska kassagítarraularanum Nick Drake. Platan var sú síðasta sem hann gerði áður en hann lést af of stórum skammti af þunglyndislyfjum aðeins 26 ára gamall. Sebadoh rokkuðu lagið upp og gáfu það út árið 1992 á plötunni Smash your head on a punk rock. Hljómsveitin er leidd af tónlistarlúðanum og snillingnum Lou Barlow (sem var í Dinosaur Jr., er í The Folk Implosion og hefur gefið út eina sólóplötu). Hljómsveitin hefur oft verið skilgreind sem indie-Lo-fi (ef einhver hefur gott íslenskt nafn á indí-tónlist eða lo-fi tónlist, endilega kommentið) eða eitthvað svoleiðis þó að oft á tíðum sé hún meira þjóðlagarokk að mínu mati. Hljómsveitin lagði upp laupana árið 2000 en hefur spilað á nokkrum tónleikum á síðustu árum.

The Shins - We Will Become Silhouettes (The Postal Service)
Það er ekki mjög langt síðan ég skrifaði um The Shins og bendi ég áhugasömum á 5 plötur sem kalla fram líkamleg áhrif hjá mér frá 29.apríl 2006. Ég lofa að ég mun skrifa um The Postal Service seinna enda ótrúlega gott band en ég nenni því ekki núna. Hér er samt myndbandið við upphaflega lagið, leikstjóri er sá sami og gerði Napoleon Dynamite.

Upprunalegu útgáfurnar er hægt að heyra á www.radioblogclub.com

5 lög með löng nöfn

2006-07-27T21:14:00.000Z

Sufjan Stevens - Oh God, Where Are You Now? (In Pickerel Lake? Pigeon? Marquette? Mackinaw?)
http://www.afngtu.nnov.ru/music/Sufjan%20Stevens/2003%20-%20Greetings%20from%20Michigan%20%20The%20Great%20Lake%20State/sufjan%20stevens-13-oh%20god,%20where%20are%20you%20now_%20(in%20pickeral.mp3
Þessi kall er klárlega á leiðinni til landsins og mun spila í Fríkirkjunni sem er greinilega orðinn voða hipp og kúl tónleikastaður (Anthony & The Johnsons, Smog og Joanna Newsom hafa m.a. spilað þar). Sufjan sem er uppáhald allra tónlistargagnrýnenda er 31 árs og frá tónlistar(og bíla)krummaskuðinu Detroit. Sufjan hefur sett sér það markmið að semja heila plötu um hvert einasta fylki í hinum yndislegu Bandaríkjum. En það er ekki nógu krefjandi verkefni fyrir þennan sannkristna snilling þannig að síðan hann byrjaði að semja um fylkin árið 2003 hefur hann gefið út tvær aðrar breiðskífur. En já, þetta lag er af fyrstu fylkisplötunni Greetings from Michigan: The Great Lake State sem er eins og sjá má um heimafylkið hans Michigan, einnig hefur hann gefið út plötu um Illinois. Sufjan er mjög fjölhæfur og spilar m.a. á gítar, trommur og banjó. Mörg af lögum kappans hafa löng eða sérstök nöfn og má þá t.d. nefna They Are Night Zombies!! They Are Neighbors!! They Have Come Back from the Dead!! Ahhhhh! og A Conjunction Of Drones Simulating The Way In Which Sufjan Stevens Has An Existential Crisis In The Great Godfrey Maze af Illinois. Það sem hefur farið mest í taugarnar á mér við Sufjan er hve mikið er um endurtekningar og lögin oft fulllöng fyrir minn smekk. Oh God, Where Are You Now? (In Pickerel Lake? Pigeon? Marquette? Mackinaw?) er t.d. 9 mínútur og 23 sekúndur, sem er jahhh, þónokkuð. Þar sem ég er fáránlega skemmtilegur gaur ætla ég að gefa ykkur heilar 3 plötur eftir Sufjan, verði ykkur að góðu.

Enjoy Your Rabbit (2001) http://www.afngtu.nnov.ru/music/Sufjan%20Stevens/2001%20-%20Enjoy%20Your%20Rabbit/
Greetings from Michigan: The Great Lake State (2003) http://www.afngtu.nnov.ru/music/Sufjan%20Stevens/2003%20-%20Greetings%20from%20Michigan%20%20The%20Great%20Lake%20State/
Come On Feel The Illinoise (2005)http://www.afngtu.nnov.ru/music/Sufjan%20Stevens/2005%20-%20Come%20On%20Feel%20The%20Illinoise/

The Beatles - Everybody's Got Something To Hide Except Me And My Monkey
http://www.crabapplerecords.com/apa/tunes/White%20Album%202/04%20Everybody
Ég er nokkuð viss um að þetta sé lengsti lagatitill Bítlanna frá Liverpool. Lagið er af tíundu plötu piltanna (fer eftir því hvernig maður telur) sem ber nafnið The Beatles, en er langoftast kölluð Hvíta platan eða White Album. Hvíta platan kom út árið 1968 og er að miklum hluta samin þegar bítlarnir fóru til Rishikesh í Indlandi ásamt gúrúnum Maharishi Mahesh Yogi (sem reyndist vera fífl sem notaði þá til að græða pening). Þar stunduðu þeir hugleiðslu og notuðu engin eiturlyf. Á þessum tíma voru bítlarnir hættir að vinna jafn mikið saman og í raun var vinskapurinn orðinn mun verri. John, Paul og George höfðu allir samið slatta af lögum og vegna valdabaráttunnar innan hljómsveitarinnar vildi enginn sleppa því að taka upp sín lög. Platan varð því tvöföld, 30 lög. Ég leyfi mér að fullyrða að þetta sé besta tvöfalda stúdíóplata allra tíma, ekkert lag er óþarft, þó að þau séu auðvitað misgóð. Lagið Allir hafa eitthvað að fela nema ég og apinn minn er samið af John Winston Lennon og er um hann og Yoko (hún er semsagt apinn, af hverju er hún api? það veit ég ekki).

Þórir - This Is a Long Drive for Someone with Too Much to Think About
Þetta lag er af fyrstu sóló-plötu Húsvíkingsins (og Júlíu-kærastans) Þóris Georgs Jónssonar I believe in this sem kom út árið 2004 hjá 12 tónum. Nafnið á laginu er greinilega stæling á plötu bandarísku indí-sveitarinnar Modest Mouse This is a long drive for someone with nothing to think about. En Þórir er víst aðdáandi þeirrar merku sveitar. Þórir er þekktur meðal allra þeirra sem fylgjast með íslenskri (jaðar-)tónlist enda er hann í þónokkrum hljómsveitum. Einn sín liðs hefur hann gefið út tvær plötur þ.e. I believe in this og árið 2005 gaf hann Anarchists are hopeless romantics út en kallaði sig þá My Summer as a Salvation Soldier. Lagið This Is a Long Drive for Someone with Too Much to Think About er rólegt og sorglegt kassagítarlag sem fjallar að mínu mati (eins og mörg önnur lög eftir Þóri) um ástina, sambönd og mistök. Ekki fann ég lagið á netinu en hér má finna lög með kappanum í ýmsum böndum og undir ýmsum nöfnum.
Þórir: http://www.rokk.is/default.asp?Flytjandi_ID=758&sida=um_flytjanda
My Summer as a Salvation Soldier: http://www.myspace.com/mysummerasasalvationsoldier
Gavin Portland: http://www.rokk.is/default.asp?Flytjandi_ID=2132&sida=um_flytjandaeða http://www.myspace.com/gavinportland
The Deathmetal Supersquad: http://www.myspace.com/thedeathmetalsupersquad
Fighting Shit: http://www.rokk.is/default.asp?Flytjandi_ID=321&sida=um_flytjanda eða http://myspace.com/fightingshit
The Boo Coo Movement : http://www.rokk.is/default.asp?Flytjandi_ID=359&sida=um_flytjanda
Hryðjuverk: http://www.myspace.com/hrydjuverk

Daniel Johnston - I'll Do Anything But Break Dance For Ya, Darling
http://www.rejectedunknown.com/features/mp3/Ill%20Do%20Anything%20But%20Break%20Dance%20For%20Ya%20Darling.mp3
Daniel Johnston er svo sannarlega költ-hetja, þunglyndur snillingur. Daniel er fæddur 1961 í Sacramento. Hann byrjaði ungur að taka upp tónlist og gaf sjálfur út sína fyrstu kasettu Songs of Pain árið 1980. Enginn vildi gefa efnið hans út svo hann stofnaði sitt eigið útgáfufyrirtæki Stress Records og gaf hann 3 fyrstu plötur sínar sjálfur út og einnig 3 aðrar sem komu seinna. I'll Do Anything But Break Dance For Ya, Darling er á sjöttu kasettu Daniels, Retired Boxer sem kom út árið 1984 á Stress útgáfufyrirtækinu. Hann varð frægur um á seinni hluta níunda áratugarins og var í miklu uppáhaldi hjá meðlimum Sonic Youth, Yo La Tengo, Butthole Surfers og Nirvana. Kurt Cobain forsprakki Nirvana taldi Daniel alltaf upp sem einn af sínum uppáhaldstónlistarmönnum og klæddist oft bol merktum Daniel. Einnig er skemmtilegt að Daniel er gríðarlegur bítlaaðdáandi og hefur samið ófá lög um fjórmenningana frá Liverpool til dæmis þetta. http://theinterpol.free.fr/daniel_johnston_-_the_beatles.mp3 Daniel átti lag í myndinni Kids og unglingaþáttunum My so called Life. Frægt er þegar hann spilaði á South by Southwest (SXSW) hátíðinni í Texas og endaði þessa mögnuðu tónleika á að öskra ,,We’re all going to die!” og hlaupa síðan af sviðinu.

Múm - Ég Finn Ekki Fyrir Hendinni Á Mér, En Það Er Allt Í Lagi, Liggðu Bara Kyrr
http://radioblogclub.com/open/53251/mum/Mum%20-%20I%20Can't%20Feel%20My%20Hand%20Anymore,%20It's%20Alright,%20Sleep
Múm eru fáránlega artí pakk en spila svona yndislega skemmtilega tónlist. Þetta lag er af plötunni Loksins erum við engin (enska: Finally we are no one) sem kom út árið 2002 hjá Fat Cat útgáfufyrirtækinu. Ég mæli eindregið með þessari plötu til að sofna við. Múm er skipuð þeim Örvari Þóreyjarsyni Smárasyni, Gunnari Erni Tynes og Kristínu Önnu Valtýsdóttur. Upphaflega var Gyða systir Kristínar einnig í bandinu en hætti áður en tökur hófust á þriðju og jafnframt nýjustu plötu sveitarinnar Summer make good til að fara í nám. Ég fann varla neitt með þeim á netinu nema á mæspeis síðu þeirra http://www.myspace.com/mumtheband .

5 myndbönd

2006-06-15T08:44:00.000Z

Radiohead – Just

http://www.youtube.com/watch?v=jPdoRiWhwsw&search=radiohead

Lagið Just er af annarri breiðskífu Radiohead The Bends. Hljómsveitin var stofnuð í Oxford-háskólanum í Englandi árið 1989. Sveitin sló í gegn með laginu Creep árið 1993 og The Bends kom út tveimur árum seinna. Myndbandið við Just er að mínu mati þeirra flottasta tónlistarmyndband og var því leikstýrt af Jamie Thraves, sem hefur einnig gert myndband fyrir Blur og eina bíómynd. Myndbandið hefur vakið upp miklar heimspekilegar vangaveltur og sitt sýnist hverjum um boðskap þess. Ein vinsælasta spurning sem Radiohead hafa fengið á blaðamannfundum í gegnum árin er hvað það er sem liggjandi maðurinn segir. Þeir einu sem vita það eru leikstjórinn og Radiohead en þeir hafa aldrei og munu aldrei segja frá. Margir halda því fram að þeir viti það ekki einu sinni sjálfir.

Chemical Brothers – Let forever be

http://www.youtube.com/watch?v=UJyHEhdszDg&search=chemical%20brothers

Michel Gondry sem gerði Eternal Sunshine of The Spotless Mind (og Human Nature) er líklega uppáhalds leikstjórinn minn, hann leikstýrir einmitt þessu myndbandi Efna-bræðranna Tim Rowland og Ed Simons. Lagið kom út árið 1999 á Surrender, þriðju breiðskífu bræðranna. Myndbandið vakti mikla athygli fyrir frumleika og er talið frumkvöðlaverk í myndbrellum og reyndi Gondry að nota tölvur sem minnst og er mjög skemmtilegt að horfa á gerð myndbandsins. Frakkinn Michel Gondry hefur aðallega unnið við tónlistarmyndbönd og stuttmyndir og hefur unnið með ótal tónlistarmönnum t.d. The White Stripes (gerði legókubbamyndbandið), Daft Punk, Beck, Björk, Rolling Stones, Foo Fighters, Kylie Minogue, The Vines, Kanye West og Massive Attack. Mæli einstaklega mikið með safni af myndböndum og stuttmyndum sem hann hefur gert og má nálgast hér http://www.amazon.com/gp/product/B0000DBJ9J/ref=d_ap_dls_4/002-8314459-3835240?n=130

Beastie Boys – Intergalactic

http://www.youtube.com/watch?v=GDS83yrM30Y&search=beastie%20boys%20music%20video

Í mörg ár var þetta uppáhalds tónlistarmyndbandið mitt og Beastie Boys uppáhaldshljómsveitin mín. Beastie Boys var stofnuð árið 1979 í New York og var upphaflega pönk-hljómsveit. Á þessum tíma blönduðust Hipp hopp- og Pönksenurnar í NY saman áttu það sameiginlegt að vera nýjar af nálinni og mjög róttækar tónlistarlega en leituðu þó til frumtónlistar og einfaldleikinn var í fyrirrúmi. Mig minnir að Thurston Moore söngvari Sonic Youth hafi sagt að munurinn hafi verið að Hipp-hoppararnir sóttust í að eignast pening en pönkararnir skömmuðust sín ef þeir eignuðust hann. En ég ætlaði ekkert að tala um þetta, ég mun samt líklega gera það seinna á þessari síðu, annars skal ég tala um Beastie Boys við þig í næsta teiti. Já, og leikstjórinn heitir Nathanial Hornblower og samkvæmt mínum heimildum er það leikstjóranafn Adam Yauch e.þ.s. MCA, en eins og allir vita er hann einn Skrímslastrákunum þremur.

Wax – California

http://www.youtube.com/watch?v=V40WQtN4KVo&search=spike%20jonze

Ekki veit ég mikið um Wax og hef í rauninni aldrei heyrt neitt með þeim annað en þetta lag. Hljómsveitin átti sinn blómatíma frá 1992-95 en náðu þó aldrei að slá almennilega í gegn. Þeir áttu lag í mynd Kevin Smith´s Mallrats og eftir að sveitin lagði upp laupana hefur trommuleikarinn Loomis Fall látið að sér kveða í hinum hámenningarlegu sjónvarpsþáttum Jackass og Wildboyz. Myndbandið við lagið California þótti of gróft fyrir mTV og var aðeins sýnt á næturnar. Leikstjóri myndbandsins, Spike Jonze, er mun frægari en hljómsveitin sjálf og hefur hann aðallega einbeitt sér að tónlistarmyndbandagerð en hefur þó leikstýrt Adaptation og Being John Malcovich eftir Charlie Kaufman. Hans þekktasta myndband er þó líklega við lagið Praise You eftir Fatboy Slim. Þar Spike leikur sjálfur aðalhlutverkið, hinn mjög svo kjánalega dansara Richard Coufey. Hér má sjá safn tónlistarmyndbanda og stuttmynda eftir Spike http://www.amazon.com/gp/product/B0000AZT2X/qid=1150360063/sr=1-1/ref=sr_1_1/002-8314459-3835240?s=dvd&v=glance&n=130 Þar sem ég fann enga mynd af hljómsveitinni Wax og hef ekki hugmynd hvernig hún lítur út fáið þið bara mynd af manninum í myndbandinu.

Aphex Twin – Rubber Johnny

http://www.youtube.com/watch?v=4KsTz8_fKgw&search=aphex%20twin%20rubber%20johnny

Þetta myndband er alls ekki fyrir viðkvæmar sálir enda er byrjunin vægast sagt mjög skuggaleg. Ég held reyndar að þetta sé upphaflega stuttmynd eftir Chris Cunningham sem hann fékk Aphex Twin til að semja tónlist við. Chris Cunningham hefur einnig gert myndband við All Is Full Of Love með Björk, eitthvað Madonnu-lag og einnig unnið með Portishead, en merkilegustu myndbönd hans eru vafalaust gerð við tónlist vinar hans Richard D. James e.þ.s. Aphex Twin, má þar nefna Windowlicker sem er mjög truflað myndband. Það má sjá hér http://www.youtube.com/watch?v=1LiYNsTKZ5s&search=windowlicker Eins og góðvinir hans Spike Jonze og Michel Gondry hefur Chris Cunningham gefið út safn af tónlistarmyndböndum í hinni skemmtilegu Director’s label-seríu og má sjá það hér. http://www.amazon.com/gp/product/B0000DBJ9I/ref=pd_rhf_f_2/002-8314459-3835240?%5Fencoding=UTF8&v=glance&amp;amp;amp;amp;amp;amp;n=130

5 spurningar ?

2006-05-27T02:31:00.000Z

Innvortis – Hvað er þetta helvítis eitthvað?
http://www.rokk.is/mp3/innvortis/innvortis_hvad_er_thetta_helvitis_eitthvad.mp3

Hressasta pönkhljómsveit íslands spyr hvað þetta helvítis eitthvað er. Ég hef heldur ekki hugmynd um það. Hljómsveitin var stofnuð 1996 á Húsavík og eru þeir því elsta starfandi pönkhljómsveit Íslands (fyrir utan Fræbblana, sem enginn heilvita maður nennir að hlusta á). Þrátt fyrir að vera 10 ára og mjög duglegir að spila á tónleikum hafa þeir aðeins gefið út eina plötu Kemur & fer og EP-plötuna Andrea sem umrætt lag er einmitt á. Tónleika Innvortis á Kaffi Hljómalind má nálgast hér fyrir neðan (ég er ekki frá því að ég hafi verið einhvers staðar aftast á þessum tónleikum).
http://notendur.centrum.is/~drastl/vídeo%20-%20dordingull/Gussi/INNVORTIS-HLJ

Furstaskyttan – Hvorfor går solen ikke ned (?)
http://www.rokk.is/mp3/f/furstaskyttan_hvorfor_gar_solen_ikke_ned.mp3

Furstaskyttan komst í úrslit músiktilrauna í ár og spyr hvers vegna sólin fer ekki niður (þessu svara The Flaming Lips í næsta lagi). Lagið er (eins og nafnið gefur til kynna) á hinu hljómfagra og yndislega tungumáli dönsku. Samkvæmt hljómsveitinni sjálfri fjallar lagið um: Pål, sem situr mæddur við gluggann sinn og hugsar um konuna sem hann elskar, Lene. Skyndilega kemur til hans bréfdúfa og skilaboðin eru frá Lene: ,,Kæri Pål. Ef þú elskar mig virkilega skaltu hringja í mig þegar sólin sest." Pål upphefst og æpir af fögnuði ... en þrándur er í götu. Pål er á Íslandi, það er hásumar og sólin sest ekki. Þegar Pål áttar sig á þessari staðreynd syngur hann viðlagið [http://www.rokk.is/spjall/topic.asp?TOPIC_ID=7820].
Ég geri ráð fyrir að það eigi að vera spurningarmerki þarna aftast í nafni lagsins.

The Flaming Lips – Do you realize??
http://homepages.wmich.edu/~m1koets/music%20for%20meg/09%20-%20Do%20You%20Realize%20%20.mp3
The Flaming Lips eru frá Oklahoma-borg í samnefndu fylki. Hljómsveitin var stofnuð 1983 eftir að meðlimirnir fengu ógeð á því að syngjs söngleikjalög og hefur sveitin síðan þá gefið út 12 plötur og ýmslegt fleira. Þeir eru ein áhrifamesta og virtasta indí-popp hljómsveit Bandaríkjanna og eru í raun skilgreiningin á indí-poppi. Do you realize?? kom út árið 2002 á 11. plötu þeirra Yoshimi Battles the Pink Robots sem er stórskemmtileg. Reyndar heyrði ég þetta fyrst á EP-plötunni Ego Tripping at the Gates of Hell þar sem það er remixað (endurhljóðblandað?) af T.P.S sem ég hef ekki hugmynd um hver er.. en það skiptir ekki máli. Í viðlaginu spyrja Eld-tungurnar ,, Do You Realize - that everyone you know Someday will die” sem ég vona að allir geri sér grein fyrir. Einnig kemur fram svar við spurningu Furstaskyttunnar hví sólin setjist ekki, The Flaming Lips segja ,,You realize the sun doesn't go down. It's just an illusion caused by the world spinning round”Þar höfum við það!

Johnny Poo – Hvar er Guðmundur?http://www.rokk.is/mp3/j/johnny_poo_hvar_er_gudmundur.mp3
Johnny Poo var einu sinni tólf ára og sætur, kannski er hann kominn í mútur núna, kannski hefur hann fundið Guðmund og sest í helgan stein. Hver veit?

Leadbelly – Where did you sleep last night?
http://www.archive.org/download/Leadbelly-Where_Did_You_Sleep/Leadbelly-Where_Did_You_Sleep_Last_Night.mp3
Ég held að þetta sé gamalt bandarískt þjóðlag og hérna er það í flutningi blúsarans og þjóðlagasöngvarans Huddie Leadbetter sem var alltaf kallaður Leadbelly (Blýmagi). Hann samdi,uppgötvaði eða aðlagaði mörg fræg amerísk þjóðlög m.a. Cotton Fields sem Árni Johnsen kallar Þykkvabæjarrokk. Leadbelly hefur greinilega mikinn áhuga á að vita hvar stúlkan hans gisti í nótt og spyr aftur og aftur ,,where did you sleep last night?". Ég hef alltaf ímyndað mér að hún sé að halda framhjá honum, svo virðist sem að flestir blús-tónlistarmenn séu gífurlega óheppnir í kvennamálum því mjööög mörg blúslög fjalla um ótrúar konur. Þess má geta að Leadbelly sat í fangelsi í sjö ár fyrir morð en var sleppt eftir að hann samdi lag um ríkisstjórann Árið 1994 fluttu Nirvana Where did you sleep last night? á mTV-Unplugged plötunni sinni og er það að mínu mati hápunkturinn á ferli þeirrar merku sveitar. Íslandsvinurinn Smog spilar eiginlega óþekkjanlega útgáfu á nýjustu plötunni sinni og kallar lagið þá In the Pines.

5 plötur sem kalla fram líkamleg áhrif hjá mér

2006-04-29T22:20:00.000Z

The Streets – A Grand dont come for free
Önnur plata The Streets (Mike Skinner) frá Birmingham á Englandi. Textalega séð er þetta ein besta poppplata allra tíma.. Þemaplata sem fjallar um Mike, kærustuna hans og 1000 pund sem týnast, þó að sagan sé kannski ekki merkileg í sjálfu sér nær hann snilldarlega að láta lögin passa fullkomlega saman og nær hápunkti í lokalaginu Empty Cans. Ég fæ hreinlega í magann yfir snilldinni, ótrúlegt hvernig sýn sögumannsins á heiminn breytist í miðju laginu. Ég er viss um að ef Mike Skinner hefði verið fæddur á 16.öld værum við að lesa ljóðin hans í skólanum. Mike á sér einhvern veginn engan samastað í tónlistarskilgreiningum, hann er einhverskonar blanda af hip-hoppi, garage og ýmsum gerðum af raftónlist. Mike er mjög sérstakur rappari, reynir hvorki að vera svartur né bandarískur og hefur því eiginlega ekki verið samþykktur af hip-hoppurum.

The Shins – Oh, Inverted World
Magnaðasta indí-poppplata árþúsundarins er að mínu mati Oh, Inverted World með The Shins frá Albuquerque í New Mexico fylki. Sveitin byrjaði sem hliðarverkefni gítarleikarans/ söngvarans James Mercer. Oh, Inverted World sem kom út árið 2001 var þeirra fyrsta breiðskífa og fékk frábærar viðtökur. Platan er mjög hress en um leið einlæg og mæli ég sérstaklega með hinni svona í byrjun sumars. Þegar ég hlusta á hana fæ ég fiðrildi í magann, svolítið eins og að vera ástfanginn, kannski er ég bara ástfanginn af glaðlegum melódíunum og skemmtilega hárri röddu James Mercers. Árið 2003 kom síðan út Chutes too Narrow, sem er frábær en erfitt var að fylgja þessi meistaraverki eftir. Margir kannast við hljómsveitinu úr myndinn Garden State með Scrubs gaurnum en þar segir Natalie Portman að New Slang (með The Shins) muni breyta lífi Scrubs gaursins. Ég veit ekki hvort það hafi breytt lífi hans, en ég fæ að minnsta kosti í magann.
Þar sem ég er svo örlátur ætla ég að gefa ykkur alla plötuna, Til Hamingju!
http://split.org/random/Oh,%20Inverted%20World/

Graveslime – Roughness & Toughness
Ein ótrúlegasta íslenska rokkplata sem gefin hefur verið út, lýsingar eins og ,,þyngri en pláneta” lýsa henni vel. Stíllinn minnir stundum svolítið á Nirvana, The Melvins og The Fucking Champs. Þungt gruggrokk með gítarsólóum sem láta mann standa upp og spila á það sem hendi er næst, og ég er ekki aðdáandi gítarsólóa, nei, nei, venjulega eru þau leiðinleg, en ekki hjá Graveslime. Þeir gáfu aðeins þessa einu plötu með sveitin lifði. Hún var tekin upp af Tim Green (nei ekki Tom Green, þó það hefði verið skemmtilegt) úr The Fucking Champs og sagði hann um þá “…and they were always drunk and naked”. Umslag og öll hönnun disksins er líklega sú besta í sögu íslenskrar plötuútgáfu. Inniheldur platan 10 frumsamin lög með nöfnum eins og The punch fucking drunk fuck and the fucking goat og svo er þar einnig frábær útgáfa af Chariots of Fire eftir Vangelis. Sveitin lagði upp laupana 2002 en sagan segir að söngvarinn hafi misst heyrnina á tónleikum á menningarnótt, en fyrr um daginn höfðu þeir spilað tvö gigg. Sjónarvottur sagði að blætt hefði úr eyrunum á honum en hann hefði bara hrist hausinn og haldið áfram að öskra úr sér lungun og spila brjáluð gítarsóló. Það kalla ég Rokk og Ról. Meðlimir sveitarinnar eru nú m.a. í Retron og Skátum.

Nú er ég orðinn þreyttur og nenni ekki að skrifa meira en hér eru síðustu tvær plöturnar. Ég efast ekki um að ég muni skrifa um þær seinna enda algjör meistaraverk.

Bright Eyes – I´m wide awake it´s morning

Elliott Smith – XO

Til gamans má einnig geta að 3/5 af þessum plötum kynntist ég upphaflega á Borgarbókasafninu Tryggvagöti, Bókasöfn rúla.Ég yrði einnig mjög ánægður ef þið skrifuðuð plötur sem gefa ykkur fiðring í magann, láta ykkur missa þvag eða gráta.

10 sumarlög

2006-04-20T19:54:00.001Z

Sumarið virðist vera að koma svo að ég hef ákveðið að setja hérna sumarlagalista öllum til mikillar ánægju. Endilega bætið við fleiri sumarlögum.

Adam Green - Crackhouse Blues
Þetta lag fjallar nú ekki um sumarið en kemur manni alltaf í gott skap. Tekið af plötunni Gemstones

Eels - Goddam Right it's a Beutiful Day
Einstaklega hresst lag með einsmannsbandinu (fyrrv. tríóinu) Eels. Ég veit ekkert af hvaða plötu þetta er. Held að þetta hafi verið í Shrek myndinni eða eitthvað.
http://www.geocities.com/kristjangud1/GoddamRightItsABeautifulDay.mp3

Bertel - Sunshine & Lollipops
klárlega besta synthesiser-strokes-sumar-lag í heimi með myndarlegustu íslensku hljómsveit í heimi, fjallar um sólskin og sleikipinna. Plata er vonandi væntanleg frá Bertel. Hægt er að nálgast lagið á www.myspace.com/Bertel

Weezer - Island in the Sun
Eitt fyrsta lagið sem ég lærði á gítar Em-Am-D-G. Þetta lag má finna á Grænu Plötu Weezer sem er mjög sumarleg í heild sinni.
http://www.jaemani.com/weezer/weezer-islandinthesun.mp3

Ramones - California Sun
Tyggjókúlu-pönk bandið The Ramones í essinu sínu, þrjú grip og grípandi melódía.

The Beatles - Good Day Sunshine
Þetta hressa McCartney lag er tekið af Revolver sem af mörgum eru talin besta bítlaplatan, uppfull af slögurum, þessi er samt sumarlegastur.

Kimya Dawson - Parade
Skrúðgöngur eru víst mjög sumarlegar og fjallar þetta lag um eina svoleiðis. Þetta lag er af næstnýjustu plötu Kimyu, Hidden Vagenda, mæli með henni. Hægt er að nálgast þetta lag á www.kimyadawson.com í mjög skemmtilegri live útgáfa

The Libertines - Vertigo
Pétur og Saurlífsseggirnir eru eiginlega bara skemmtilegir á sumrin, varð ástfanginn af þessari plötu (Up the Bracket) við fyrstu hlustun.

Belle & Sebastian - Summer Wasting
Breskt sumarpopp-band, þetta hressa lag er tekið af plötunni The Boy with the Arab-strap sem getur reyndar ekki talist þeirra besta.

The Fall - New Face in Hell
Mjög líklega skrýtnasta pönk-band sem komið hefur fram, stjórnað af ofvirka einvaldinm Mark E. Smith. Tekið af þeirra frægustu plötu Grotesque. Eins og mörg merkileg bönd eru þau upprunalega frá Manchester.

opið bréf til blog.central.is

2006-04-20T13:45:00.000Z

Ég læt ekki kúga mig.

kveðja,
Kristján Guðjónsson

p.s. fávitar