Roskilde Festval: Fyrri hluti

Nú fara allar bloggsíður líklega að yfirfyllast af ferðasögum frá nýafstaðinni Hróaskelduhátíð, en mér er alveg sama og ætla að segja ykkur hvað mér fannst um böndin. Ef þið viljið heyra um það þegar tjaldið mitt sökk, þegar ég borðaði stærsta hamborgara sem ég hef séð eða þegar ég datt með hálsinn á stól á Justice þá er ég alltaf til í að segja frá því í eigin persónu. Þar sem þessi færsla er nokkuð löng og athyglisgáfa nútímamanneskju er skuggalega lítil ætla ég að birta hana í tveimur hlutum, sá seinni kemur að öllum líkindum á morgun.

Fimmtudagur/ Rigningardagurinn mikli:
Hátíðin hófst hjá mér í Arena tjaldinu með kanadísku krökkunum í Arcade Fire. Ég bjóst við miklu en aldrei hefði ég búist við þvílíkum krafti, spilagleði og töffaraskap. Arcade Fire hófu hátíðina svo sannarlega með stæl, mér fannst þau á köflum betri en á plötunum og sviðsuppstillingin var ótrúlega töff. Tónleikarnir hófust á myndbandi af brjálaðri predikun með einhverjum ofurkristnum kvenpredikara og enduðu á Wake Up. Í þessu einnar mínútu myndskeiði af laginu Rebellion (Lies) má sjá hve söngvarinn Win Butler var orðinn pirraður á lélegum hljóðnemastatífum, greinilega eðal-dramadrottning.
Eftir smá Vegan-snarl kíktum við á James Murphy og félaga í LCD Soundsystem, hressleikinn var í fyrirrúmi en samt fannst mér eitthvað vanta upp á. Krafturinn var ekki nógu mikill. Þau náðu ekki að skapa jafn mikla stemmningu og tónlistin býður upp á.
Eins og sönnum íslendingum sæmir biðum við félagarnir síðan spenntir eftir Björk. Þetta var í fyrsta skipti sem ég sé heila tónleika með henni og skemmti ég mér einstaklega vel. Ég hef ekki kynnt mér tónlistina hennar nógu vel og hefði það verið skemmtilegra að þekkja lögin en það kom svo sem ekki að sök. Allt bandið var magnað, Björk, blástursstelpurnar, Jónas Sen og gæjarnir á undarlegu hljóðfærunum sem litu út eins og radar (sjá mynd). Maður hefði eflaust notið tónleikanna enn betur ef maður hefði ekki haft áhyggjur af tjaldinu sem var að sökkva á sama tíma.

Föstudagur:
Föstudaginn byrjuðum við ekki fyrr en 19:30 (enda þurfti að redda nýju tjaldi o.fl.) með helgömlu New York rapp/pönkurunum í Beastie Boys. Voru þeir líklega mesta tilhlökkunarefni mitt fyrir hátíðina og létum við það ekki aftra okkur að á sama tíma voru mörg spennandi bönd að spila (þ.e. Boris (Japan), Konono N°1 (Kongó), og Klaxons (UK)). Strákarnir stóðu undir væntingum, tóku nokkur pönk lög, nokkur lög af nýju instrumental plötunni og einnig þónokkra slagara, enduðu á Sabotage og tileinkuðu það góðvini sínum George W. Bush. Hljóðið var reyndar eitthvað að stríða þeim en það bættu þeir upp með óendanlegum svalleika. Ógleymanleg minning að hlusta á Intergalactic og þvílíka slagara í góðu veðri með góðum vinum, drekkandi vont rauðvín úr poka. Hér má líta á Intergalactic á tónleikunum.
Brasilísku rafrokkpoppararnir í Cansei de Ser Sexy (CSS) spiluðu næst í Odeon tjaldinu og voru gríðarlega hress. Líklega einir bestu og heitustu tónleikar hátíðarinnar. Sveitina skipa fimm stelpur og einn strákur og voru þau gífurlega þétt og sýndi söngkonan mikla tilburði og skartaði einnig glæsilegum samfesting sem gladdi alla sem hrífast af kynþokkafullum konum.
Queens of the Stone Age hófu leik á Appelsínugula sviðinu um leið og CSS byrjuðu sína tónleika. QOTSA spiluðu þónokkuð lengur svo okkur tókst að sjá síðustu lögin hjá þessu magnaða rokkbandi. Þeir voru mjög þéttir, hljóðið feitt og Joshua Homme eitursvalur að venju. Ég hefði viljað sjá meira af þeim en stundum verður maður að velja og hafna. Eftir að Drottningarnar luku sér af kíktum við á Peter, Björn and John sem voru skítsæmilegir, það er eitthvað sem er ekki að klikka hjá mér og þessum strákum. Eftir að þeir tóku Young Folks ásamt Jamie úr Klaxons beiluðum við og ætluðum að sjá Cold War Kids en fréttum þá að þeir kæmu ekki fram. Þá var haldið á Lee ,,Scratch” Perry og Adrian Sherwood. Það var ágætis skemmtun að sjá reggígoðsögnina Lee ,,Scratch” raula yfir takta Adrians. Hann var svo sem aðallega að einbeita sér að því að mála á vegginn og að vera ótrúlega svalur og útúr-blingaður. Ég hef sjaldan fundið jafn ,,lífræna” lykt og á þessum tónleikum. Síðustu tónleikar kvöldsins voru svo með íslands og Singapore Sling vinunum The Brian Jonestown Massacre. Brjálaða einvaldinum í BrianJonestown Anton Newcombe (sem skartaði bol merktum 12 tónum) og félögum tókst svo sannarlega að skemmta mér. Bæði með einföldu og einhæfu hipparokki sínu og töffaraskap. Anton reyndi ósjaldan að ,,pikka fæt” við áhorfendur, seinna stöðvaði hann tónleikana til að kenna hinum meðlimunum nýtt lag og að lokum var hann við það að ráðast á annan gítarleikarann sem klúðraði hljómunum sínum aftur og aftur.
ANTON: Dont fuck up your chords you fuckin rockstar! When your band plays roskilde, you can fuck up the chords but not now!. [u.þ.b. orðrétt]
Síðan þegar einhver hæfði gítarinn hans með vatnsglasi:
ANTON: Do you like to throw things at starving babys? I feed my kids with this fucking guitar!
Ef einhver trúir þessu ekki þá mæli ég með að sá hinn sami kíki á heimildarmyndina Dig! um bandið sem fæst m.a. á Aðalvideoleigunni.

Hægt er að sjá myndbönd frá flestum tónleikunum á YouTube með því að leita að roskilde 2007 og nafni hljómsveitar. Mest eru þetta þó stutt myndbrot í lélegum gæðum og með lélegu hljóði.

Til hamingju!

Í dag er þessi blessaða síða mín eins árs gömul, ekki get ég nú sagt að afköstin séu mikil, 25 færslur. En samt... Af þessu tilefni býð ég ykkur upp á:
The Ramones - Happy Birthday Mr.Burns
(þess má geta að Johnny Ramone gítarleikari The Ramones lést þann 15.september (2004), en það er einmitt afmælisdagur Mr.Burns)
Jens Lekman - Happy Birthday Dear Friend Lisa

5 spurningar ?

Innvortis – Hvað er þetta helvítis eitthvað?
http://www.rokk.is/mp3/innvortis/innvortis_hvad_er_thetta_helvitis_eitthvad.mp3

Hressasta pönkhljómsveit íslands spyr hvað þetta helvítis eitthvað er. Ég hef heldur ekki hugmynd um það. Hljómsveitin var stofnuð 1996 á Húsavík og eru þeir því elsta starfandi pönkhljómsveit Íslands (fyrir utan Fræbblana, sem enginn heilvita maður nennir að hlusta á). Þrátt fyrir að vera 10 ára og mjög duglegir að spila á tónleikum hafa þeir aðeins gefið út eina plötu Kemur & fer og EP-plötuna Andrea sem umrætt lag er einmitt á. Tónleika Innvortis á Kaffi Hljómalind má nálgast hér fyrir neðan (ég er ekki frá því að ég hafi verið einhvers staðar aftast á þessum tónleikum).
http://notendur.centrum.is/~drastl/vídeo%20-%20dordingull/Gussi/INNVORTIS-HLJ





Furstaskyttan – Hvorfor går solen ikke ned (?)
http://www.rokk.is/mp3/f/furstaskyttan_hvorfor_gar_solen_ikke_ned.mp3

Furstaskyttan komst í úrslit músiktilrauna í ár og spyr hvers vegna sólin fer ekki niður (þessu svara The Flaming Lips í næsta lagi). Lagið er (eins og nafnið gefur til kynna) á hinu hljómfagra og yndislega tungumáli dönsku. Samkvæmt hljómsveitinni sjálfri fjallar lagið um: Pål, sem situr mæddur við gluggann sinn og hugsar um konuna sem hann elskar, Lene. Skyndilega kemur til hans bréfdúfa og skilaboðin eru frá Lene: ,,Kæri Pål. Ef þú elskar mig virkilega skaltu hringja í mig þegar sólin sest." Pål upphefst og æpir af fögnuði ... en þrándur er í götu. Pål er á Íslandi, það er hásumar og sólin sest ekki. Þegar Pål áttar sig á þessari staðreynd syngur hann viðlagið [http://www.rokk.is/spjall/topic.asp?TOPIC_ID=7820].
Ég geri ráð fyrir að það eigi að vera spurningarmerki þarna aftast í nafni lagsins.







The Flaming Lips – Do you realize??
http://homepages.wmich.edu/~m1koets/music%20for%20meg/09%20-%20Do%20You%20Realize%20%20.mp3
The Flaming Lips eru frá Oklahoma-borg í samnefndu fylki. Hljómsveitin var stofnuð 1983 eftir að meðlimirnir fengu ógeð á því að syngjs söngleikjalög og hefur sveitin síðan þá gefið út 12 plötur og ýmslegt fleira. Þeir eru ein áhrifamesta og virtasta indí-popp hljómsveit Bandaríkjanna og eru í raun skilgreiningin á indí-poppi. Do you realize?? kom út árið 2002 á 11. plötu þeirra Yoshimi Battles the Pink Robots sem er stórskemmtileg. Reyndar heyrði ég þetta fyrst á EP-plötunni Ego Tripping at the Gates of Hell þar sem það er remixað (endurhljóðblandað?) af T.P.S sem ég hef ekki hugmynd um hver er.. en það skiptir ekki máli. Í viðlaginu spyrja Eld-tungurnar ,, Do You Realize - that everyone you know Someday will die” sem ég vona að allir geri sér grein fyrir. Einnig kemur fram svar við spurningu Furstaskyttunnar hví sólin setjist ekki, The Flaming Lips segja ,,You realize the sun doesn't go down. It's just an illusion caused by the world spinning round”Þar höfum við það!






Johnny Poo – Hvar er Guðmundur?http://www.rokk.is/mp3/j/johnny_poo_hvar_er_gudmundur.mp3
Johnny Poo var einu sinni tólf ára og sætur, kannski er hann kominn í mútur núna, kannski hefur hann fundið Guðmund og sest í helgan stein. Hver veit?






Leadbelly – Where did you sleep last night?
http://www.archive.org/download/Leadbelly-Where_Did_You_Sleep/Leadbelly-Where_Did_You_Sleep_Last_Night.mp3
Ég held að þetta sé gamalt bandarískt þjóðlag og hérna er það í flutningi blúsarans og þjóðlagasöngvarans Huddie Leadbetter sem var alltaf kallaður Leadbelly (Blýmagi). Hann samdi,uppgötvaði eða aðlagaði mörg fræg amerísk þjóðlög m.a. Cotton Fields sem Árni Johnsen kallar Þykkvabæjarrokk. Leadbelly hefur greinilega mikinn áhuga á að vita hvar stúlkan hans gisti í nótt og spyr aftur og aftur ,,where did you sleep last night?". Ég hef alltaf ímyndað mér að hún sé að halda framhjá honum, svo virðist sem að flestir blús-tónlistarmenn séu gífurlega óheppnir í kvennamálum því mjööög mörg blúslög fjalla um ótrúar konur. Þess má geta að Leadbelly sat í fangelsi í sjö ár fyrir morð en var sleppt eftir að hann samdi lag um ríkisstjórann Árið 1994 fluttu Nirvana Where did you sleep last night? á mTV-Unplugged plötunni sinni og er það að mínu mati hápunkturinn á ferli þeirrar merku sveitar. Íslandsvinurinn Smog spilar eiginlega óþekkjanlega útgáfu á nýjustu plötunni sinni og kallar lagið þá In the Pines.