Doddi og Sumarið mitt sem hjálpræðishermaður

Einstaka sinnum..... ókei, geðveikt oft verð ég einfaldlega háður lögum sem innihalda:

a. seiðandi rödd
b. kassagítar
c. tregafulla en þó grípandi melódíu

Jááá, ég er sökker fyrir rólyndis kassagítarpoppi og ég viðurkenni það. Ef þið viljið hrífa mig semjið þá lag sem inniheldur alla þessa þrjá þætti og það eru yfirgnæfandi líkur á því að ég elski ykkur. En já, í augnablikinu er það lagið Mountain Slides með tónlistarmanninum Dodda sem er límt með tonnataki við heilann á mér og þess vegna ætla ég að tala um hann...

Doddi – er einn efnilegasti tónlistarmaður íslensku grasrótarinnar að mínu mati. Hann er tvítugur en hefur þrátt fyrir ungan aldur komið víða við. Hann vakti fyrst athygli fyrir þónokkrum árum í Músiktilraunum með hljómsveitinni Heróglymur (sem ég hef áður fjallað

um). En hefur síðan m.a. verið í hljómsveitunum Death by Downtown, Enkídú og spilað á selló með Ólafi Arnalds. En það sem hefur kannski vakið mesta athygli er sólóverkefnið hans Doddi (stundum Doddinn). Árið 2002 gaf hann út plötuna Doddi í 20 eintökum og tveimur árum síðar kom plata númer tvö út, Expectations. Platan var einstaklega þroskað verk, lágstemmd kassagítartónlist í anda Nick Drake, Lou Barlow og Iron & Wine. Seiðandi rödd Doddans (aðeins söngur í 3 lögum), ljúfur kassagítarinn í bland við selló og sömpl gera plötuna einstaklega ljúfa og draumkennda en inn á milli leynast einnig grípandi laglínur sem gera gæfumuninn frá lágstemmdu miðjumoði upp í 1.deild rólyndispoppsins. Strax og ég var búinn að hakka plötuna í mig var ég farinn að bíða eftir næstu skífu... og sú bið varð löng. Ég mætti á alla tónleika sem ég mögulega gat, sá þónokkuð af nýjum lögum sem hljómuðu mörg hver mjög vel. Ég held að hann hafi reyndar verið kominn langleiðina með plötu númer 3 þegar tölvunni hans var stolið og öll vinnan glataðist. En í byrjun árs kom síðan út hálfskífa (split?) með honum og Loga a.k.a Loji sem var reyndar aðeins gefin út á kasettu. Ég hef ekki hlustað á kasettuna í heild sinni en hún inniheldur í allt 19 lög, þar af 8 eftir Dodda. Í þeim lögum sem ég hef heyrt er tilraunagleðin meiri og formið teygt, bæði eru þar lög í mjög klassískum sínger/songræter stíl, önnur líkjast jafnvel Tom Waits og áhrif Lo-Fi tónlistar enn meiri en áður finnst mér. Hér fyrir neðan er hægt að hlusta á lögin The Meaning of Thoughts og hið frábæra Mountain Slides, þau eru þó ekki á neinni af þessum plötum. Einnig má hér sjá myndband við lagið In One Way (af Expectations). Ef tæknin hlýðir mér einu sinni getið þið líka séð stutt myndbrot (tekið upp af mér) þar sem Doddi kóverar The Yeah Yeah Yeah Song eftir The Flaming Lips. Þetta átti sér stað þann 24.júní 2006 á Kaffi Hljómalind á alveg mögnuðum tónleikum þar sem ásamt Dodda spiluðu U.M.T.B. Stefán, Hress/Fresh og The Neighbours.

Mountain Slides er á myspace síðu Dodda
The Meaning of thoughts http://rokk.is/mp3/d/doddinn_the_meaning_of_thoughts.mp3
In One Way (myndband) http://frontpage.simnet.is/heroglymur/doddi/inoneway.wmv

Tenglar:
Doddi á Myspace: http://www.myspace.com/doddolfur
Doddi á Rokk.is: http://rokk.is/default.asp?Flytjandi_ID=225&sida=um_flytjanda
Heimasíða Dodda: http://www.doddolfur.tk/
Enkídú á Myspace: http://www.myspace.com/enkidurockstar
Death by Downtown á Myspace: http://www.myspace.com/deathbydowntown
Heróglymur á Rokk.is: http://rokk.is/default.asp?Flytjandi_ID=44&sida=um_flytjanda
Ólafur Arnalds á Myspace: http://www.myspace.com/doddolfur

Einnig vil ég benda öllum á að næla sér í nýja þriggja laga EP plötu My Summer As A Salvation Soldier (MSASS). Platan er ,,gefin út” af nýstofnuðu útgáfufyrirtæki sem kallast Salvation Soldier Records og fæst hún frítt á netinu á slóðinni... djöfullinn ég er búinn að gleyma hvað slóðin var. Ég bæti því við um leið og ég man það (endilega látið vita ef þið vitið það). En annars er það að frétta af MSASS að næsta plata kemur vonandi í október eða nóvember og mun mögulega bera nafnið Activism. Heyra má frumútgáfu af einu laganna af væntanlegri breiðskífu á myspace síðu MSASS.

Tenglar:
MSASS á Myspace: http://www.myspace.com/mysummerasasalvationsoldier
SalvationSoldierRecords á Myspace: http://www.myspace.com/salvationsoldierrecords

Roskilde Festval: Fyrri hluti

Nú fara allar bloggsíður líklega að yfirfyllast af ferðasögum frá nýafstaðinni Hróaskelduhátíð, en mér er alveg sama og ætla að segja ykkur hvað mér fannst um böndin. Ef þið viljið heyra um það þegar tjaldið mitt sökk, þegar ég borðaði stærsta hamborgara sem ég hef séð eða þegar ég datt með hálsinn á stól á Justice þá er ég alltaf til í að segja frá því í eigin persónu. Þar sem þessi færsla er nokkuð löng og athyglisgáfa nútímamanneskju er skuggalega lítil ætla ég að birta hana í tveimur hlutum, sá seinni kemur að öllum líkindum á morgun.

Fimmtudagur/ Rigningardagurinn mikli:
Hátíðin hófst hjá mér í Arena tjaldinu með kanadísku krökkunum í Arcade Fire. Ég bjóst við miklu en aldrei hefði ég búist við þvílíkum krafti, spilagleði og töffaraskap. Arcade Fire hófu hátíðina svo sannarlega með stæl, mér fannst þau á köflum betri en á plötunum og sviðsuppstillingin var ótrúlega töff. Tónleikarnir hófust á myndbandi af brjálaðri predikun með einhverjum ofurkristnum kvenpredikara og enduðu á Wake Up. Í þessu einnar mínútu myndskeiði af laginu Rebellion (Lies) má sjá hve söngvarinn Win Butler var orðinn pirraður á lélegum hljóðnemastatífum, greinilega eðal-dramadrottning.
Eftir smá Vegan-snarl kíktum við á James Murphy og félaga í LCD Soundsystem, hressleikinn var í fyrirrúmi en samt fannst mér eitthvað vanta upp á. Krafturinn var ekki nógu mikill. Þau náðu ekki að skapa jafn mikla stemmningu og tónlistin býður upp á.
Eins og sönnum íslendingum sæmir biðum við félagarnir síðan spenntir eftir Björk. Þetta var í fyrsta skipti sem ég sé heila tónleika með henni og skemmti ég mér einstaklega vel. Ég hef ekki kynnt mér tónlistina hennar nógu vel og hefði það verið skemmtilegra að þekkja lögin en það kom svo sem ekki að sök. Allt bandið var magnað, Björk, blástursstelpurnar, Jónas Sen og gæjarnir á undarlegu hljóðfærunum sem litu út eins og radar (sjá mynd). Maður hefði eflaust notið tónleikanna enn betur ef maður hefði ekki haft áhyggjur af tjaldinu sem var að sökkva á sama tíma.

Föstudagur:
Föstudaginn byrjuðum við ekki fyrr en 19:30 (enda þurfti að redda nýju tjaldi o.fl.) með helgömlu New York rapp/pönkurunum í Beastie Boys. Voru þeir líklega mesta tilhlökkunarefni mitt fyrir hátíðina og létum við það ekki aftra okkur að á sama tíma voru mörg spennandi bönd að spila (þ.e. Boris (Japan), Konono N°1 (Kongó), og Klaxons (UK)). Strákarnir stóðu undir væntingum, tóku nokkur pönk lög, nokkur lög af nýju instrumental plötunni og einnig þónokkra slagara, enduðu á Sabotage og tileinkuðu það góðvini sínum George W. Bush. Hljóðið var reyndar eitthvað að stríða þeim en það bættu þeir upp með óendanlegum svalleika. Ógleymanleg minning að hlusta á Intergalactic og þvílíka slagara í góðu veðri með góðum vinum, drekkandi vont rauðvín úr poka. Hér má líta á Intergalactic á tónleikunum.
Brasilísku rafrokkpoppararnir í Cansei de Ser Sexy (CSS) spiluðu næst í Odeon tjaldinu og voru gríðarlega hress. Líklega einir bestu og heitustu tónleikar hátíðarinnar. Sveitina skipa fimm stelpur og einn strákur og voru þau gífurlega þétt og sýndi söngkonan mikla tilburði og skartaði einnig glæsilegum samfesting sem gladdi alla sem hrífast af kynþokkafullum konum.
Queens of the Stone Age hófu leik á Appelsínugula sviðinu um leið og CSS byrjuðu sína tónleika. QOTSA spiluðu þónokkuð lengur svo okkur tókst að sjá síðustu lögin hjá þessu magnaða rokkbandi. Þeir voru mjög þéttir, hljóðið feitt og Joshua Homme eitursvalur að venju. Ég hefði viljað sjá meira af þeim en stundum verður maður að velja og hafna. Eftir að Drottningarnar luku sér af kíktum við á Peter, Björn and John sem voru skítsæmilegir, það er eitthvað sem er ekki að klikka hjá mér og þessum strákum. Eftir að þeir tóku Young Folks ásamt Jamie úr Klaxons beiluðum við og ætluðum að sjá Cold War Kids en fréttum þá að þeir kæmu ekki fram. Þá var haldið á Lee ,,Scratch” Perry og Adrian Sherwood. Það var ágætis skemmtun að sjá reggígoðsögnina Lee ,,Scratch” raula yfir takta Adrians. Hann var svo sem aðallega að einbeita sér að því að mála á vegginn og að vera ótrúlega svalur og útúr-blingaður. Ég hef sjaldan fundið jafn ,,lífræna” lykt og á þessum tónleikum. Síðustu tónleikar kvöldsins voru svo með íslands og Singapore Sling vinunum The Brian Jonestown Massacre. Brjálaða einvaldinum í BrianJonestown Anton Newcombe (sem skartaði bol merktum 12 tónum) og félögum tókst svo sannarlega að skemmta mér. Bæði með einföldu og einhæfu hipparokki sínu og töffaraskap. Anton reyndi ósjaldan að ,,pikka fæt” við áhorfendur, seinna stöðvaði hann tónleikana til að kenna hinum meðlimunum nýtt lag og að lokum var hann við það að ráðast á annan gítarleikarann sem klúðraði hljómunum sínum aftur og aftur.
ANTON: Dont fuck up your chords you fuckin rockstar! When your band plays roskilde, you can fuck up the chords but not now!. [u.þ.b. orðrétt]
Síðan þegar einhver hæfði gítarinn hans með vatnsglasi:
ANTON: Do you like to throw things at starving babys? I feed my kids with this fucking guitar!
Ef einhver trúir þessu ekki þá mæli ég með að sá hinn sami kíki á heimildarmyndina Dig! um bandið sem fæst m.a. á Aðalvideoleigunni.

Hægt er að sjá myndbönd frá flestum tónleikunum á YouTube með því að leita að roskilde 2007 og nafni hljómsveitar. Mest eru þetta þó stutt myndbrot í lélegum gæðum og með lélegu hljóði.

BERTEL! og <3Svanhvít!

Ég er ekki vanur að vera fyrstur með fréttirnar, að minnsta kosti ekki í heimi mp3-bloggara sem keppast um að blogga um fáránlega ný/heit/upphæpuð útlensk bönd sem flest hverfa sjónum áður en hægt er að blikka auga. Aftur á móti tel ég mig fylgjast nokkuð vel með íslenskri jaðar- og grasrótartónlist og nú finnst mér kominn tími til þess að ég fari að blogga um það sem ég þekki best.

Á dögunum kom út langþráður frumburður indí-popp-elektró-rokk.is sveitarinnar BERTEL! og nefnist hann því skemmtilega nafni BERTEL!. Bandið hefur verið starfandi í a.m.k 4 ár eftir því sem ég best man. Skiljanlega hefur hljómur piltanna breyst umtalsvert á þessum árum, enda eru þeir óðum að vaxa úr grasi. Upphaflega spiluðu þeir hressandi en að sama skapi nokkuð barnalegt botnleðjuskotið rokk, þeir hafa alltaf haldið í hressleikann en nú eru lagasmíðarnar þroskaðri og hljómurinn elektrónískari en áður og ósjaldan eru notaðir tveir hljóðgervlar, gítar og trommur. Platan inniheldur 7 lög og elstu eru líklega u.þ.b. 2 ára, þeir gefa út sjálfir en eitthvað útlenskt fyrirtæki sér um að dreifa plötunni til útvarpsstöðva og stórlaxa úti í heimi. Gallar plötunnar eru fáir og varla hægt að taka mark á þeim fáu athugasemdum sem ég geri við plötuna þar sem ég er bundinn þónokkrum lögunum órjúfanlegum tilfinningalegum böndum og því með mínar eigin hugmyndir um hvernig þau eigi að hljóma. Á Myspace svæði BERTEL!s er hægt að heyra þrjú lög, ofurslagarana He-man og Sunshine & Lollipops og hið glænýja Electronic Love is like a river. Á rokk.is er hægt að heyra nokkur eldri lög sem voru líklega með seinustu lögunum áður en hljómur þeirra breyttist.

www.myspace.com/bertel
http://rokk.is/default.asp?Flytjandi_ID=338&sida=um_flytjanda

<3svanhvít! var stofnuð viku fyrir Músiktilraunir í ár og var planið held ég upphaflega að fokka í hljóðmönnum keppninnar með því að hafa meðlimina og hljóðfærin óeðlilega mörg. Að lokum urðu meðlimirnir 11 (tólfti náði að koma sér inn á úrslitum MT en hefur ekki verið meira með). Hið sérstaka nafn er að komið af því að nokkrir meðlimir bandsins voru í aðdáanda klúbbi Svanhvítar Júlíusdóttur þáverandi forseta Framtíðarinnar, nafnið er venjulega borið fram ,,minn'enþrírsvanhvít” en sumir vilja segja ,,hjartasvanhvít”. Eins og allir vita vakti þetta flipp 11 MR-inga mikla athygli og hlaut hljómsveitin annað sætið verðskuldað. Sveitin spilar glaðværa indí-popp tónlist sem hljómar ekki eins og neitt sem ég man eftir að hafa heyrt. Tónleikar sveitarinnar eru alltaf eftirminnilegir m.a. vegna þeirra meðlima sem spila á óheðfbundin hljóðfæri s.s. potta, ryksugu og töfragítar (gítar sem er ekki tengdur í neinn magnara). Hægt er að hlusta á öll lögin sem minnaen3svanhvít! spiluðu á MT á myspace svæðinu þeirra og svo er hægt að hlaða niður laginu Systir Svanhvítar er skattstjóra (á það ekki að vera skattstjóri?).

http://www.myspace.com/minnaen3svanhvit
http://rokk.is/default.asp?Flytjandi_ID=3470&sida=um_flytjanda

Annað sem ég er að hlusta á þessa stundina:
Tom Waits – Orphans: Brawlers, Bawlers and Bastards
CSS – Cansei de Ser Sexy
Deerhoof – Friend Opportunity
Roskilde Mixteipið sem ég gerði fyrir Frey

Nú er ég farinn að sofa

5 íslenskulög

Hér eru komin 5 lög á íslensku til að stytta ykkur stundir og til að hjálpa mér við lærdóminn. Til að gera þetta svolítið meira krefjandi er þemað: íslensk lög sem heita eftir heimilsfangi, raunverulegu eða skálduðu.

Botnleðja – Rassgata 51
Mmmmmm...Rassgata 51 (líklega stödd í Saurbæ) þar vil ég sko búa. Já, Rassgata 51 er af þriðju plötu Botnleðju, Magnyl, sem kom út árið 1998. Að vissu leyti var hljómur sveitarinnar orðinn þróaðri en á tveimur fyrstu breiðskífunum, alvarlegri undirtónn og vélrænni hljómur, minna af hinum unggæðingslega grugg-pönkkrafti sem einkenndi þá áður. Á þessum tíma var hljómsveitin orðin kvartett, en fjórði meðlimurinn var Kristinn Gunnar Blöndal (einnig þekktur sem: KGB, Unsound, Bob Justman eða hljómsborðsleikarinn í Ensími) sem spilaði á hljómborð og hljóðgervil. Hann staldraði þó stutt við og var horfinn á braut áður en tökur hófust á næstu plötu, Douglas Dakota. Hægt er að hlusta á lagið á myspace síðu Botnleðju. http://www.myspace.com/botnledja

Ókind – Heimsendi 19
Samkvæmt mínum heimildum er Ókind hætt störfum, en það er öllu mannkyninu mikill missir enda stórgott band. Heimsendi 19 er af síðari breiðskífu þeirra, Hvar í Hvergilandi, sem kom út í fyrra. Þess má geta að hin stórgóða frumraun þessara síhressu Seltjarnarnespilta bar nafnið Heimsendi 18 og var nefnd eftir póstfangi æfingahúsnæðis þeirra. Hvað er á Heimsenda númer 19 veit ég ekki. http://www.myspace.com/okind
Hlusta

Nortón – Bankastræti nr.0
Nokkuð hress rafpopp-fönk slagari frá Atla Bollasyni og félögum í Nortón. Ég hef ekki hugmynd um hvort hljómsveitin sé ennþá starfandi, en Atli er að minnsta kosti að gera það gott sem hljómborðsleikari Sprengjuhallarinnar þessa dagana.
Hlusta

Sindri Eldon – Laugarnesvegur 100
Fínt lag frá reiðasta bloggara landsins. Mæli með því að fólk hlusti á það sem er í boði frá honum á rokk.is sem og pönksveitinni Slugz sem hann er meðlimur í, ýmislegt áhugavert að gerast þar.

Hlusta

Sveimhugi – Velkomin heim
Ég leyfi þessu að fljóta með þrátt fyrir að lagið sé augljóslega ekki götunafn. Mjög skemmtilegt dót þarna í gangi, húmor í þessu. Sveimhugi býr til tónlist úr íslenskum sömplum úr öllum áttum og samkvæmt heimasíðunni er von á plötu frá honum.
http://www.myspace.com/sveimhugi

5 líffræðilög

Nú velta einhverjir því fyrir sér hvernig í andskotanum ég geti réttlætt það að blogga í miðjum stúdentsprófum og einmitt fyrir Líffræðiprófið sem á að heita mikilvægasta prófið á náttúrufræðibraut. Jú, ég fann einfalda lausn á þessu… Ég blogga bara um líffræði. Ekki hætta að lesa, það verður líka einhver tónlist.

Air – Biological
Mér fannst nafnið bara of gott til að sleppa því að hafa þetta með í líffræðiþemanu. Ekki eitt af betri lögum Lofts en þó ágætt. Einnig vil ég benda á að tónlist Lofts er mjög fín til þess að læra við, þá mæli ég sérstaklega með Premier Symptoms, veit ekki af hverju ég hef tekið svo miklu ástfóstri við þá plötu.


Seabear – Arms
Síðasta föstudag nældi ég mér í fyrstu breiðskífu Seabear; The Ghost that carried us away og það voru vægast sagt góð kaup. Einstaklega þægileg og góð plata. Ég er ekki frá því að Arms sé bara besta íslenska lag ársins hingað til. Hmmm?... ég er eiginlega búinn að gleyma hvernig ég ætlaði að tengja þetta við líffræði en það tengdist eitthvað nafni lagsins, enda eru hendur mjög merkilegt fyrirbæri, svona líffræðilega séð.

Hlusta

Defiance, Ohio – Bikes and bridges
Megintilgangur þessa stórgóða lags frá fólk-pönk-krökkunum í Defiance, Ohio er greinilega að leiðrétt hinn hvimleiða misskilning um hjartað.

,, hearts aren't made of glass, they're made of muscle and blood and something else”

Já það er vísindalega sannað að hjartað er ekki gert úr gleri. Hjartað er nefnilega hnefastórt keilulaga, vöðvalíffæri sem er staðsett milli lungnanna inni í svonefndu gollurshúsi.

Hlusta

Green Day – Brain Stew
Popppönkararnir í Green Day kunna svo sannarlega sitthvað fyrir sér í líffræði, hér syngja þeir um heilastöppuna. En fyrir þá sem ekki vita skiptist heilinn í 4 heilahol, tvö þeirra eru hliðlæg og eru í hvelaheila, þriðja holið er í milliheila og það síðasta er í heilastofni og litla heila.


Ljótu Hálfvitarnir – Bjór, meiri bjór.
Hér syngja Þingeyjingarnir átta (níu skv. öðrum heimildum) um að alkohol sé lausnin. Það er vissulega göfugur málstaður en þeir mættu einnig koma því á framfæri að alkóhol er þvaglosandi efni sem hamlar losun á ADH, en það er einmitt þvagtemprandi hormón sem er losað frá afturhluta heiladinguls.
Hlusta

Ég skora á alla lesendur sem hafa ekkert að gera að nefna fleiri lög sem er mögulega hægt að tengja við líffræði. Það væri sérstaklega frábært ef einhver veit um lag sem fjallar um innri temprun hjartsláttar.

5 sunnudagslög

Aimee Mann – High on a Sunday 51
Við hefjum leikinn á bandarísku tónlistarkonunni Aimee Mann. Með aðstoð http://www.mymusic.blog.is/ sá ég hana spila á tónleikastaðnum Vega í Kaupmannahöfn fyrir tveimur árum. Ég og félagar mínir Vilhjálmur og Sigurður vorum að ég held einu manneskjurnar undir fertugu á staðnum, en það var samt frábært. Aimee byrjaði í nýbylgjubandinu 'til Tuesday árið 1982 en eftir að sveitin hætti árið 1988 lenti Aimee í samningavandræðum, gat ekki losnað undan samningi og gat því ekkert gefið út í 5 ár og lögin hrúguðust upp hjá henni. Síðan hún gaf út sína fyrstu sólóplötu árið 1993 hefur hún gefið út 5 breiðskífur og hefur einnig unnið sér það til frægðar að sjá um tónlistina í hinni mögnuðu kvikmynd Magnolia.

Johnny Cash – Sunday Morning Coming Down
Gott timburmanna-kántrí frá Johnny Cash, en lagið er samið af góðvini hans og okkar íslendinga Kris Kristofferssyni. Lagið kom upphaflega út á fyrstu plötu Kris en Johnny söng það árið 1970 í sjónvarpsþættinum sínum og olli það miklu fjaðrafoki, mörgum siðprúðum miðríkjamæðrum blöskraði algjörlega þegar Johnny söng ,,I´m wishing, Lord, that I was stoned”. Kris átti lengi í miklu ströggli með að komast inn í tónlistarheiminn og leiddi sér eiginlega inn bakdyramegin. Hann vann um tíma sem húsvörður hjá Columbia Records í Nashville en honum var stranglega bannað að reyna að nálgas listamenn útgáfunnar láta þá fá efni eftir sig. En Kris dó ekki ráðalaus og ákvað að fljúga þyrlu að húsi Johnny Cash og ná þannig tali af honum. Kris lenti í bakgarðinum og Johnny og June sáu að þessi maður hafði greinilega metnað og ákvaðu að hlusta á það sem hann hafði fram að færa. Bæði urðu þau strax mjög hrifin af lagasmíðunum og Kris sjálfum. Johnny söng ótal mörg lög eftir hann á ferlinum. Sunday Morning Coming Down er þekktasta lag Kris í flutningi Johnny’s en hans allra frægasta er þó líklega Me and Bobby McGee í flutningi Janis Joplin. En Kris er fleira til lista lagt, hann hefur leikið í ótal kvikmyndum og þáttum, oftast leikur hann eitthvað rosalegt hörkutól í Hollywood B-myndum eða spagettívestrum. Meðal mynda hans eru Pat Garrett & Billy the Kid, Blade I, II og III og Planet of the Apes (og auðvitað Stagecoach). Vægast sagt gæðamyndir!



Johnny and the Rest – Sunday Blues
Blúsbandið Jón og Afgángarnir er hérna með raf-magnaðan Sunnudagsblús. Keli söngvari hljómsveitarinnar leyfir okkur hérna að heyra í sinni mögnuðu rokk/blús söngrödd , klárlega einn öflugasti rokksöngvari á landinu, þrátt fyrir ungan aldur. Röddin minnir oft á Jenna í Brain Police og jafnvel Jack White stundum (eins kjánalega og það hljómar). Bandið hefur verið til í nokkur ár en hefur loks síðustu mánuði verið að vekja athygli. Spiluðu þeir m.a. hjá Jóni Ólafs og virtust gömlu blúskempurnar vera mjög ánægðir með þá. Einnig hafa þeir verið mjög duglegir við spilamennsku, aðallega á Sportbarnum og Classic Rock og eru orðnir eitt þéttasta neðanjarðarband Reykjavíkur.

Hér má heyra lagið.

Singapore Sling – Sunday Club
Lagið Sunday Club er af annarri plötu hinnar eitursvölu Singapore Sling, Life is killing my rock’n’roll. Lagið er mjög dæmigert fyrir hljómsveitina, skítugur gítar, surg (feedback), letilegar trommur og töffaralegt raul frá höfuðpaurnum Henriki Bjarnasyni. Hef reyndar heyrt ýmislegt misjafnt talað um persónuleika hljómsveitarmeðlima, en þannig er það bara, þú ert ekki kúl nema þú sért drullusokkur.

Morrissey – Everyday is like Sunday
Svo ætla ég að enda á þessari snilld frá Morrissey. Þetta er lokalagið á tónleikum Morrissey´s í Dallas 17.júní árið 1991. Þetta er eiginlega svona ,,Indie Kids gone mad".





Lögin eru komin á tónlistarspilarann á www.kristjangud.blog.is ef hann virkar það er að segja, þessi moggabloggsspilari er ekki alveg að gera sig.

Breskt

Þessu ungu Lundúnarstelpu sá ég á tónleikum á Café Amsterdam fyrir einskæra tilviljun á síðasta ári. Þá ætlaði ég að mæta og sjá Noregsvinina í UMTB Stefáni en svo vildi til að Kate Nash bættist (öllum til mikillar gleði) við dagskrána á síðustu stundu. Kate er svona artí-krútt, voða sæt, brosandi í blómakjól að spila á píanóið sitt eða gítarinn sinn með alveg fáránlega mikinn London-hreim. Textarnir eru oft í Antifolk stíl og innihalda margir hverjir dónaleg orð. Áhrifin frá hinni Rúss-Amerísku Reginu Spektor eru einnig greinileg og svo er ekkert fjarri lagi að líkja henni við Lily Allen. Á þessum tónleikum sem ég sá var hún með trommarann Jay með sér, sem spilaði einnig á gítar í nokkrum lögum og leit út fyrir að vera ekki deginum eldri en 15 ára. Ég held að hún hafi verið á landinu til að taka upp plötu, af hverju hér? Það veit ég ekki. Kannski er það orðið eitthvað kúl núna að taka upp plötur á Íslandinu. Ég veit ekki hvort platan sé komin út en hún á líklega að koma út á þessu ári á Moshi Moshi útgáfufyrirtækinu. Í tónlistarspilaranum eru lögin The Nicest Thing og Little Red. Myspace

Næst skulum við færa okkur yfir til Brighton, en það er heimili fjórmenninganna í gæðabandinu I´m being good. Meðlimir eru Andrew Clare (Höfuðpaur/söngvari/gítarleikari), Tom Barnes, Dave Ewan Campell og Stuart O’ Hare. Tónlist I´m being good er líklega eins langt frá angurværu krúttlegu píanó-poppi Kötu. Þeir eru ósköp venjulegir lúðar, komnir á fertugsaldurinn að berja á hljóðfærin sín og fá þannig út vel skipulagða og bjagaða hljóðóreiðu. Hljómsveitin hefur í a.m.k 15 ár (veit ekki nákvæmlega hvenær þeir byrjuðu) fært heiminum hágæða stærðfræði-hávaða-rokk og hafa m.a. tvisvar komið til Íslands og heilluðu mig gjörsamlega upp úr converse-skónum mínum í fyrra skiptið (hafði aldrei heyrt í þeim þá). Þeir hafa gefið út 5 breiðskífur (þar af eitt smáskífu og b-hliðasafn og eitt safn af spunalögum) á sinni eigin útgáfu sem ber nafnið Infinite Chug. Lögin sem eru í spilaranum á http://www.kristjangud.blog.is/ eru; Sixteen Children Eyes af Family Snaps frá árinu 2005, Nostalgic for fake times og Waste of Bullets af smáskífusafninu 8 of us R dead sem kom út árið 2002 og síðast en ekki síst Joust af meistaraverkinu Sub Plot frá 2000. Athugið að þau lög sem ég vel hingað inn á síðuna eru mun hlustendavænni en megnið af því sem I´m being good hafa gert. Heimasíða - MySpace - Heimasíða Infinite Chug

Greinilegt er að áhrif heimsókna I´m being good er farið að gæta í íslensku neðanjarðarsenunni. Hljómsveitin Me the Slumbering Napoleon spilar t.d. hávaðarokk sem er mjög litað af áhrifavöldunum, IBG og Polvo. Efnilegt band þarna á ferð. MySpace

Háskólarokk

Ekki fyrir svo löngu þegar ég var á gangi í miðborg Reykjavíkur, ákvað ég skyndilega að seilast niður í vasann minn og skipta um tónlist í spilastokknum (iPod-inum) mínum. Það sem varð fyrir valinu var Down in the Backyard með Heróglym sem kom út á samnefndri (að mig minnir) stuttskífu fyrir tveimur árum (aftur er ég ekki viss). Heróglymur er eitt af fáum háskólarokkböndum íslenskrar rokksögu, að minnsta kosti eitt af fáum sem eru góð. Heróglymur er nefnilega drullu-gott band. Reyndar hef ég það frá ónefndum nafna mínum í sveitinni að bandið sé fallið í dauðadá og óvíst hvort það lifni aftur við. Einhverjir dauðakippir eru þó í bandinu og vaknaði það um daginn og vildi kalla sig Winterman. Heimildarmaðurinn minn sagði þó að meðlimir hljómsveitarinn myndu vafalaust halda áfram að gera tónlist, ýmist í sitthvoru lagi, eða nokkrir saman. Heróglym skipuðu tvíburabræðurnir Kristján (bassi) og Daníel (trommur, gítarleikarinn Pétur og Gítarleikarinn/Söngvarinn Doddi, sem hefur gert garðinn frægan með einsmannsbandinu með frumlega nafnið Doddi, sem og raftónlistarverkefninu Enkídú. Reyndar er enginn meðlima hljómsveitarinnar kominn á háskólaaldur en það skiptir ekki öllu máli. Einhvern tímann líkti einhver þeim við gæðabandið ...And You Will Know Us By The Trail Of The Dead, held meira að segja að það hafi bara verið ég.

Heróglymur - Down in the Backyard

Annað íslenskt band sem mætti jafnvel kalla háskólarokk, þó að sú skilgreining sé mjög vafasöm, er Lada Sport. Að minnsta kosti er þetta nýja lag með þeim svolítið Weezer skotið (ekki skemmir fyrir að gítarleikarinn er með gott Rivers Cuomo-útlit í gangi) og réttlætir það þessa skilgreiningu. Þeir gáfu út EP-plötuna Personal Humour fyrir nokkrum árum og seldist hún nokkuð auðveldlega upp. Þess má geta að ég er búinn að týna mínu eintaki og ef einhver sem á hann vill brenna diskinn fyrir mig væri það vel þegið. Frá því að sú plata kom út hafa orðið mannaskipti á gítarnum, gamli gítarleikarinn var seldur til Jakobínurínu en nýr var fenginn úr gæðabandinu Isidor, sem hefur verið hljóðlátt mjög lengi (kannski dautt?). Lagið Love Donors, sem hægt er að hlusta á með því að smella á slóðina hér fyrir neðan, er af væntanlegri breiðskífu piltanna sem kemur út einhvern tíman á næstunni. Hljómurinn hefur breyst þónokkuð síðan á síðustu plötu, söngvarinn hefur bætt sig (nýji gítarleikarinn syngur reyndar í þessu lagi) og textarnir eru orðnir örlítið vitrænni.

Lada Sport - Love Donors

myspace - youtube

Fyrst að ég er byrjaður að nefna meistarana í Weezer verð ég setja inn einhver lög með þeim.

Tired of Sex
Af plötunni Pinkerton frá 1996



El Schorcho
Einnig af Pinkerton frá 1996



Island in the Sun
Af plötunni Weezer (græna albúmið) frá 2001

Þetta myndband eftir Spike Jonze er eiginlega bara yndislegt (afsakið orðalagið). Takið eftir því að aðeins þrír meðlimir sveitarinnar eru í myndbandi, bassaleikarinn Mikey Welch (bassaleikari númer tvö af þremur) var farinn á geðveikrahæli.



Keep fishin’
Af plötunni Maladroit frá 2002

Viðbrögð söngvarans Rivers Cuomo þegar honum var sagt frá hugmyndinni að þessu myndbandi voru: ,,that´s so gay”. En hann hefur greinilega gefið sig á endanum.



p.s. lögin úr síðasta bloggi eiga að vera komin í tónlistarspilarann á www.kristjangud.blog.is

Skammdegisógeð

Úti er rigning og rok, viðbjóðsleg rigning og ógeðslegt rok. Eina sem hægt er að gera í svona horbjóðslegu veðri er að leggjast upp í sófa með heitt kakó, góða bók og hlusta á þunglyndislega tónlist. Hér er gott sándtrakk í það.

Vollmar – A widow
Alveg sama hvernig veðrið er, verður manni sjálfkrafa kalt af því að hlusta á þetta lag. Vindurinn sem ber á glugganum er svo napur að argasti guðleysingi þakkar guði fyrir að vera inni. Svoleiðis líður mér núna. Ég veit ekki mikið um Vollmar, ég held að maðurinn á bakvið bandið sé Justin Vollmar frá Bloomington í Indiana-fylki Bandaríkjanna, svo minnir mig að bróðir hans komi eitthvað nálægt þessu. Lagið A Widow er af plötunni 13 or so people who need chances sem ég keypti á tónleikum hljómsveitarinnar á Kaffi Hljómalind 19.Nóvember 2005. Þar spilaði líka Drekka, en hann er eigandi Blue Sanct útgáfunnar sem gefur út tónlist Vollmar. Diskurinn í heild sinni er frábær, lágstemmdur og melódískur (ólíkt tónlist Drekka sem mörgum þykir líklega eintómur hávaði). Án þess að ég hafi gert mér grein fyrir því er platan ein sú mest spilaða í tölvunni minni. Frábær í skammdegisþunglyndið.

Johnny Cash (ásamt Bonnie “Prince” Billy) – I see a Darkness
Ég hef hvorki fjallað um Cash né Will Oldham á þessari síðu minni og er það einstakleg skammarlegt, en nú bæti ég úr því. Þetta lag er gott þegar maður sér ekkert nema myrkur. Hér leiða þessir meistarar saman hesta sína undir stjórn Rick Rubins. Lagið kom út árið 2000 á þriðju American Recordings plötu Johnny´s. Ameríku-upptökurnar urðu til þess að endurvekja vinsældir Cash sem hafði þótt ókúl alltof lengi. Persónulega finnst mér fyrsta og þriðja platan sterkastar, fyrsta vegna góðra lagasmíða Johnnys en sú þriðja aðallega vegna magnaðra endurgerða. I see a Darkness er samið af Will Oldham sem gengur undir ótal nöfnum m.a. Bonnie “Prince” Billy og kom upphaflega út á samnefndri plötu meistarans. Þess má geta að Will (Bonnie) tók nýjustu plötu sína The Letting Go í Gróðurhúsinu, upptökuveri Valgeirs Sigurðarsonar í Breiðholti.

Bright Eyes – If winter ends
If winter ends er upphafslag á annarri breiðskífu Bright Eyes sem er hliðarsjálf undrabarnsins Conor Oberst’s frá Nebraska (hann heldur því reyndar fram að fleiri meðlimir séu í hljómsveitinni en það er mjög mismunandi hverjir það eru). Letting off the Happiness kom út árið 1998 þegar Conor var 18 ára, áður hafði hann gefið út kasettur og 7 tommu plötur undir eigin nafni (sú fyrsta þegar hann var 13 ára). Hann hefur greinilega átt erfitt oft á tíðum og má heyra það í myrkum textum og oft þunglyndislegum laglínum. Svo virðist sem að veturnir í Nebraska hafi verið jafn langir og hér á fróni, því að texti lagsins fjallar um þránna eftir sumrinu, að minnsta kosti einhverju öðru en vetri. Platan er voðalega Lo-Fi, gítarsurgi (feedback) og rennigítar (slide-guitar) er skemmtilega blandað saman . Umslagið og upplýsingar á því er persónlegt og um lagið If winter ends stendur t.d.: ,,Recorded at home on four-track March 1997. I sang and played guitar. The keyboards and samples were added later at Mike Mogis’ house. I don´t remember who ended up playing the keyboard part (it wasn´t very hard)”. Stúíóplötur Bright Eyes eru nú orðnar 7 talsins og sú áttunda, Cassadaga, kemur í búðir í apríl.

My Summer as a Salvation Soldier - Stagedives & Highfives
Hér önnur einsmannshljómsveit á ferð, Þórir, óskabarn íslensku harðkjarnasenunnar. Þetta kveikir líka í mér öflugar og andstæðar tilfinningar, að vissu leyti er það svolítil depurð en um leið bjartsýni, sátt með lífið þó það sé oft á tíðum erfitt. Einfalt gítarspil, grípandi laglína og persónulegur texti gerir þetta lag eitt af betri lögum Þóris.

The grass is always greener on the other side they say.
I´ll make my own side the other and be satisfied that way.
I keep my fingers in my pockets, just to keep from being cold.
I sing along to Minor Threat songs to keep from growing old.
And I´ll never sing the same old tune, my friends did before me.
I´ll be as true to this as anyone could be.
Fingerpointing to my walkman as I walk my way to work,
I walk under the streetlight the whole way
couse it´s still dark, and it´s still dark, it´s still dark.
Got memories so bad, but some I have are pretty good.
In a dark and gloomy basement where we played for our salvation
and for a while we forgot wars and murders, hunger and starvation.
We just sang, we just sang.

Elliott Smith – I didn´t understand
Konungur þunglyndisins má ekki vera skilinn útundan, það er auðvitað Elliott Smith. Ég hef ekki ennþá heyrt lag með þessum manni sem er lélegt, frábær popp-lagasmiður.. Af ótal ástæðum finnst mér þetta besta lag Elliott’s.

My feelings never change a bit i always feel like shit
I don't know why i guess that i "just do"

Melankólían og vonleysið er fullkomið. Textinn virðist fjalla um sambandsslit, sem honum finnst hann bera ábyrgð á. Hann elskar engann og trúir því ekki að nokkur maður geti elskað hann. Honum finnst hann eiga skilið að vera einn, alltaf! Sjálfsálit mannsins er í molum, þunglyndið er svarthol. Útsetning lagsins er mjög einföld, margföld rödd Elliott´s er það eina sem heyrist og leggur það áherslu á einmanaleika textans. Englakór þjakaður af öllum áhyggjum alheimsins, kannski eins og raddirnar sem bergmáluðu í hausnum á skáldinu.
29. Desember 2005 spilaði Pétur Ben þetta lag stórvel á Elliott Smith-tribute tónleikum á Gauk á Stöng.

Eins og áður er vandamál með lögin og netið... fyrstu þrjú eru á kristjangud.blog.is hin koma vonandi bráðlega.

Michelle Shocked og Hipp-Hopp

Núna hef ég komið mér upp svæði hjá moggablogginu blog.is og þar get ég sett inn lög í sérstakan tónlistarspilara. Ég mun ennþá blogga hér að minnsta kosti til að byrja með, en spilarinn verður á hinni síðunni. Það væri sniðugt ef þið eruð að lesa bloggið að opna http://kristjangud.blog.is í öðrum glugga og hlusta um leið. Ég veit að þetta er svolítið vesen en mun vera svona til að byrja með, ef ég finn ekki betri lausn mun ég líklega færa síðuna alveg á blog.is.
---------------------------------------------------

Fór í skífuna í vikunni og skipti þessum disk…













…fyrir þennan…

Ég myndi segja að það hafi verið góð skipti.

The Texas Campfire Takes með Michelle Shocked var tekinn upp árið 1986 á þjóðlagahátíðinni í Kerrville í Texas. Aðdragandinn að upptökunni var að Michelle (fædd Karen Michelle Johnson árið 1962) ætlaði að taka þátt í lagasmíðakeppni hátíðarinnar. Þeir sem vildu taka þátt og vildu fá að spila þurftu að senda inn demo-upptöku en demó-ið hennar Michelle týndist í pósti og var því ekki pláss fyrir hana í dagskránni. Pete Lawrence annar eigenda breska útgáfufyrirtækisins Cooking Vinyl var á hátíðinni og heyrði hana spila á fiðlu og spurði hvort hann mætti taka upp plötu með henni. Pete og Michelle settust saman við varðeld í jaðri hátíðarsvæðisins og tóku upp plötu á Sony Walkman (vasadiskótæki) sem Pete var með. Í bakgrunni heyrist í varðeldinum, kakkalökkum og bílum að keyra framhjá. Öll útgáfan var mjög viðvaningsleg, lög hétu vitlausum nöfnum, upptökubúnaðurinn breytti hraða sumra laganna. Talandi um Lo-Fi, ennþá engar hugmyndir að íslensku nafni á Lo-Fi tónlist? Hvernig finnst ykkur Lé-Tæ (Léleg tækni)?

En allir þessir gallar gerðu í rauninni plötuna enn meira heillandi og lögin standa fyrir sínu. Lögin eru hreinræktuð amerísk þjóðlagatónlist þar sem stefnum og stílum er hrært saman og eykur það einnig áhrifamáttinn að lögin séu flutt af alþýðukonu með kassagítar sem hefur átt heldur betur stormasama ævi. Michelle er frá Gilmer í Austur-Texas og áhrifavaldar hennar eru flestir af því svæði, blökkumenn sem syngja suðurríkjablús og sveitalúðar sem syngja kántrí-tónlist. Michelle var yngst 8 systkina úr heittrúaðri mormónafjölskyldu, 16 ára flutti hún að heiman enda hafði hún róttækar skoðanir sem voru ekki vel liðnar á íhaldssömu heimilinu. Ekki löngu seinna var hún greind paranoid schizophrenia og sett inn á geðsjúkrahús. Meðal annars gekkst hún undir svokallaða Shock treatment og gæti verið að eftirnafnið Shocked sé komið frá því, en heimildum ber ekki saman um það. Hún kláraði háskóla og eftir það ferðaðist hún um allan heim í nokkur ár og bjó m.a. í Barcelona, Mílanó, London og Amsterdam. Ævintýraförin endaði með hryllingi í bænum Comiso í Ítalíu þar sem Michelle var nauðgað.- Eftir þetta hefur hún barist kröftuglega með ýmsum samtökum gegn nauðgunum, klámi og misrétti.
Árin eftir Texas-varðeldatökurnar gaf Michelle út nokkrar plötur hjá Mercury/Polygram og Cooking Vinyl. Árið 1993 skráði hún sig síðan á blöð sögunnar þegar hún kærði útgáfufyrirtækið Mercury/ Polygram fyrir að hneppa sig í þrældóm enda höfðu eigendurnir neitað að gefa efnið hennar út og einnig bannað henni að ræða við önnur útgáfufyrirtæki. Dómssátt náðist og fékk hún samningnum rift. Seinna stofnaði hún síðan sína eigin útgáfu, Mighty Sound.

Heimasíðu Michelle: www.michelleshocked.com

Hlustið á 4 lög af Texas Campfire Takes á http://kristjangud.blog.is

---------------------------------------------------

Og víst við erum í róttæklingum ætla ég að leyfa ykkur að heyra í íslensku Hipp-Hopp sveitinni Forgotten Lores sem ég hef verið að hlusta á undanfarið, alveg frábært band þar á ferð. Ég hef reyndar ekki heyrt nýju plötuna, Frá Heimsenda (sem á víst að vera mögnuð), en þessi lög eru af Týnda hlekknum frá 2003. Alltaf gaman að heyra gott Hipp-Hopp á íslensku þar sem fjallað er um alvöru hluti. Njótið vel!

Heimasíða FL: www.forgottenlores.com

Myspace: www.myspace.com/forgottenlores

Hlustið á 2 lög með Forgotten Lores á http://kristjangud.blog.is

önnur íslensk tónlistarblogg

Þar sem þessi bloggsíða mín er ekkert gífurlega virk (þó að það standi alltaf til að breyta því) ætla ég að benda ykkur á nokkrar íslenskar síður sem fjalla að mestu eða öllu leyti um tónlist.

www.ingibjarni.blogspot.com (silfurrefurinn úr Hress/Fresh bloggar oft um jazz og Keith Jarret)
www.mymusic.blog.is (tónlistarblogg frá náfrænda mínum í Danmörku)
http://www.this.is/drgunni/gerast.html (óþarfi að kynna Dr.Gunna)
www.rjominn.is (hið íslenska pitchforkmedia.com, bara ekki alveg jafn kúl)
http://egillhardar.com/music/ (tónlistarblogg)
http://www.breidholt.blogspot.com/ (annað tónlistarblogg)
http://www.hreggvidsson.blogspot.com/ (enn eitt tónlistarbloggið hjá einhverjum gæja sem ég þekki ekki rass)´
http://www.syrdurrjomi.blogspot.com/
http://plotunord.blogspot.com/ (íslenskt tónlistarblogg á ensku um pönk og aðra töffaratónlist)
http://www.kaninka.net/mixteip/ (síða með mixteipum)
Svo mæli ég með heimasíðu rásar 2 http://dagskra.ruv.is/ras2/ en þar er hægt að hlusta á fjölmarga frábæra þætti (Mæli með Marzípan, Rokklandi, Konsert og Uppruna tegundanna).

5 íslensk bönd á Airwaves

Ég hef ákveðið að taka við áskorun í fyrsta skipti. Þetta er fyrir þig Villi

Ultra Mega Teknóbandið Stefán – Cockpitter
Þessi hljómsveit er mögnuð upplifun á tónleikum og algjör vitleysa að sleppa því að sjá hana á Airwaves jafnvel fyrir eitthvað ömurlegt indíband sem heitir We Are Scientist. Af fullri virðingu við piltana í bandinu skiptir tónlistin minnstu máli á tónleikum hjá þeim. Augu allra beinast að stjörnu bandsins Sigurði Ásgeiri Árnasyni. Honum hefur verið líkt við Mark E. Smith úr The Fall og er það ekki slæm líking. Siggi lætur öllum illum látum og ef hann er ekki haugadrukkinn poppar hann gingsen og drekkur tugi kaffibolla fyrir tónleika.

Sjá má þá flytja lagið í kastljósinu hér http://dagskra.ruv.is/streaming/sjonvarpid/?file=4301624/6 og bendi ég á að þetta er aðeins fimmtungur af því sem sést á tónleikum með þeim.

My Summer As A Salvation Soldier – Nupur Lala
Það er alltaf skylda að sjá Þóri spila, alveg sama hvar, alveg sama hvenær. Airwaves-helgina spilar hann að minnsta kosti þrisvar með MSAASS sem inniheldur síðast þegar ég vissi trommur, bassa, selló, gítar/banjó/píanó og Þóri Georg. Hann er búinn að semja fullt af nýjum lögum og tekur vonandi helling af þeim. Þórir er ekki fullur og poppar ekki gingsen fyrir tónleika (svo að ég viti) og er þar að leiðandi ekki jafn hress og Teknó-Siggi en einstaklega góður þó. Mæli ég einnig með báðum plötunum hans svona í byrjun vetrar, einkar huggulegt að setjast niður við arineld með heitt súkkulaði og MSAASS í græjunum meðan snjóstormurinn bylur á glugganum.

http://www.rokk.is/mp3/th/thorir_nupur_lala.mp3

Gavin Portland - ...is only a word
Gavin Portland er frábærlega gott band. Níðþungt indí-rokk með kok-rífandi öskri lýsir ágætlega tónlistarstefnu Gavins. Hljómsveitin er m.a. skipuð meðlimum Fighting Shit og I Adapt (sem er ekki slæmt). Söngvarinn er reyndar fluttur til útlanda, ekki man ég hvert, en hann hefur að minnsta kosti ákveðið að heiðra okkur með nærveru sinni um helgina. Einnig voru þeir að setja íslandsmet með því að taka upp og klára heila breiðskífu á aðeins 14 tímum. Þess má geta að fyrrnefndur Þórir er gítarleikari þessarar mætu sveitar.

http://www.rokk.is/mp3/g/gavin_portland_is_only_a_word.mp3

Lay Low – Please don´t hate me
Lovísa spilar blús og syngur. Gítarleikurinn er frábær, söngurinn enn betri og lagasmíðarnar bestar. Fyrsta sólóplata hennar kemur út á Föstudaginn hjá Cod Music sem er dótturfyrirtæki Senu. Ég get ekki betur séð en að diskurinn beri nafnið Please dont hate me eins og eitt af hennar þrælskemmtilegu lögum. Hún spilar einnig á gítar og hljómborð í Benny Crespo’s Gang sem er voða vinsæl hljómsveit mjá tónlistarspekúlöntum en ég fíla þau ekki. Það er að minnsta kosti mjög gaman að sjáLay Low spila, það get ég ábyrgst.

Heyra má lagið á http://www.myspace.com/baralovisa

Jakobínarína – Power to the Lonely
Eftir síðustu Airwaves-hátíð byrjaði allt að gerast hjá þessum strákum, þeir eru að túra um Evrópu og er ekki langt í fyrstu plötuna þeirra, sem kemur út hjá Rough Trade útgáfufyrirtækinu (The Strokes, The Libertines, Emilíana Torrini). Söngvaranum hefur eins og Teknó-Sigga verið líkt við Mark E. Smith. Sviðsframkoma þeirra er gífurlega skemmtileg og dansa þeir um eins og þeir séu leikskólabörn með njálg í rassinum, einstaklega hressandi.

Hlusta hér à http://www.myspace.com/jakobinarina

5 lög með löng nöfn

Sufjan Stevens - Oh God, Where Are You Now? (In Pickerel Lake? Pigeon? Marquette? Mackinaw?)
http://www.afngtu.nnov.ru/music/Sufjan%20Stevens/2003%20-%20Greetings%20from%20Michigan%20%20The%20Great%20Lake%20State/sufjan%20stevens-13-oh%20god,%20where%20are%20you%20now_%20(in%20pickeral.mp3
Þessi kall er klárlega á leiðinni til landsins og mun spila í Fríkirkjunni sem er greinilega orðinn voða hipp og kúl tónleikastaður (Anthony & The Johnsons, Smog og Joanna Newsom hafa m.a. spilað þar). Sufjan sem er uppáhald allra tónlistargagnrýnenda er 31 árs og frá tónlistar(og bíla)krummaskuðinu Detroit. Sufjan hefur sett sér það markmið að semja heila plötu um hvert einasta fylki í hinum yndislegu Bandaríkjum. En það er ekki nógu krefjandi verkefni fyrir þennan sannkristna snilling þannig að síðan hann byrjaði að semja um fylkin árið 2003 hefur hann gefið út tvær aðrar breiðskífur. En já, þetta lag er af fyrstu fylkisplötunni Greetings from Michigan: The Great Lake State sem er eins og sjá má um heimafylkið hans Michigan, einnig hefur hann gefið út plötu um Illinois. Sufjan er mjög fjölhæfur og spilar m.a. á gítar, trommur og banjó. Mörg af lögum kappans hafa löng eða sérstök nöfn og má þá t.d. nefna They Are Night Zombies!! They Are Neighbors!! They Have Come Back from the Dead!! Ahhhhh! og A Conjunction Of Drones Simulating The Way In Which Sufjan Stevens Has An Existential Crisis In The Great Godfrey Maze af Illinois. Það sem hefur farið mest í taugarnar á mér við Sufjan er hve mikið er um endurtekningar og lögin oft fulllöng fyrir minn smekk. Oh God, Where Are You Now? (In Pickerel Lake? Pigeon? Marquette? Mackinaw?) er t.d. 9 mínútur og 23 sekúndur, sem er jahhh, þónokkuð. Þar sem ég er fáránlega skemmtilegur gaur ætla ég að gefa ykkur heilar 3 plötur eftir Sufjan, verði ykkur að góðu.

Enjoy Your Rabbit (2001) http://www.afngtu.nnov.ru/music/Sufjan%20Stevens/2001%20-%20Enjoy%20Your%20Rabbit/
Greetings from Michigan: The Great Lake State (2003) http://www.afngtu.nnov.ru/music/Sufjan%20Stevens/2003%20-%20Greetings%20from%20Michigan%20%20The%20Great%20Lake%20State/
Come On Feel The Illinoise (2005)http://www.afngtu.nnov.ru/music/Sufjan%20Stevens/2005%20-%20Come%20On%20Feel%20The%20Illinoise/


The Beatles - Everybody's Got Something To Hide Except Me And My Monkey
http://www.crabapplerecords.com/apa/tunes/White%20Album%202/04%20Everybody
Ég er nokkuð viss um að þetta sé lengsti lagatitill Bítlanna frá Liverpool. Lagið er af tíundu plötu piltanna (fer eftir því hvernig maður telur) sem ber nafnið The Beatles, en er langoftast kölluð Hvíta platan eða White Album. Hvíta platan kom út árið 1968 og er að miklum hluta samin þegar bítlarnir fóru til Rishikesh í Indlandi ásamt gúrúnum Maharishi Mahesh Yogi (sem reyndist vera fífl sem notaði þá til að græða pening). Þar stunduðu þeir hugleiðslu og notuðu engin eiturlyf. Á þessum tíma voru bítlarnir hættir að vinna jafn mikið saman og í raun var vinskapurinn orðinn mun verri. John, Paul og George höfðu allir samið slatta af lögum og vegna valdabaráttunnar innan hljómsveitarinnar vildi enginn sleppa því að taka upp sín lög. Platan varð því tvöföld, 30 lög. Ég leyfi mér að fullyrða að þetta sé besta tvöfalda stúdíóplata allra tíma, ekkert lag er óþarft, þó að þau séu auðvitað misgóð. Lagið Allir hafa eitthvað að fela nema ég og apinn minn er samið af John Winston Lennon og er um hann og Yoko (hún er semsagt apinn, af hverju er hún api? það veit ég ekki).


Þórir - This Is a Long Drive for Someone with Too Much to Think About
Þetta lag er af fyrstu sóló-plötu Húsvíkingsins (og Júlíu-kærastans) Þóris Georgs Jónssonar I believe in this sem kom út árið 2004 hjá 12 tónum. Nafnið á laginu er greinilega stæling á plötu bandarísku indí-sveitarinnar Modest Mouse This is a long drive for someone with nothing to think about. En Þórir er víst aðdáandi þeirrar merku sveitar. Þórir er þekktur meðal allra þeirra sem fylgjast með íslenskri (jaðar-)tónlist enda er hann í þónokkrum hljómsveitum. Einn sín liðs hefur hann gefið út tvær plötur þ.e. I believe in this og árið 2005 gaf hann Anarchists are hopeless romantics út en kallaði sig þá My Summer as a Salvation Soldier. Lagið This Is a Long Drive for Someone with Too Much to Think About er rólegt og sorglegt kassagítarlag sem fjallar að mínu mati (eins og mörg önnur lög eftir Þóri) um ástina, sambönd og mistök. Ekki fann ég lagið á netinu en hér má finna lög með kappanum í ýmsum böndum og undir ýmsum nöfnum.
Þórir: http://www.rokk.is/default.asp?Flytjandi_ID=758&sida=um_flytjanda
My Summer as a Salvation Soldier: http://www.myspace.com/mysummerasasalvationsoldier
Gavin Portland: http://www.rokk.is/default.asp?Flytjandi_ID=2132&sida=um_flytjandaeða http://www.myspace.com/gavinportland
The Deathmetal Supersquad: http://www.myspace.com/thedeathmetalsupersquad
Fighting Shit: http://www.rokk.is/default.asp?Flytjandi_ID=321&sida=um_flytjanda eða http://myspace.com/fightingshit
The Boo Coo Movement : http://www.rokk.is/default.asp?Flytjandi_ID=359&sida=um_flytjanda
Hryðjuverk: http://www.myspace.com/hrydjuverk


Daniel Johnston - I'll Do Anything But Break Dance For Ya, Darling
http://www.rejectedunknown.com/features/mp3/Ill%20Do%20Anything%20But%20Break%20Dance%20For%20Ya%20Darling.mp3
Daniel Johnston er svo sannarlega költ-hetja, þunglyndur snillingur. Daniel er fæddur 1961 í Sacramento. Hann byrjaði ungur að taka upp tónlist og gaf sjálfur út sína fyrstu kasettu Songs of Pain árið 1980. Enginn vildi gefa efnið hans út svo hann stofnaði sitt eigið útgáfufyrirtæki Stress Records og gaf hann 3 fyrstu plötur sínar sjálfur út og einnig 3 aðrar sem komu seinna. I'll Do Anything But Break Dance For Ya, Darling er á sjöttu kasettu Daniels, Retired Boxer sem kom út árið 1984 á Stress útgáfufyrirtækinu. Hann varð frægur um á seinni hluta níunda áratugarins og var í miklu uppáhaldi hjá meðlimum Sonic Youth, Yo La Tengo, Butthole Surfers og Nirvana. Kurt Cobain forsprakki Nirvana taldi Daniel alltaf upp sem einn af sínum uppáhaldstónlistarmönnum og klæddist oft bol merktum Daniel. Einnig er skemmtilegt að Daniel er gríðarlegur bítlaaðdáandi og hefur samið ófá lög um fjórmenningana frá Liverpool til dæmis þetta. http://theinterpol.free.fr/daniel_johnston_-_the_beatles.mp3 Daniel átti lag í myndinni Kids og unglingaþáttunum My so called Life. Frægt er þegar hann spilaði á South by Southwest (SXSW) hátíðinni í Texas og endaði þessa mögnuðu tónleika á að öskra ,,We’re all going to die!” og hlaupa síðan af sviðinu.


Múm - Ég Finn Ekki Fyrir Hendinni Á Mér, En Það Er Allt Í Lagi, Liggðu Bara Kyrr
http://radioblogclub.com/open/53251/mum/Mum%20-%20I%20Can't%20Feel%20My%20Hand%20Anymore,%20It's%20Alright,%20Sleep
Múm eru fáránlega artí pakk en spila svona yndislega skemmtilega tónlist. Þetta lag er af plötunni Loksins erum við engin (enska: Finally we are no one) sem kom út árið 2002 hjá Fat Cat útgáfufyrirtækinu. Ég mæli eindregið með þessari plötu til að sofna við. Múm er skipuð þeim Örvari Þóreyjarsyni Smárasyni, Gunnari Erni Tynes og Kristínu Önnu Valtýsdóttur. Upphaflega var Gyða systir Kristínar einnig í bandinu en hætti áður en tökur hófust á þriðju og jafnframt nýjustu plötu sveitarinnar Summer make good til að fara í nám. Ég fann varla neitt með þeim á netinu nema á mæspeis síðu þeirra http://www.myspace.com/mumtheband .

5 spurningar ?

Innvortis – Hvað er þetta helvítis eitthvað?
http://www.rokk.is/mp3/innvortis/innvortis_hvad_er_thetta_helvitis_eitthvad.mp3

Hressasta pönkhljómsveit íslands spyr hvað þetta helvítis eitthvað er. Ég hef heldur ekki hugmynd um það. Hljómsveitin var stofnuð 1996 á Húsavík og eru þeir því elsta starfandi pönkhljómsveit Íslands (fyrir utan Fræbblana, sem enginn heilvita maður nennir að hlusta á). Þrátt fyrir að vera 10 ára og mjög duglegir að spila á tónleikum hafa þeir aðeins gefið út eina plötu Kemur & fer og EP-plötuna Andrea sem umrætt lag er einmitt á. Tónleika Innvortis á Kaffi Hljómalind má nálgast hér fyrir neðan (ég er ekki frá því að ég hafi verið einhvers staðar aftast á þessum tónleikum).
http://notendur.centrum.is/~drastl/vídeo%20-%20dordingull/Gussi/INNVORTIS-HLJ





Furstaskyttan – Hvorfor går solen ikke ned (?)
http://www.rokk.is/mp3/f/furstaskyttan_hvorfor_gar_solen_ikke_ned.mp3

Furstaskyttan komst í úrslit músiktilrauna í ár og spyr hvers vegna sólin fer ekki niður (þessu svara The Flaming Lips í næsta lagi). Lagið er (eins og nafnið gefur til kynna) á hinu hljómfagra og yndislega tungumáli dönsku. Samkvæmt hljómsveitinni sjálfri fjallar lagið um: Pål, sem situr mæddur við gluggann sinn og hugsar um konuna sem hann elskar, Lene. Skyndilega kemur til hans bréfdúfa og skilaboðin eru frá Lene: ,,Kæri Pål. Ef þú elskar mig virkilega skaltu hringja í mig þegar sólin sest." Pål upphefst og æpir af fögnuði ... en þrándur er í götu. Pål er á Íslandi, það er hásumar og sólin sest ekki. Þegar Pål áttar sig á þessari staðreynd syngur hann viðlagið [http://www.rokk.is/spjall/topic.asp?TOPIC_ID=7820].
Ég geri ráð fyrir að það eigi að vera spurningarmerki þarna aftast í nafni lagsins.







The Flaming Lips – Do you realize??
http://homepages.wmich.edu/~m1koets/music%20for%20meg/09%20-%20Do%20You%20Realize%20%20.mp3
The Flaming Lips eru frá Oklahoma-borg í samnefndu fylki. Hljómsveitin var stofnuð 1983 eftir að meðlimirnir fengu ógeð á því að syngjs söngleikjalög og hefur sveitin síðan þá gefið út 12 plötur og ýmslegt fleira. Þeir eru ein áhrifamesta og virtasta indí-popp hljómsveit Bandaríkjanna og eru í raun skilgreiningin á indí-poppi. Do you realize?? kom út árið 2002 á 11. plötu þeirra Yoshimi Battles the Pink Robots sem er stórskemmtileg. Reyndar heyrði ég þetta fyrst á EP-plötunni Ego Tripping at the Gates of Hell þar sem það er remixað (endurhljóðblandað?) af T.P.S sem ég hef ekki hugmynd um hver er.. en það skiptir ekki máli. Í viðlaginu spyrja Eld-tungurnar ,, Do You Realize - that everyone you know Someday will die” sem ég vona að allir geri sér grein fyrir. Einnig kemur fram svar við spurningu Furstaskyttunnar hví sólin setjist ekki, The Flaming Lips segja ,,You realize the sun doesn't go down. It's just an illusion caused by the world spinning round”Þar höfum við það!






Johnny Poo – Hvar er Guðmundur?http://www.rokk.is/mp3/j/johnny_poo_hvar_er_gudmundur.mp3
Johnny Poo var einu sinni tólf ára og sætur, kannski er hann kominn í mútur núna, kannski hefur hann fundið Guðmund og sest í helgan stein. Hver veit?






Leadbelly – Where did you sleep last night?
http://www.archive.org/download/Leadbelly-Where_Did_You_Sleep/Leadbelly-Where_Did_You_Sleep_Last_Night.mp3
Ég held að þetta sé gamalt bandarískt þjóðlag og hérna er það í flutningi blúsarans og þjóðlagasöngvarans Huddie Leadbetter sem var alltaf kallaður Leadbelly (Blýmagi). Hann samdi,uppgötvaði eða aðlagaði mörg fræg amerísk þjóðlög m.a. Cotton Fields sem Árni Johnsen kallar Þykkvabæjarrokk. Leadbelly hefur greinilega mikinn áhuga á að vita hvar stúlkan hans gisti í nótt og spyr aftur og aftur ,,where did you sleep last night?". Ég hef alltaf ímyndað mér að hún sé að halda framhjá honum, svo virðist sem að flestir blús-tónlistarmenn séu gífurlega óheppnir í kvennamálum því mjööög mörg blúslög fjalla um ótrúar konur. Þess má geta að Leadbelly sat í fangelsi í sjö ár fyrir morð en var sleppt eftir að hann samdi lag um ríkisstjórann Árið 1994 fluttu Nirvana Where did you sleep last night? á mTV-Unplugged plötunni sinni og er það að mínu mati hápunkturinn á ferli þeirrar merku sveitar. Íslandsvinurinn Smog spilar eiginlega óþekkjanlega útgáfu á nýjustu plötunni sinni og kallar lagið þá In the Pines.

5 plötur sem kalla fram líkamleg áhrif hjá mér

The Streets – A Grand dont come for free
Önnur plata The Streets (Mike Skinner) frá Birmingham á Englandi. Textalega séð er þetta ein besta poppplata allra tíma.. Þemaplata sem fjallar um Mike, kærustuna hans og 1000 pund sem týnast, þó að sagan sé kannski ekki merkileg í sjálfu sér nær hann snilldarlega að láta lögin passa fullkomlega saman og nær hápunkti í lokalaginu Empty Cans. Ég fæ hreinlega í magann yfir snilldinni, ótrúlegt hvernig sýn sögumannsins á heiminn breytist í miðju laginu. Ég er viss um að ef Mike Skinner hefði verið fæddur á 16.öld værum við að lesa ljóðin hans í skólanum. Mike á sér einhvern veginn engan samastað í tónlistarskilgreiningum, hann er einhverskonar blanda af hip-hoppi, garage og ýmsum gerðum af raftónlist. Mike er mjög sérstakur rappari, reynir hvorki að vera svartur né bandarískur og hefur því eiginlega ekki verið samþykktur af hip-hoppurum.


The Shins – Oh, Inverted World
Magnaðasta indí-poppplata árþúsundarins er að mínu mati Oh, Inverted World með The Shins frá Albuquerque í New Mexico fylki. Sveitin byrjaði sem hliðarverkefni gítarleikarans/ söngvarans James Mercer. Oh, Inverted World sem kom út árið 2001 var þeirra fyrsta breiðskífa og fékk frábærar viðtökur. Platan er mjög hress en um leið einlæg og mæli ég sérstaklega með hinni svona í byrjun sumars. Þegar ég hlusta á hana fæ ég fiðrildi í magann, svolítið eins og að vera ástfanginn, kannski er ég bara ástfanginn af glaðlegum melódíunum og skemmtilega hárri röddu James Mercers. Árið 2003 kom síðan út Chutes too Narrow, sem er frábær en erfitt var að fylgja þessi meistaraverki eftir. Margir kannast við hljómsveitinu úr myndinn Garden State með Scrubs gaurnum en þar segir Natalie Portman að New Slang (með The Shins) muni breyta lífi Scrubs gaursins. Ég veit ekki hvort það hafi breytt lífi hans, en ég fæ að minnsta kosti í magann.
Þar sem ég er svo örlátur ætla ég að gefa ykkur alla plötuna, Til Hamingju!
http://split.org/random/Oh,%20Inverted%20World/







Graveslime – Roughness & Toughness
Ein ótrúlegasta íslenska rokkplata sem gefin hefur verið út, lýsingar eins og ,,þyngri en pláneta” lýsa henni vel. Stíllinn minnir stundum svolítið á Nirvana, The Melvins og The Fucking Champs. Þungt gruggrokk með gítarsólóum sem láta mann standa upp og spila á það sem hendi er næst, og ég er ekki aðdáandi gítarsólóa, nei, nei, venjulega eru þau leiðinleg, en ekki hjá Graveslime. Þeir gáfu aðeins þessa einu plötu með sveitin lifði. Hún var tekin upp af Tim Green (nei ekki Tom Green, þó það hefði verið skemmtilegt) úr The Fucking Champs og sagði hann um þá “…and they were always drunk and naked”. Umslag og öll hönnun disksins er líklega sú besta í sögu íslenskrar plötuútgáfu. Inniheldur platan 10 frumsamin lög með nöfnum eins og The punch fucking drunk fuck and the fucking goat og svo er þar einnig frábær útgáfa af Chariots of Fire eftir Vangelis. Sveitin lagði upp laupana 2002 en sagan segir að söngvarinn hafi misst heyrnina á tónleikum á menningarnótt, en fyrr um daginn höfðu þeir spilað tvö gigg. Sjónarvottur sagði að blætt hefði úr eyrunum á honum en hann hefði bara hrist hausinn og haldið áfram að öskra úr sér lungun og spila brjáluð gítarsóló. Það kalla ég Rokk og Ról. Meðlimir sveitarinnar eru nú m.a. í Retron og Skátum.


Nú er ég orðinn þreyttur og nenni ekki að skrifa meira en hér eru síðustu tvær plöturnar. Ég efast ekki um að ég muni skrifa um þær seinna enda algjör meistaraverk.

Bright Eyes – I´m wide awake it´s morning


Elliott Smith – XO


Til gamans má einnig geta að 3/5 af þessum plötum kynntist ég upphaflega á Borgarbókasafninu Tryggvagöti, Bókasöfn rúla.Ég yrði einnig mjög ánægður ef þið skrifuðuð plötur sem gefa ykkur fiðring í magann, láta ykkur missa þvag eða gráta.