Doddi og Sumarið mitt sem hjálpræðishermaður

Einstaka sinnum..... ókei, geðveikt oft verð ég einfaldlega háður lögum sem innihalda:

a. seiðandi rödd
b. kassagítar
c. tregafulla en þó grípandi melódíu

Jááá, ég er sökker fyrir rólyndis kassagítarpoppi og ég viðurkenni það. Ef þið viljið hrífa mig semjið þá lag sem inniheldur alla þessa þrjá þætti og það eru yfirgnæfandi líkur á því að ég elski ykkur. En já, í augnablikinu er það lagið Mountain Slides með tónlistarmanninum Dodda sem er límt með tonnataki við heilann á mér og þess vegna ætla ég að tala um hann...

Doddi – er einn efnilegasti tónlistarmaður íslensku grasrótarinnar að mínu mati. Hann er tvítugur en hefur þrátt fyrir ungan aldur komið víða við. Hann vakti fyrst athygli fyrir þónokkrum árum í Músiktilraunum með hljómsveitinni Heróglymur (sem ég hef áður fjallað

um). En hefur síðan m.a. verið í hljómsveitunum Death by Downtown, Enkídú og spilað á selló með Ólafi Arnalds. En það sem hefur kannski vakið mesta athygli er sólóverkefnið hans Doddi (stundum Doddinn). Árið 2002 gaf hann út plötuna Doddi í 20 eintökum og tveimur árum síðar kom plata númer tvö út, Expectations. Platan var einstaklega þroskað verk, lágstemmd kassagítartónlist í anda Nick Drake, Lou Barlow og Iron & Wine. Seiðandi rödd Doddans (aðeins söngur í 3 lögum), ljúfur kassagítarinn í bland við selló og sömpl gera plötuna einstaklega ljúfa og draumkennda en inn á milli leynast einnig grípandi laglínur sem gera gæfumuninn frá lágstemmdu miðjumoði upp í 1.deild rólyndispoppsins. Strax og ég var búinn að hakka plötuna í mig var ég farinn að bíða eftir næstu skífu... og sú bið varð löng. Ég mætti á alla tónleika sem ég mögulega gat, sá þónokkuð af nýjum lögum sem hljómuðu mörg hver mjög vel. Ég held að hann hafi reyndar verið kominn langleiðina með plötu númer 3 þegar tölvunni hans var stolið og öll vinnan glataðist. En í byrjun árs kom síðan út hálfskífa (split?) með honum og Loga a.k.a Loji sem var reyndar aðeins gefin út á kasettu. Ég hef ekki hlustað á kasettuna í heild sinni en hún inniheldur í allt 19 lög, þar af 8 eftir Dodda. Í þeim lögum sem ég hef heyrt er tilraunagleðin meiri og formið teygt, bæði eru þar lög í mjög klassískum sínger/songræter stíl, önnur líkjast jafnvel Tom Waits og áhrif Lo-Fi tónlistar enn meiri en áður finnst mér. Hér fyrir neðan er hægt að hlusta á lögin The Meaning of Thoughts og hið frábæra Mountain Slides, þau eru þó ekki á neinni af þessum plötum. Einnig má hér sjá myndband við lagið In One Way (af Expectations). Ef tæknin hlýðir mér einu sinni getið þið líka séð stutt myndbrot (tekið upp af mér) þar sem Doddi kóverar The Yeah Yeah Yeah Song eftir The Flaming Lips. Þetta átti sér stað þann 24.júní 2006 á Kaffi Hljómalind á alveg mögnuðum tónleikum þar sem ásamt Dodda spiluðu U.M.T.B. Stefán, Hress/Fresh og The Neighbours.

Mountain Slides er á myspace síðu Dodda
The Meaning of thoughts http://rokk.is/mp3/d/doddinn_the_meaning_of_thoughts.mp3
In One Way (myndband) http://frontpage.simnet.is/heroglymur/doddi/inoneway.wmv

Tenglar:
Doddi á Myspace: http://www.myspace.com/doddolfur
Doddi á Rokk.is: http://rokk.is/default.asp?Flytjandi_ID=225&sida=um_flytjanda
Heimasíða Dodda: http://www.doddolfur.tk/
Enkídú á Myspace: http://www.myspace.com/enkidurockstar
Death by Downtown á Myspace: http://www.myspace.com/deathbydowntown
Heróglymur á Rokk.is: http://rokk.is/default.asp?Flytjandi_ID=44&sida=um_flytjanda
Ólafur Arnalds á Myspace: http://www.myspace.com/doddolfur

Einnig vil ég benda öllum á að næla sér í nýja þriggja laga EP plötu My Summer As A Salvation Soldier (MSASS). Platan er ,,gefin út” af nýstofnuðu útgáfufyrirtæki sem kallast Salvation Soldier Records og fæst hún frítt á netinu á slóðinni... djöfullinn ég er búinn að gleyma hvað slóðin var. Ég bæti því við um leið og ég man það (endilega látið vita ef þið vitið það). En annars er það að frétta af MSASS að næsta plata kemur vonandi í október eða nóvember og mun mögulega bera nafnið Activism. Heyra má frumútgáfu af einu laganna af væntanlegri breiðskífu á myspace síðu MSASS.

Tenglar:
MSASS á Myspace: http://www.myspace.com/mysummerasasalvationsoldier
SalvationSoldierRecords á Myspace: http://www.myspace.com/salvationsoldierrecords

5 ábreiður

Adam Green – What a Waster (The Libertines)
Lagið What a Waster (Waster: e-r sem er alltaf dópaður eða fullur sbr.Wasted eða e-r sem klúðrar e-u sbr.Wasting) kom upphaflega út árið 2000 með bresku vandræðagemsunum í The Libertines (Siðleysingjarnir) og var fysta smáskífulag hljómsveitarinnar. Hér er það í útgáfu bandaríska and-þjóðlagasöngvarans Adam Green. Adam er 25 ára, fæddur í New York-borg þann 28.Maí 1981 og þrátt fyrir ungan aldur hefur hann fest sig í sessi sem aðalstjarnan í Bandarísku anti-folk senunni. Árið 1995 hitti hann Kimyu Dawson og stofnuðu þau hina kynngimögnuðu sveit The Moldy Peaches. Saman gáfu þau út eina breiðskífu en síðan skildu leiðir og hófu þau bæði sólóferil. Adam hefur gefið út 4 plötur og hefur fengið mikla spilun á háskólaútvarpsstöðvum í bandaríkjunum en einnig hann hefur einnig fengið þónokkra athygli í Evrópu (sérstaklega í Þýskalandi) og er það ekki síst The Libertines ábreiðunni að þakka. Adam Green er góðvinur bæði Carl Barats og Pete Dohertys (sem voru aðalmennirnir í The Libertines en eru núna í Dirty Pretty Things og Babyshambles) og hefur hann spilað á nokkrum tónleikum með þeim. Aðaleinkenni Adams eru textarnir sem eru oft klúrir, ögrandi og öfugsnúnir en tónlistinni hefur verið líkt við snillinga eins og Leonard Cohen og Jonathan Richman (gaurinn úr There´s something about Mary).


Elliott Smith - Jealous Guy (John Lennon)
Jealous Guy kom út árið 1971 á annarri (og jafnframt vinsælustu) sólóplötu Lennons, Imagine. Lennon samdi lagið upphaflega á Indlandi fyrir hvíta albúmið og hét lagið þá Child of Nature. Lagið komst ekki á plötuna, en eftir að bítlarnir hættu breytti hann textanum og tók það upp. Lagið fjallaði um hann sjálfan, en hann var víst afbrýðisamasti maður í heiminum, hann lét Yoko Ono t.d. skrifa listi yfir alla sem hún hafði sofið hjá áður en þau byrjuðu saman. Lagið átti ekki að vera afsökunarbeiðni, bara útskýring á því hvernig hann væri. Tveimur árum áður en lagið kom út fæddist Steven Paul Smith (sem varð seinna Elliott Smith) í Texas í Bandaríkjunum. Elliott aldist upp við tónlist bítlanna og varð mikill aðdáandi fjórmenninganna frá Liverpool. Hann átti erfiða æsku, pabbi hans var í hernum og bjó hann hjá mömmu sinni og ofbeldisfullum stjúpföður til 14 ára aldurs. Þá flutti hann til föður síns sem bjó þá í Portland í Oregon fylki. Þar byrjaði Elliott að drekka og nota eiturlyf en einnig að taka upp tónlist. Hann kláraði menntaskóla og háskóla þar sem hann tók sálfræði og stjórnmálafræði sem aðalgreinar. Áður en hann gaf út sína fyrstu sólóplötu árið 1994 vann hann ýmis skítastörf og söng í bílskúrsbandinu Heatmiser. Meðan Elliott lifði gaf hann út 5 breiðskífur og sú sjötta kom út ári eftir dauða hans. Tónlist Elliotts er lágstemmd en poppuð, textarnir oft myrkir og ljóðrænir og fjalla oftar en ekki um eiturlyf og þunglyndi. Mjög einkennandi er tvöföld röddin, þá er söngurinn tekinn upp tvisvar og lagður saman og gefur það mjög sérstaka dýpt í röddina sem gefur mér oft hálfgerðan hroll. Í gegnum allan ferilinn spilaði hann bítlalög (og lög einstakra bítla) á tónleikum, en eina bítlalagið sem hann tók upp var Because fyrir myndina American Beauty. Hann ætlaði einnig að taka upp Hey Jude fyrir kvikmyndina The Royal Tenenbaums en var mjög niðurdreginn og ekki í ástandi til að taka upp svo að hann hætti við það. Elliott Smith barðist lengi við þunglyndi og eiturlyfjafíkn og hafði að minnsta kosti einu sinni reynt sjálfsmorð (hoppaði fram af bjargi, en lenti á tré og lifði af). Hann varð háður heróíni (eins og John Lennon) um það leyti sem hann gaf út Figure 8 árið 2000. Eftir það varð hann þunglyndari en áður, hann þjáðist af svefnleysi, átröskun, vænisýki (paranoia) og reyndi oftar en einu sinni að taka of stóran skammt af eiturlyfjum. Stuttu áður en hann lést virtist hann þó aftur vera kominn á beinu brautina, hættur að drekka og dópa og var farinn að vinna á fullu að nýju plötunni sinni From a basement on a hill. En þann 21.Október 2003 lenti hann í heiftarlegu rifrildi við kærustuna sína sem endaði með því að hann stakk sig tvisvar í bringuna með eldhúshníf. Uppi hafa verið getgátur um að þetta hafi ekki verið sjálfsmorð. Þá er oftast bent á undirskriftina á sjálfsmorðsbréfinu, en á því stendur Elliot, með einu t-i. Elliott Smith varð 34 ára, lifði 6 árum skemur en Lennon sem var myrtur árið 1980. Elliott á líklega einn stærst “költ”-aðdáendahóp í heimi, hundruðir netsíða eru tileinkaðar honum og er hægt að verða sér út um ótrúlegt magn af óútgefinni tónlist með honum.

Iron Horse – Float on (Modest Mouse)
Það er ekki mikið sem ég get sagt um þetta, fann lagið fyrir tilviljun á netinu. Það kom upphaflega út árið 2004 á hinni stórskemmtilegu plötu Good news for people who love bad news með bandarísku indí-rokk sveitinni Modest Mouse. Hér er það flutt af bandarísku bluegrass-sveitinni Iron Horse sem hefur m.a. annars gert plötur til heiðurs Metallica, Ozzy Osbourne og Led Zeppelin, allt í bluegrass stíl. Fyrir þá sem ekki vita er Blágrasa-tónlist angi af amerískri kántrítónlist. Stefnan varð til á fjórða áratug 20.aldar og er hún kennd við hljómsveitina Bill Monroe and the Blue Grass Boys. Hljóðfærin sem eru notuð er oftast banjó, mandólín, bassi, fiðla og þjóðlagagítar. Blágrasa-tónlist var notuð í myndinni O´brother, where art thou? Árið 2000 og kynnti tónlistina fyrir mun stærri hóp en hafði áður hlustað á hana.


Sebadoh – Pink Moon (Nick Drake)
Lagið Pink Moon kom upphaflega út árið 1972 á samnefndri plötu með breska kassagítarraularanum Nick Drake. Platan var sú síðasta sem hann gerði áður en hann lést af of stórum skammti af þunglyndislyfjum aðeins 26 ára gamall. Sebadoh rokkuðu lagið upp og gáfu það út árið 1992 á plötunni Smash your head on a punk rock. Hljómsveitin er leidd af tónlistarlúðanum og snillingnum Lou Barlow (sem var í Dinosaur Jr., er í The Folk Implosion og hefur gefið út eina sólóplötu). Hljómsveitin hefur oft verið skilgreind sem indie-Lo-fi (ef einhver hefur gott íslenskt nafn á indí-tónlist eða lo-fi tónlist, endilega kommentið) eða eitthvað svoleiðis þó að oft á tíðum sé hún meira þjóðlagarokk að mínu mati. Hljómsveitin lagði upp laupana árið 2000 en hefur spilað á nokkrum tónleikum á síðustu árum.


The Shins - We Will Become Silhouettes (The Postal Service)
Það er ekki mjög langt síðan ég skrifaði um The Shins og bendi ég áhugasömum á 5 plötur sem kalla fram líkamleg áhrif hjá mér frá 29.apríl 2006. Ég lofa að ég mun skrifa um The Postal Service seinna enda ótrúlega gott band en ég nenni því ekki núna. Hér er samt myndbandið við upphaflega lagið, leikstjóri er sá sami og gerði Napoleon Dynamite.


Upprunalegu útgáfurnar er hægt að heyra á www.radioblogclub.com