Roskilde Festival: Annar hluti

Laugardagur:
Dagurinn hófst snemma (14:30) með The National frá Bandaríkjunum. Ekki er langt síðan að þeir gáfu út breiðskífuna Boxer sem hefur fengið góða dóma víðast hvar. The National spila dramantískt indírokk drifið áfram af baritónbarkanum Matt Berninger. Þeir áttu nokkra góða spretti og eftir að hafa fengið hroll í öðru laginu sem við sáum bjóst ég við miklu en flest lögin voru heldur auðgleymanleg. Eftir hádegis/morgunmat og smá chillax var ákveðið að hlýða á Aronas sem spiluðu einvhers konar nútíma dans-jazz. Forsprakkinn, píanóleikarinn, Aron Ottignon er eitt mesta undrabarn í sögu Nýsjálenskrar jazz-tónlistar og er greinilega mjög flinkur. Pælingarnar fannst mér svolítið eins og tónlist vina minna í Hress/Fresh, bara ekki jafn grípandi og skemmtileg. Hlustið frekar á þá! Eftir nokkur lög fór ég heim í tjald að leggja mig fyrir átök kvöldsins. Átökin hófust svo fyrir alvöru með The Flaming Lips. Þeir hófu tónleikana með látum, fólk í asnalegum búningum dansaði á sviðinu, söngvarinn Wayne Coyne ,,crowd surfaði” í kúlu eins og ofnæmissjúklingar nota í bíómyndum (sjá myndskeið).
Risastórar blöðrur, uppblásnar fígúrur, risahendur og glimmer voru einnig á svæðinu. Alla tónleikana héldu þeir uppi þessarri súrrealísku stemmningu en tónlistin var ekki alveg í sama stíl, spiluðu mikið af rólegu dóti. Aðallega tóku þeir lög af tveimur nýjustu plötunum en lögin Yoshimi battles the Pink Robots og The Yeah Yeah Yeah Song stóðu upp úr að mínu mati. Áður en tónleikunum lauk kíkti ég á endasprettinn hjá Soulsavers og Mark Lanegan sem spiluðu næstum því guðdómlegt helþungt gospel tripp-hopp. Lanegan stóð sig með mikilli prýði, alveg rosaleg rödd sem hann býr yfir. Ætla að næla mér í nýju plötuna þeirra við fyrsta tækifæri. Næst var ferðinni heitið á Loney, Dear. Ég hafði heyrt eitt lag með þessum sænska gutta sem hefur verið sagður litli bróðir Jens Lekmans og Sufjan Stevens. Þetta lag fannst mér mjög gott, en aftur á móti fannst mér önnur lög á tónleikunum alveg hundleiðinleg, svo að eftir fjögur lög yfirgaf ég Pavillion-tjaldið og kíkti á The Whitest Boy Alive. Þeir héldu uppi alveg gríðarlegri dansstemmningu með sínu ofur-chillaða indí-(dans)-poppi. Erlend Oye var nördalega svalur að venju og var spilagleðin og samhljómur sveitarinnar alveg til fyrirmyndar. Þá var komið að Grizzly Bear sem spila rólyndis alternative kántrí eða kántrískotið indípopp. Þeim tókst vel upp, engin flugeldasýning en ég skemmti mér nokkuð vel. Þegar Grizzly Bear höfðu lokið sér af í Pavillion tjaldinu sá ég endann á The Who og skemmti mér ekki vel. Þreytan var farin að segja til sín og einnig leiddist mér flutningurinn (Reyndar skemmtilegt að heyra Pete Townsend syngja ,,I hope I die before I get old”). Ég ákvað nú samt að bíða eftir Red Hot Chili Peppers sem drógu líklega fleiri á hátíðina en nokkuð annað band. Allt svæðið hjá appelsínugula sviðinu var stútfullt. Piprarnir stóðu aftur á móti engan veginn undir væntingum, söngvarinn Anthony Kiedis var eitthvað hálfslappur greyið og gat sjaldnast sungið meira enn eitt eða tvö lög áður en hann þurfti hvíld og hinir djömmuðu í nokkrar mínútur meðan hann náði andanum. Lagavalið var ekkert sérstakt (lítið um almennilega hittara) en það gladdi mitt litla hjarta að þeir sáu sér fært að spila Ramones-snilldina Havana Affair. Eftir rúman klukkutíma af bragðlitum Rauðum en ekkert svo heitum Chili Piprum fór ég heim í háttinn.

Sunnudagur:
Sunnudaginn hófum við á norksu glysrokkurunum The Ark. Gæjar sem vilja vera eins og Bon Jovi og söngvari sem ætti að leika í norsku útgáfunni af Hedwig and the angry inch. Þó þetta geti hljómað fyndið og jafnvel spennandi fannst mér það ekki, þvert á móti einstaklega leiðinlegt. Við biðum með mikilli eftirvæntingu eftir Zach Condon og hljómsveitinni hans Beirut (reyndar mættum við aðeins of seint út af risahamborgurum sem við snæddum í morgunmat). Beirut blandar saman ýmis konar evrópskri þjóðlagatónlist s.s. sígauna, balkan og spænskri við vinsældavænt indí-fólk. Útkoman er ótrúlega heillandi og afslappað andrúmsloftið sem meðlimirnir sköpuðu var magnað. Hljómsveitinn drakk rauðvín af stút og skemmti sér greinilega mjög vel undir styrkri stjórn hins 21 árs Zachs sem spilaði m.a. á ukulele og trompet. Mæli algjörlega með því að þið athugið á þessari hljómsveit. Hér getið þið séð þau taka lagið Le Moribon eftir belgíska tónlistarmanninn Jacques Brel.
Wilco var næst á dagskrá í Arena tjaldinu og skemmti ég mér vel. Einlægt kántrí-rokk Jeff Tweedy og félaga hitti mig beint í hjartastað, annars vegar þegar lögin voru sem rólegust og hins vegar þegar þau voru sem súrust. Stundum duttu þeir niður í eitthvað miðjumoð en oftast fór allt bandið á kostum, en að öðrum ólöstuðum stóð gítarleikarinn Nels Cline uppi sem sigurvegari (ef tónleikarnir voru keppni). Nels þessi var á sínum tíma meðlimur í The Geraldine Fibbers sem ég hef ósjaldan hafið upp til skýjanna við litlar undirtektir. Ef þú fílar þau láttu mig vita... Eftir Wilco tók ég lífinu með ró og sá örfá lög hjá Akron/Family og Tönnig (minnir mig) en það var of lítið til að ég geti sagt eitthvað af viti um þessar hljómsveitir. Næst var hins vegar eitt af þeim böndum sem mig hlakkaði virkilega til að sjá; Against Me!. Fyrrverandi Fólk-pönk anarkistarnir (núverandi pönk anarkistarnir) stóðu sig með mikilli prýði, voru kraftmiklir, þéttir, reiðir og hressir. Spiluðu dálítið af fólk-pönki þó að rafmagnsgítarar séu núna brúkaðir. Nóg var um sing-a-long og þrátt fyrir ítrekaðar viðvaranir var nóg um sviðsdýfur og almennt pönk-viðhorf. Frábærir tónleikar! Eftir tónleikana borðaði ég ókínverskasta kínamat sem ég hef smakkað og sá síðan blálokin á Muse sem voru þrjátíuogfimmfalt betri en þegar þeir spiluðu á Íslandi hér um árið. Þá rifjaðist upp fyrir mér um stund af hverju ég fílaði Muse og um leið gleymdi ég öllum okkar ágreiningsmálum. Það sem ég sá var einstaklega kraftmikil slagarasúpa Muse drengjanna. Fyrir tilviljun kíkti ég síðan á norksu ærlsarokkarana í Datarock. Þeir björguðu sjálfsvirðingu Noregs sem The Ark höfðu næstum því eyðilagt fyrr um daginn. Hressleikinn uppmálaður. Ef ég á að líkja þeim við einhver bönd dettur mér fyrst í hug Skátar og The Rapture, en Datarock eru þó muuuun steiktari og hljóðgervlar spila stærra hlutverk í tónlistinni. Eftir þennan óvænta glaðning fór ég yfir á appelsínugula sviðið þar sem Basement Jaxx voru næstir á dagskrá. Aðeins örfáum mínútum fyrir tónleikana var mjög fámennt fyrir framan sviðið, ekki einu sinni fullt í fremsta boxið. Ég ákvað að næla mér í öl og þegar komið var að mér í röðinni hljómaði ofur-hittarinn Red Alert frá sviðinu, allir í röðinni byrjuðu að dilla sér í takt við eitraðan taktinn. Brátt fylltist svæðið og var nánast ómögulegt að standa kyrr, takturinn sameinaðist hjartslættinum og fætur og hendur hreyfðist ósjálfrátt í takt við tónlistina. Sviðsframkoman var frábær, fullt af gestasöngvurum og ber þar helst að nefna þrjár spikfeitar blökkukonur sem sungu eins og englar. Tónleikarnir enduðu svo á flugeldasýningu undir gleðibombunni Bingo Bango. Þar með lauk tónleikahaldi á stóra sviðinu. En alvöru partýdýr ( = ég) hættu ekki þá heldur var tekið smá pásu og síðan farið á síðustu tónleika hátíðarinnar, ofur upphæpaða franska danstónlistardúettinn Justice. Þeir gáfu nýlega út plötuna † sem hefur verið að fá góða dóma og stóðu þeir sig með mikilli prýði. Krossinn spilaði stórt hlutverk á tónleikunum en milli þeirra var risastór kross (sjá mynd) sem blikkaði í takt við tónlistina og ásótti mann í svefni næstu nætur, svo áhrifamikill var hann. Einstaklega góður endir á frábærri hátíð.

Það allra besta: Arcade Fire [hlusta], Beastie Boys [hlusta], CSS [hlusta], The Brian Jonestown Massacre [hlusta], Beirut [hlusta], Against Me! [hlusta] og Basement Jaxx [hlusta].

Á flestum góðum tónleikum sem ég sá var geimvera að ríða kú, þetta tvíeyki hefur víst verið á hátíðinni á hverju ári í nokkur ár og er orðið nokkuð frægt. Jeff Tweedy söngvari Wilco sagði einmitt á tónleikum sveitarinnar ,,some of our songs are pretty sad but it´s hard trying to keep a straight face with that alien fucking a cow in front of you”. Hér getið þið séð geimveruna og kúna á tónleikum Beirut á Sunnudeginum.

Roskilde Festval: Fyrri hluti

Nú fara allar bloggsíður líklega að yfirfyllast af ferðasögum frá nýafstaðinni Hróaskelduhátíð, en mér er alveg sama og ætla að segja ykkur hvað mér fannst um böndin. Ef þið viljið heyra um það þegar tjaldið mitt sökk, þegar ég borðaði stærsta hamborgara sem ég hef séð eða þegar ég datt með hálsinn á stól á Justice þá er ég alltaf til í að segja frá því í eigin persónu. Þar sem þessi færsla er nokkuð löng og athyglisgáfa nútímamanneskju er skuggalega lítil ætla ég að birta hana í tveimur hlutum, sá seinni kemur að öllum líkindum á morgun.

Fimmtudagur/ Rigningardagurinn mikli:
Hátíðin hófst hjá mér í Arena tjaldinu með kanadísku krökkunum í Arcade Fire. Ég bjóst við miklu en aldrei hefði ég búist við þvílíkum krafti, spilagleði og töffaraskap. Arcade Fire hófu hátíðina svo sannarlega með stæl, mér fannst þau á köflum betri en á plötunum og sviðsuppstillingin var ótrúlega töff. Tónleikarnir hófust á myndbandi af brjálaðri predikun með einhverjum ofurkristnum kvenpredikara og enduðu á Wake Up. Í þessu einnar mínútu myndskeiði af laginu Rebellion (Lies) má sjá hve söngvarinn Win Butler var orðinn pirraður á lélegum hljóðnemastatífum, greinilega eðal-dramadrottning.
Eftir smá Vegan-snarl kíktum við á James Murphy og félaga í LCD Soundsystem, hressleikinn var í fyrirrúmi en samt fannst mér eitthvað vanta upp á. Krafturinn var ekki nógu mikill. Þau náðu ekki að skapa jafn mikla stemmningu og tónlistin býður upp á.
Eins og sönnum íslendingum sæmir biðum við félagarnir síðan spenntir eftir Björk. Þetta var í fyrsta skipti sem ég sé heila tónleika með henni og skemmti ég mér einstaklega vel. Ég hef ekki kynnt mér tónlistina hennar nógu vel og hefði það verið skemmtilegra að þekkja lögin en það kom svo sem ekki að sök. Allt bandið var magnað, Björk, blástursstelpurnar, Jónas Sen og gæjarnir á undarlegu hljóðfærunum sem litu út eins og radar (sjá mynd). Maður hefði eflaust notið tónleikanna enn betur ef maður hefði ekki haft áhyggjur af tjaldinu sem var að sökkva á sama tíma.

Föstudagur:
Föstudaginn byrjuðum við ekki fyrr en 19:30 (enda þurfti að redda nýju tjaldi o.fl.) með helgömlu New York rapp/pönkurunum í Beastie Boys. Voru þeir líklega mesta tilhlökkunarefni mitt fyrir hátíðina og létum við það ekki aftra okkur að á sama tíma voru mörg spennandi bönd að spila (þ.e. Boris (Japan), Konono N°1 (Kongó), og Klaxons (UK)). Strákarnir stóðu undir væntingum, tóku nokkur pönk lög, nokkur lög af nýju instrumental plötunni og einnig þónokkra slagara, enduðu á Sabotage og tileinkuðu það góðvini sínum George W. Bush. Hljóðið var reyndar eitthvað að stríða þeim en það bættu þeir upp með óendanlegum svalleika. Ógleymanleg minning að hlusta á Intergalactic og þvílíka slagara í góðu veðri með góðum vinum, drekkandi vont rauðvín úr poka. Hér má líta á Intergalactic á tónleikunum.
Brasilísku rafrokkpoppararnir í Cansei de Ser Sexy (CSS) spiluðu næst í Odeon tjaldinu og voru gríðarlega hress. Líklega einir bestu og heitustu tónleikar hátíðarinnar. Sveitina skipa fimm stelpur og einn strákur og voru þau gífurlega þétt og sýndi söngkonan mikla tilburði og skartaði einnig glæsilegum samfesting sem gladdi alla sem hrífast af kynþokkafullum konum.
Queens of the Stone Age hófu leik á Appelsínugula sviðinu um leið og CSS byrjuðu sína tónleika. QOTSA spiluðu þónokkuð lengur svo okkur tókst að sjá síðustu lögin hjá þessu magnaða rokkbandi. Þeir voru mjög þéttir, hljóðið feitt og Joshua Homme eitursvalur að venju. Ég hefði viljað sjá meira af þeim en stundum verður maður að velja og hafna. Eftir að Drottningarnar luku sér af kíktum við á Peter, Björn and John sem voru skítsæmilegir, það er eitthvað sem er ekki að klikka hjá mér og þessum strákum. Eftir að þeir tóku Young Folks ásamt Jamie úr Klaxons beiluðum við og ætluðum að sjá Cold War Kids en fréttum þá að þeir kæmu ekki fram. Þá var haldið á Lee ,,Scratch” Perry og Adrian Sherwood. Það var ágætis skemmtun að sjá reggígoðsögnina Lee ,,Scratch” raula yfir takta Adrians. Hann var svo sem aðallega að einbeita sér að því að mála á vegginn og að vera ótrúlega svalur og útúr-blingaður. Ég hef sjaldan fundið jafn ,,lífræna” lykt og á þessum tónleikum. Síðustu tónleikar kvöldsins voru svo með íslands og Singapore Sling vinunum The Brian Jonestown Massacre. Brjálaða einvaldinum í BrianJonestown Anton Newcombe (sem skartaði bol merktum 12 tónum) og félögum tókst svo sannarlega að skemmta mér. Bæði með einföldu og einhæfu hipparokki sínu og töffaraskap. Anton reyndi ósjaldan að ,,pikka fæt” við áhorfendur, seinna stöðvaði hann tónleikana til að kenna hinum meðlimunum nýtt lag og að lokum var hann við það að ráðast á annan gítarleikarann sem klúðraði hljómunum sínum aftur og aftur.
ANTON: Dont fuck up your chords you fuckin rockstar! When your band plays roskilde, you can fuck up the chords but not now!. [u.þ.b. orðrétt]
Síðan þegar einhver hæfði gítarinn hans með vatnsglasi:
ANTON: Do you like to throw things at starving babys? I feed my kids with this fucking guitar!
Ef einhver trúir þessu ekki þá mæli ég með að sá hinn sami kíki á heimildarmyndina Dig! um bandið sem fæst m.a. á Aðalvideoleigunni.

Hægt er að sjá myndbönd frá flestum tónleikunum á YouTube með því að leita að roskilde 2007 og nafni hljómsveitar. Mest eru þetta þó stutt myndbrot í lélegum gæðum og með lélegu hljóði.

5 myndbönd 2

Það fer alveg ótrúlega mikið í taugarnar á mér þegar metnaðarfullar hljómsveitir með metnaðarfull lög gera metnaðarlaus tónlistarmyndbönd. Að sama skapi kætir það mig gríðarlega mikið þegar metnaður er lagður í myndböndin. Tónlistarmyndbönd geta dregið miðlungslag upp í að verða mjög gott og fullkomnað snilld frábærra laga. Samspil tónlistar og hins sjónræna þáttar getur skapað fullkomna heild og gert skynjun á lagi enn magnaðri. Einhverjir glöggir lesendur benda eflaust á að hljómsveitir (eða hljómlistarmenn) eigi að einbeita sér að því að gera tónlist en ekki myndbönd enda felist það í orðinu. Þetta finnst mér heimskulegt. Ef tónlistarmenn hafa ekki metnað í að gera eitthvað meira en að taka upp lélegt myndskeið af sjálfum sér að mæma lagið í stúdíói (jú, stundum gengur það upp en í hverfandi fáum tilvikum) eiga þeir bara að sleppa því að gera myndbönd (Pearl Jam slepptu því bara lengi vel). Það þarf svo lítið til þess að gera myndbandið góða skemmtun eða fá mann til þess að hugsa.

Hér eru 5 myndbönd sem eru til fyrirmyndar:

Fyrsta myndbandið sem ég ætla að sýna æstum aðdáendum mínum er frá 1989 og er við lagið Here Comes Your Man með indí-öldungunum frá Boston, Pixies. Hér hefðu þau getað mæmað lagið ,,eðlilega”, en varahreyfingar söngvaranna gera myndbandið óvænt og skemmtilegt og sýnir í raun að þau gera sér fulla grein fyrir fáránleika ,,mæmsins”.



Myndband Jonathans Glazers við lag U.N.K.L.E og Thom Yorke ,,Rabbit in your headlight” er líklega með þekktari tónlistarmyndböndum allra tíma og hefur það endað ofarlega á flestum listum yfir þau bestu. Í stíl við lagið er myndbandið nokkuð skuggalegt og óhugnalegt og kannski ekki það besta sem maður gerir að horfa á það rétt fyrir svefninn. Endirinn er svo gríðarlega flottur og óvæntur, ég efast um að það séu einhverjar djúpar pælingar bakvið söguþráðinn en það er vissulega aukaatriði.



Næsta myndband er með þeim súrari sem ég hef séð, en frábær skemmtun samt sem áður.
Einstaklega hugmyndaríkt og fyndið. Þetta eru verðandi Íslandsvinirnir í Of Montreal frá Georgíu-fylki Bandaríkjanna með hið skemmtilega nefnda lag ,,Heimdalsgate like a Promothean curse” af hinni frábæru Hissing fauna, are you the destroyer? sem kom út í ár.



Einn af þeim sem hefur fullkomnað þetta listform er eðalleikstjórinn Spike Jonze. Hér er myndband sem hann gerði árið 1996 við lagið Drop með dönsurunum/röppurunum í Pharcyde. Myndbandið er allt tekið upp aftur á bak og síðan snúið við, alveg fáránlegt að þeim takist að hreyfa varirnar og dansa í takt við lagið.
p.s. takið eftir Mike D úr Beastie Boys sem birtist í eina sekúndu.



Síðasta myndbandið er það eina sem einblínir á texta lagsins, enda textinn með þeim svalari sem ég hef heyrt á þessu ári. Þetta er gæðaskíturinn Thou shalt always kill með þeim kumpánum Dan Le Sac (sem gerir takinn) og hinum eitursvala Scroobius Pip (sem ,,rappar”).



Minni líka á fyrri færsluna mína um myndbönd. Skoða

5 Stjörnufræðilög

Vegna gríðarlega undirtekta ætla ég að endurtaka leikinn og blogga um próf, í þetta skiptið ætla ég samt að sleppa því að fræða ykkur um stjörnufræði.

Helium – Leons space star
Leons space star er af síðustu plötu Helium, hinni stórgóðu The Magic City, sem Binni var svo góður að lána mér, þakka ég honum kærlega fyrir það. En heilinn á bakvið Helium er hin ofursvala gítarleikkona Mary Timony. Kærasti Timony Ash Bowie gítarleikari Polvo var líka kominn í bandið á þessum tíma, leysti meira að segja þá hljómsveit upp til að geta einbeitt sér að Helium. En Mary Timony þessi er einmitt nýbúin að gefa út sólóplötu hjá KillRockStars útgáfunni og ber hún nafnið The Shapes We Make.




Deerhoof – Siriustar
Deerhof er annað gríðarlega töff og stórundarlegt band með konu í fararbroddi. Hina japönsku Satomi Matsuzaki.
Hlusta

Belle & Sebastian – A space boy dream
Það elska allir krúttlegu skotana Belle og Sebastían og hey, þar er líka stelpa, mikið jafnrétti hérna í gangi. Þetta er af The Boy with the arab strap (fyrir þá sem ekki vita er arab strap gervilimur).
Hlusta

The Shins – A comet appears
Þetta er af hinni misgóðu Whincing the night away með góðvini mínum James Mercer og félögum í The Shins.
Hlusta

Modest Mouse – Space Travel is boring
Ég fann þetta lag ekki nema á YouTube í lélegri útgáfu.
Horfa

5 líffræðilög

Nú velta einhverjir því fyrir sér hvernig í andskotanum ég geti réttlætt það að blogga í miðjum stúdentsprófum og einmitt fyrir Líffræðiprófið sem á að heita mikilvægasta prófið á náttúrufræðibraut. Jú, ég fann einfalda lausn á þessu… Ég blogga bara um líffræði. Ekki hætta að lesa, það verður líka einhver tónlist.

Air – Biological
Mér fannst nafnið bara of gott til að sleppa því að hafa þetta með í líffræðiþemanu. Ekki eitt af betri lögum Lofts en þó ágætt. Einnig vil ég benda á að tónlist Lofts er mjög fín til þess að læra við, þá mæli ég sérstaklega með Premier Symptoms, veit ekki af hverju ég hef tekið svo miklu ástfóstri við þá plötu.


Seabear – Arms
Síðasta föstudag nældi ég mér í fyrstu breiðskífu Seabear; The Ghost that carried us away og það voru vægast sagt góð kaup. Einstaklega þægileg og góð plata. Ég er ekki frá því að Arms sé bara besta íslenska lag ársins hingað til. Hmmm?... ég er eiginlega búinn að gleyma hvernig ég ætlaði að tengja þetta við líffræði en það tengdist eitthvað nafni lagsins, enda eru hendur mjög merkilegt fyrirbæri, svona líffræðilega séð.

Hlusta

Defiance, Ohio – Bikes and bridges
Megintilgangur þessa stórgóða lags frá fólk-pönk-krökkunum í Defiance, Ohio er greinilega að leiðrétt hinn hvimleiða misskilning um hjartað.

,, hearts aren't made of glass, they're made of muscle and blood and something else”

Já það er vísindalega sannað að hjartað er ekki gert úr gleri. Hjartað er nefnilega hnefastórt keilulaga, vöðvalíffæri sem er staðsett milli lungnanna inni í svonefndu gollurshúsi.

Hlusta

Green Day – Brain Stew
Popppönkararnir í Green Day kunna svo sannarlega sitthvað fyrir sér í líffræði, hér syngja þeir um heilastöppuna. En fyrir þá sem ekki vita skiptist heilinn í 4 heilahol, tvö þeirra eru hliðlæg og eru í hvelaheila, þriðja holið er í milliheila og það síðasta er í heilastofni og litla heila.


Ljótu Hálfvitarnir – Bjór, meiri bjór.
Hér syngja Þingeyjingarnir átta (níu skv. öðrum heimildum) um að alkohol sé lausnin. Það er vissulega göfugur málstaður en þeir mættu einnig koma því á framfæri að alkóhol er þvaglosandi efni sem hamlar losun á ADH, en það er einmitt þvagtemprandi hormón sem er losað frá afturhluta heiladinguls.
Hlusta

Ég skora á alla lesendur sem hafa ekkert að gera að nefna fleiri lög sem er mögulega hægt að tengja við líffræði. Það væri sérstaklega frábært ef einhver veit um lag sem fjallar um innri temprun hjartsláttar.

It´s a healthy kind of sick

Já, það er ný plata á leiðinni frá hinum kynngimögnuðu (plat)systkinum í The White Stripes. Platan mun bera nafnið Icky Thump og kemur hún út í sumar. Samnefnt lag er byrjað að hljóma í víðtækjum landsmanna og hljómar eiginlega bara nokkuð vel að mínu mati, svo sannarlega stórundarlegt, en ég fíla það.

Hlusta: The White Stripes - Icky Thump

Svo í tilefni af því að ég hef verið veikur undanfarna daga var ég að rifja upp þessa tímalausu snilld frá árinu 1988 með meistara Lou Barlow. Lou þessi hefur komið víða við, m.a. var/er meðlimur í Sebadoh, Dinosaur Jr. og Folk Implosion. Allt hágæða bönd.

Hlusta: Lou Barlow - Healthy Sick

Til hamingju!

Í dag er þessi blessaða síða mín eins árs gömul, ekki get ég nú sagt að afköstin séu mikil, 25 færslur. En samt... Af þessu tilefni býð ég ykkur upp á:
The Ramones - Happy Birthday Mr.Burns
(þess má geta að Johnny Ramone gítarleikari The Ramones lést þann 15.september (2004), en það er einmitt afmælisdagur Mr.Burns)
Jens Lekman - Happy Birthday Dear Friend Lisa

Lygarar!

Já, undanfarna daga hef ég verið að hlusta á hina stórgóðu hljómsveit Liars sem gerir þessa dagana út frá Berlín (held ég). Hljómsveitin spilar einhverskonar indípost-pönk, tilraunakennda nýbylgju eða eitthvað svoleiðis. Það er alveg á hreinu að tónlist Liars er ekki fyrir alla, svo að ég hvet þá sem ekki eru opnir fyrir nýrri tónlist að hlusta á eitthvað annað í staðinn. Ekki er hægt að verða sér út um plötur með Liars hér á landi þar sem Skífan hefur umboð fyrir þeim en hefur ekki áhuga á að flytja þær inn. Frekar ömurlegt! Þess vegna hef ég vafrað um netið síðustu daga í leit að einhverju sem ég get stolið með þeim, ekki gengur það mjög vel. En hér eru tvö tóndæmi og eitt sýnidæmi (yndislega súrt myndband). Njótið vel.

Einkar huggulegt umslag smáskífunnar ,,It Fit When I Was A Kid"

Teitatónlist

Nú er hin alræmda stúdentsprófatörn að hefjast. Fyrir nokkrum vikum setti ég mér það göfuga markmið að skemmta mér eins mikið og ég gæti fram að prófum (lesist: vera sem oftast fullur). Þrátt fyrir að þessu mikla partýstandi mínu sé lokið í bili hef ég ákveðið að skrifa um nokkra sjúklega hressa partýslagara.

!!! – Must be the moon
Þetta lag er á nýrri plötu sveitarinnar !!! (Chk Chk Chk) sem nefnist Myth Takes. Til þess að lýsa tónlist !!! fyrir leikmönnum hef ég komið með nafn á stefnu bandsins ,,égeraðdansaogefþúfílarþaðekkilemégþiífokkingklessutussanþín”-rokk. Hljómsveitin !!! var stofnuð árið 1996 og hefur síðan þá gefið út þrjár breiðskífur með einstaklega hressandi diskó-pönki. Þar sem að ég er ekki plötusnúður fæ ég sjaldan að heyra í !!! á skemmtistöðum Reykjavíkurborgar en aftur á móti hef ég ósjaldan dansað heim úr bænum við þessa stórskemmtilegu plötu. Platan er samt langt frá því að gallalaus, byrjar fáránlega vel en endar í tómu tjóni, hljómsveitin ætti að einbeita sér að því að gera ofursvala dansslagara en ekki róleg lög (þeir eru lélegir í því). Þeir félagar munu spila á hinni margrómuðu Airwaves hátíð í lok ársins.

UPPFÆRT 12.apríl: Eitthvað er radioblogclub að stríða okkur þannig að þið getið heyrt lagið á myspace síðu sveitarinnar http://www.myspace.com/chkchkchk Gjörsovel!

The Rapture – House of jeolous Lovers
,,Hús hinna afbrýðisömu elskenda” er af fyrstu plötu The Rapture, Echoes. Diskó-pönk frá New York með sterkum keim af Public Image Ltd. (seinni sveit John Lydons úr Sex Pistols). House of Jeolous Lovers var fyrsti hittari bandsins og markaði eiginlega upphafið á þeirri dansrokk bylgju sem hófst stuttu eftir aldamótin og er enn í fullu fjöri. Seinni plata þeirra Rapture pilta var ekki jafn hrá og því ekki alveg jafn heillandi að mínu mati, hljómurinn var bjartari og poppaðri en ekki jafn beittur. Samt sem áður er Pieces of the people we love hörkuplata, meira að segja með betri plötum ársins 2006 að mínu mati.


Happy Mondays – 24 hour party people
Nú skulum við færa okkur yfir Atlantshafið og 20 ár aftur í tímann nánar tiltekið til Manchester a.k.a Madchester borgar í Englandi árið 1987. Fyrst við erum komin þangað getum við farið að poppa e-pillur og dansa eins og brjálæðingar við Happy Mondays. Happy Mondays voru á mála hjá Tony Wilson og hinu goðsagnakennda útgáfufyrirtæki Factory Records. Saga þess merka útgáfufyrirtækis er rakin í hinni stórgóðu kvikmynd 24 hour party. Ferill Happy Mondays var eiginlega eitt stórt sukkpartí og var hljómsveitin orðin uppgefin árið 1993 og hætti þá. Byrjaði reyndar aftur 1999 í eitt ár (aðallega til þess að fá pening fyrir dópskuldum) og er núna enn á ný komin í gang og ný plata er á leiðinni. Ég hef meira að segja heyrt sögusagnir um það að þeir mæti á Hróaskeldu í byrjun júlí (ég = þar). Þegar talað er um Happy Mondays er auðvitað skylda að minnast á svalasta meðlim hljómsveitarinnar; dansarann Mark “Bez” Berry. Hann fann upp hinn óviðjafnanlega Freaky Dance og er sagður hafa ótrúlega mikið þol fyrir ofskynjunarlyfjum, sönn hetja þar á ferð!



Þetta er tónleikaupptaka af laginu Step On, þar getið þið séð Bez í góðu stuði.

Ótrúlegt en satt ætla ég að fjalla um annað band sem hefur dansara og sinn einkennisdans. Dansarinn er Chas Smash, dansinn er The Nutty Dance og hljómsveitiner er MADNESS!

Madness – One step beyond
Madness var vinsælasta bandið í Bretlandi á níunda áratugnum, þ.e. átti lög á breska vinsældarlistanum í mestan tíma samtals. Lagið One step beyond af samnefndri debjút-plötu sveitarinnar komst í sjöunda sæti listans árið 1979. Tónlist hljómsveitarinnar hefur yfirleitt verið skilgreind sem annarar bylgju ska (second wave ska) eða einhvers konar blanda af ska-tónlist, pönki og poppi. Eftir að hljómsveitin hætti árið 1986 tóku fjórir meðlimir sig til og stofnuðu The Madness sem gaf út eina plötu. 1992 kom hin upprunalega Madness saman aftur og spilaði meðal annars á tónlistarhátíðinni Madstock, en þá varð sá stórmerkilegi atburður að 75 þúsund aðdáendun tókst að koma af stað jarðskjálfta af stærðargráðunni 4,5 á Richter með því að stappa í takt við One Step Beyond a.m.k. samkvæmt þessu:

In one dramatic episode tower blocks in Finsbury Park, London, began to shake. After a while BGS scientists traced the cause. It was a concert by the pop group Madness. During one song the crowd began to stamp its feet in strict time, and in a freak of geophysics the sediments of the London basin amplified the stamping to a level that set the buildings rocking too.[http://www.guardian.co.uk/naturaldisasters/story/0,7369,816938,00.html]

5 sunnudagslög

Aimee Mann – High on a Sunday 51
Við hefjum leikinn á bandarísku tónlistarkonunni Aimee Mann. Með aðstoð http://www.mymusic.blog.is/ sá ég hana spila á tónleikastaðnum Vega í Kaupmannahöfn fyrir tveimur árum. Ég og félagar mínir Vilhjálmur og Sigurður vorum að ég held einu manneskjurnar undir fertugu á staðnum, en það var samt frábært. Aimee byrjaði í nýbylgjubandinu 'til Tuesday árið 1982 en eftir að sveitin hætti árið 1988 lenti Aimee í samningavandræðum, gat ekki losnað undan samningi og gat því ekkert gefið út í 5 ár og lögin hrúguðust upp hjá henni. Síðan hún gaf út sína fyrstu sólóplötu árið 1993 hefur hún gefið út 5 breiðskífur og hefur einnig unnið sér það til frægðar að sjá um tónlistina í hinni mögnuðu kvikmynd Magnolia.

Johnny Cash – Sunday Morning Coming Down
Gott timburmanna-kántrí frá Johnny Cash, en lagið er samið af góðvini hans og okkar íslendinga Kris Kristofferssyni. Lagið kom upphaflega út á fyrstu plötu Kris en Johnny söng það árið 1970 í sjónvarpsþættinum sínum og olli það miklu fjaðrafoki, mörgum siðprúðum miðríkjamæðrum blöskraði algjörlega þegar Johnny söng ,,I´m wishing, Lord, that I was stoned”. Kris átti lengi í miklu ströggli með að komast inn í tónlistarheiminn og leiddi sér eiginlega inn bakdyramegin. Hann vann um tíma sem húsvörður hjá Columbia Records í Nashville en honum var stranglega bannað að reyna að nálgas listamenn útgáfunnar láta þá fá efni eftir sig. En Kris dó ekki ráðalaus og ákvað að fljúga þyrlu að húsi Johnny Cash og ná þannig tali af honum. Kris lenti í bakgarðinum og Johnny og June sáu að þessi maður hafði greinilega metnað og ákvaðu að hlusta á það sem hann hafði fram að færa. Bæði urðu þau strax mjög hrifin af lagasmíðunum og Kris sjálfum. Johnny söng ótal mörg lög eftir hann á ferlinum. Sunday Morning Coming Down er þekktasta lag Kris í flutningi Johnny’s en hans allra frægasta er þó líklega Me and Bobby McGee í flutningi Janis Joplin. En Kris er fleira til lista lagt, hann hefur leikið í ótal kvikmyndum og þáttum, oftast leikur hann eitthvað rosalegt hörkutól í Hollywood B-myndum eða spagettívestrum. Meðal mynda hans eru Pat Garrett & Billy the Kid, Blade I, II og III og Planet of the Apes (og auðvitað Stagecoach). Vægast sagt gæðamyndir!



Johnny and the Rest – Sunday Blues
Blúsbandið Jón og Afgángarnir er hérna með raf-magnaðan Sunnudagsblús. Keli söngvari hljómsveitarinnar leyfir okkur hérna að heyra í sinni mögnuðu rokk/blús söngrödd , klárlega einn öflugasti rokksöngvari á landinu, þrátt fyrir ungan aldur. Röddin minnir oft á Jenna í Brain Police og jafnvel Jack White stundum (eins kjánalega og það hljómar). Bandið hefur verið til í nokkur ár en hefur loks síðustu mánuði verið að vekja athygli. Spiluðu þeir m.a. hjá Jóni Ólafs og virtust gömlu blúskempurnar vera mjög ánægðir með þá. Einnig hafa þeir verið mjög duglegir við spilamennsku, aðallega á Sportbarnum og Classic Rock og eru orðnir eitt þéttasta neðanjarðarband Reykjavíkur.

Hér má heyra lagið.

Singapore Sling – Sunday Club
Lagið Sunday Club er af annarri plötu hinnar eitursvölu Singapore Sling, Life is killing my rock’n’roll. Lagið er mjög dæmigert fyrir hljómsveitina, skítugur gítar, surg (feedback), letilegar trommur og töffaralegt raul frá höfuðpaurnum Henriki Bjarnasyni. Hef reyndar heyrt ýmislegt misjafnt talað um persónuleika hljómsveitarmeðlima, en þannig er það bara, þú ert ekki kúl nema þú sért drullusokkur.

Morrissey – Everyday is like Sunday
Svo ætla ég að enda á þessari snilld frá Morrissey. Þetta er lokalagið á tónleikum Morrissey´s í Dallas 17.júní árið 1991. Þetta er eiginlega svona ,,Indie Kids gone mad".





Lögin eru komin á tónlistarspilarann á www.kristjangud.blog.is ef hann virkar það er að segja, þessi moggabloggsspilari er ekki alveg að gera sig.

Háskólarokk

Ekki fyrir svo löngu þegar ég var á gangi í miðborg Reykjavíkur, ákvað ég skyndilega að seilast niður í vasann minn og skipta um tónlist í spilastokknum (iPod-inum) mínum. Það sem varð fyrir valinu var Down in the Backyard með Heróglym sem kom út á samnefndri (að mig minnir) stuttskífu fyrir tveimur árum (aftur er ég ekki viss). Heróglymur er eitt af fáum háskólarokkböndum íslenskrar rokksögu, að minnsta kosti eitt af fáum sem eru góð. Heróglymur er nefnilega drullu-gott band. Reyndar hef ég það frá ónefndum nafna mínum í sveitinni að bandið sé fallið í dauðadá og óvíst hvort það lifni aftur við. Einhverjir dauðakippir eru þó í bandinu og vaknaði það um daginn og vildi kalla sig Winterman. Heimildarmaðurinn minn sagði þó að meðlimir hljómsveitarinn myndu vafalaust halda áfram að gera tónlist, ýmist í sitthvoru lagi, eða nokkrir saman. Heróglym skipuðu tvíburabræðurnir Kristján (bassi) og Daníel (trommur, gítarleikarinn Pétur og Gítarleikarinn/Söngvarinn Doddi, sem hefur gert garðinn frægan með einsmannsbandinu með frumlega nafnið Doddi, sem og raftónlistarverkefninu Enkídú. Reyndar er enginn meðlima hljómsveitarinnar kominn á háskólaaldur en það skiptir ekki öllu máli. Einhvern tímann líkti einhver þeim við gæðabandið ...And You Will Know Us By The Trail Of The Dead, held meira að segja að það hafi bara verið ég.

Heróglymur - Down in the Backyard

Annað íslenskt band sem mætti jafnvel kalla háskólarokk, þó að sú skilgreining sé mjög vafasöm, er Lada Sport. Að minnsta kosti er þetta nýja lag með þeim svolítið Weezer skotið (ekki skemmir fyrir að gítarleikarinn er með gott Rivers Cuomo-útlit í gangi) og réttlætir það þessa skilgreiningu. Þeir gáfu út EP-plötuna Personal Humour fyrir nokkrum árum og seldist hún nokkuð auðveldlega upp. Þess má geta að ég er búinn að týna mínu eintaki og ef einhver sem á hann vill brenna diskinn fyrir mig væri það vel þegið. Frá því að sú plata kom út hafa orðið mannaskipti á gítarnum, gamli gítarleikarinn var seldur til Jakobínurínu en nýr var fenginn úr gæðabandinu Isidor, sem hefur verið hljóðlátt mjög lengi (kannski dautt?). Lagið Love Donors, sem hægt er að hlusta á með því að smella á slóðina hér fyrir neðan, er af væntanlegri breiðskífu piltanna sem kemur út einhvern tíman á næstunni. Hljómurinn hefur breyst þónokkuð síðan á síðustu plötu, söngvarinn hefur bætt sig (nýji gítarleikarinn syngur reyndar í þessu lagi) og textarnir eru orðnir örlítið vitrænni.

Lada Sport - Love Donors

myspace - youtube

Fyrst að ég er byrjaður að nefna meistarana í Weezer verð ég setja inn einhver lög með þeim.

Tired of Sex
Af plötunni Pinkerton frá 1996



El Schorcho
Einnig af Pinkerton frá 1996



Island in the Sun
Af plötunni Weezer (græna albúmið) frá 2001

Þetta myndband eftir Spike Jonze er eiginlega bara yndislegt (afsakið orðalagið). Takið eftir því að aðeins þrír meðlimir sveitarinnar eru í myndbandi, bassaleikarinn Mikey Welch (bassaleikari númer tvö af þremur) var farinn á geðveikrahæli.



Keep fishin’
Af plötunni Maladroit frá 2002

Viðbrögð söngvarans Rivers Cuomo þegar honum var sagt frá hugmyndinni að þessu myndbandi voru: ,,that´s so gay”. En hann hefur greinilega gefið sig á endanum.



p.s. lögin úr síðasta bloggi eiga að vera komin í tónlistarspilarann á www.kristjangud.blog.is

Skammdegisógeð

Úti er rigning og rok, viðbjóðsleg rigning og ógeðslegt rok. Eina sem hægt er að gera í svona horbjóðslegu veðri er að leggjast upp í sófa með heitt kakó, góða bók og hlusta á þunglyndislega tónlist. Hér er gott sándtrakk í það.

Vollmar – A widow
Alveg sama hvernig veðrið er, verður manni sjálfkrafa kalt af því að hlusta á þetta lag. Vindurinn sem ber á glugganum er svo napur að argasti guðleysingi þakkar guði fyrir að vera inni. Svoleiðis líður mér núna. Ég veit ekki mikið um Vollmar, ég held að maðurinn á bakvið bandið sé Justin Vollmar frá Bloomington í Indiana-fylki Bandaríkjanna, svo minnir mig að bróðir hans komi eitthvað nálægt þessu. Lagið A Widow er af plötunni 13 or so people who need chances sem ég keypti á tónleikum hljómsveitarinnar á Kaffi Hljómalind 19.Nóvember 2005. Þar spilaði líka Drekka, en hann er eigandi Blue Sanct útgáfunnar sem gefur út tónlist Vollmar. Diskurinn í heild sinni er frábær, lágstemmdur og melódískur (ólíkt tónlist Drekka sem mörgum þykir líklega eintómur hávaði). Án þess að ég hafi gert mér grein fyrir því er platan ein sú mest spilaða í tölvunni minni. Frábær í skammdegisþunglyndið.

Johnny Cash (ásamt Bonnie “Prince” Billy) – I see a Darkness
Ég hef hvorki fjallað um Cash né Will Oldham á þessari síðu minni og er það einstakleg skammarlegt, en nú bæti ég úr því. Þetta lag er gott þegar maður sér ekkert nema myrkur. Hér leiða þessir meistarar saman hesta sína undir stjórn Rick Rubins. Lagið kom út árið 2000 á þriðju American Recordings plötu Johnny´s. Ameríku-upptökurnar urðu til þess að endurvekja vinsældir Cash sem hafði þótt ókúl alltof lengi. Persónulega finnst mér fyrsta og þriðja platan sterkastar, fyrsta vegna góðra lagasmíða Johnnys en sú þriðja aðallega vegna magnaðra endurgerða. I see a Darkness er samið af Will Oldham sem gengur undir ótal nöfnum m.a. Bonnie “Prince” Billy og kom upphaflega út á samnefndri plötu meistarans. Þess má geta að Will (Bonnie) tók nýjustu plötu sína The Letting Go í Gróðurhúsinu, upptökuveri Valgeirs Sigurðarsonar í Breiðholti.

Bright Eyes – If winter ends
If winter ends er upphafslag á annarri breiðskífu Bright Eyes sem er hliðarsjálf undrabarnsins Conor Oberst’s frá Nebraska (hann heldur því reyndar fram að fleiri meðlimir séu í hljómsveitinni en það er mjög mismunandi hverjir það eru). Letting off the Happiness kom út árið 1998 þegar Conor var 18 ára, áður hafði hann gefið út kasettur og 7 tommu plötur undir eigin nafni (sú fyrsta þegar hann var 13 ára). Hann hefur greinilega átt erfitt oft á tíðum og má heyra það í myrkum textum og oft þunglyndislegum laglínum. Svo virðist sem að veturnir í Nebraska hafi verið jafn langir og hér á fróni, því að texti lagsins fjallar um þránna eftir sumrinu, að minnsta kosti einhverju öðru en vetri. Platan er voðalega Lo-Fi, gítarsurgi (feedback) og rennigítar (slide-guitar) er skemmtilega blandað saman . Umslagið og upplýsingar á því er persónlegt og um lagið If winter ends stendur t.d.: ,,Recorded at home on four-track March 1997. I sang and played guitar. The keyboards and samples were added later at Mike Mogis’ house. I don´t remember who ended up playing the keyboard part (it wasn´t very hard)”. Stúíóplötur Bright Eyes eru nú orðnar 7 talsins og sú áttunda, Cassadaga, kemur í búðir í apríl.

My Summer as a Salvation Soldier - Stagedives & Highfives
Hér önnur einsmannshljómsveit á ferð, Þórir, óskabarn íslensku harðkjarnasenunnar. Þetta kveikir líka í mér öflugar og andstæðar tilfinningar, að vissu leyti er það svolítil depurð en um leið bjartsýni, sátt með lífið þó það sé oft á tíðum erfitt. Einfalt gítarspil, grípandi laglína og persónulegur texti gerir þetta lag eitt af betri lögum Þóris.

The grass is always greener on the other side they say.
I´ll make my own side the other and be satisfied that way.
I keep my fingers in my pockets, just to keep from being cold.
I sing along to Minor Threat songs to keep from growing old.
And I´ll never sing the same old tune, my friends did before me.
I´ll be as true to this as anyone could be.
Fingerpointing to my walkman as I walk my way to work,
I walk under the streetlight the whole way
couse it´s still dark, and it´s still dark, it´s still dark.
Got memories so bad, but some I have are pretty good.
In a dark and gloomy basement where we played for our salvation
and for a while we forgot wars and murders, hunger and starvation.
We just sang, we just sang.

Elliott Smith – I didn´t understand
Konungur þunglyndisins má ekki vera skilinn útundan, það er auðvitað Elliott Smith. Ég hef ekki ennþá heyrt lag með þessum manni sem er lélegt, frábær popp-lagasmiður.. Af ótal ástæðum finnst mér þetta besta lag Elliott’s.

My feelings never change a bit i always feel like shit
I don't know why i guess that i "just do"

Melankólían og vonleysið er fullkomið. Textinn virðist fjalla um sambandsslit, sem honum finnst hann bera ábyrgð á. Hann elskar engann og trúir því ekki að nokkur maður geti elskað hann. Honum finnst hann eiga skilið að vera einn, alltaf! Sjálfsálit mannsins er í molum, þunglyndið er svarthol. Útsetning lagsins er mjög einföld, margföld rödd Elliott´s er það eina sem heyrist og leggur það áherslu á einmanaleika textans. Englakór þjakaður af öllum áhyggjum alheimsins, kannski eins og raddirnar sem bergmáluðu í hausnum á skáldinu.
29. Desember 2005 spilaði Pétur Ben þetta lag stórvel á Elliott Smith-tribute tónleikum á Gauk á Stöng.

Eins og áður er vandamál með lögin og netið... fyrstu þrjú eru á kristjangud.blog.is hin koma vonandi bráðlega.

Slægur fer gaur með gígju

er nafnið á útvarpsþætti frá árinu 1989 þar sem Megas fjallar um ævi og störf Bob Dylan's.

Þættirnir eru á Sunnudagskvöldum á Rás 2 en einnig hægt að hlusta á netinu, mæli með þessu...

HLUSTA

Michelle Shocked og Hipp-Hopp

Núna hef ég komið mér upp svæði hjá moggablogginu blog.is og þar get ég sett inn lög í sérstakan tónlistarspilara. Ég mun ennþá blogga hér að minnsta kosti til að byrja með, en spilarinn verður á hinni síðunni. Það væri sniðugt ef þið eruð að lesa bloggið að opna http://kristjangud.blog.is í öðrum glugga og hlusta um leið. Ég veit að þetta er svolítið vesen en mun vera svona til að byrja með, ef ég finn ekki betri lausn mun ég líklega færa síðuna alveg á blog.is.
---------------------------------------------------

Fór í skífuna í vikunni og skipti þessum disk…













…fyrir þennan…

Ég myndi segja að það hafi verið góð skipti.

The Texas Campfire Takes með Michelle Shocked var tekinn upp árið 1986 á þjóðlagahátíðinni í Kerrville í Texas. Aðdragandinn að upptökunni var að Michelle (fædd Karen Michelle Johnson árið 1962) ætlaði að taka þátt í lagasmíðakeppni hátíðarinnar. Þeir sem vildu taka þátt og vildu fá að spila þurftu að senda inn demo-upptöku en demó-ið hennar Michelle týndist í pósti og var því ekki pláss fyrir hana í dagskránni. Pete Lawrence annar eigenda breska útgáfufyrirtækisins Cooking Vinyl var á hátíðinni og heyrði hana spila á fiðlu og spurði hvort hann mætti taka upp plötu með henni. Pete og Michelle settust saman við varðeld í jaðri hátíðarsvæðisins og tóku upp plötu á Sony Walkman (vasadiskótæki) sem Pete var með. Í bakgrunni heyrist í varðeldinum, kakkalökkum og bílum að keyra framhjá. Öll útgáfan var mjög viðvaningsleg, lög hétu vitlausum nöfnum, upptökubúnaðurinn breytti hraða sumra laganna. Talandi um Lo-Fi, ennþá engar hugmyndir að íslensku nafni á Lo-Fi tónlist? Hvernig finnst ykkur Lé-Tæ (Léleg tækni)?

En allir þessir gallar gerðu í rauninni plötuna enn meira heillandi og lögin standa fyrir sínu. Lögin eru hreinræktuð amerísk þjóðlagatónlist þar sem stefnum og stílum er hrært saman og eykur það einnig áhrifamáttinn að lögin séu flutt af alþýðukonu með kassagítar sem hefur átt heldur betur stormasama ævi. Michelle er frá Gilmer í Austur-Texas og áhrifavaldar hennar eru flestir af því svæði, blökkumenn sem syngja suðurríkjablús og sveitalúðar sem syngja kántrí-tónlist. Michelle var yngst 8 systkina úr heittrúaðri mormónafjölskyldu, 16 ára flutti hún að heiman enda hafði hún róttækar skoðanir sem voru ekki vel liðnar á íhaldssömu heimilinu. Ekki löngu seinna var hún greind paranoid schizophrenia og sett inn á geðsjúkrahús. Meðal annars gekkst hún undir svokallaða Shock treatment og gæti verið að eftirnafnið Shocked sé komið frá því, en heimildum ber ekki saman um það. Hún kláraði háskóla og eftir það ferðaðist hún um allan heim í nokkur ár og bjó m.a. í Barcelona, Mílanó, London og Amsterdam. Ævintýraförin endaði með hryllingi í bænum Comiso í Ítalíu þar sem Michelle var nauðgað.- Eftir þetta hefur hún barist kröftuglega með ýmsum samtökum gegn nauðgunum, klámi og misrétti.
Árin eftir Texas-varðeldatökurnar gaf Michelle út nokkrar plötur hjá Mercury/Polygram og Cooking Vinyl. Árið 1993 skráði hún sig síðan á blöð sögunnar þegar hún kærði útgáfufyrirtækið Mercury/ Polygram fyrir að hneppa sig í þrældóm enda höfðu eigendurnir neitað að gefa efnið hennar út og einnig bannað henni að ræða við önnur útgáfufyrirtæki. Dómssátt náðist og fékk hún samningnum rift. Seinna stofnaði hún síðan sína eigin útgáfu, Mighty Sound.

Heimasíðu Michelle: www.michelleshocked.com

Hlustið á 4 lög af Texas Campfire Takes á http://kristjangud.blog.is

---------------------------------------------------

Og víst við erum í róttæklingum ætla ég að leyfa ykkur að heyra í íslensku Hipp-Hopp sveitinni Forgotten Lores sem ég hef verið að hlusta á undanfarið, alveg frábært band þar á ferð. Ég hef reyndar ekki heyrt nýju plötuna, Frá Heimsenda (sem á víst að vera mögnuð), en þessi lög eru af Týnda hlekknum frá 2003. Alltaf gaman að heyra gott Hipp-Hopp á íslensku þar sem fjallað er um alvöru hluti. Njótið vel!

Heimasíða FL: www.forgottenlores.com

Myspace: www.myspace.com/forgottenlores

Hlustið á 2 lög með Forgotten Lores á http://kristjangud.blog.is

Af Woodstock og fleiru

Rakst á hið stórskemmtilega lag Fixin´to die rag með Country Joe & The Fish þegar ég var að hlusta á tónlistina frá Woodstock hátíðinni. Get reyndar ekki sagt að ég fíli þessa hippatónlist, þó að þarna hafi komið fram einstaka snillingar.














Eða eins og Johnny Rotten sagði: ,,I hate shit, I hate hippies and what they stand for. I hate long hair..." og svo framvegis. Ég er reyndar ekki alveg svona harðorður í garð hippanna þó að mér líki ekki tónlistin sérstaklega.

----------

Rakst á þetta á síðu dr.Gunna um daginn:
,,Þar fyrir utan verður það sífellt augljósara, amk í mínu hlustunarmynsturstilfelli, að tími albúmsins er liðinn. Staðreyndin er þessi: Ég er hættur að hlusta á albúm! Ég hlusta bara á lög og eiginlega glætan að ég nenni að hlusta á 10-15 lög með sama listamanninum í röð. Tími sjöffulsins er runninn upp.''

Úff, hvað ég er ósammála. Ég get ekki hugsað mér heim án albúma. Mér finnst ágætt að sörfa netið og finna lög eða hlaða einstaka lögum niður með tónlistarmönnum. En ef ég er sérstaklega hrifin af einhverju kaupi ég plötu með viðkomandi. Þá fyrst kemur í ljós hvort ég fíli tónlistarmanninn. Ég get nefnilega ekki heldur hlustað á diska sem innihalda leiðinleg lög, ég hef það bara ekki í mér að hoppa yfir lög, frekar sleppi ég því að hlusta. Svo er það miklu meiri prófraun á hæfileika og snilligáfu listamannsins að gera breiðskífu sem er mögnuð en að gera eitt stórkostlegt lag.

----------

Talandi um breiðskífur, The Shins munu gefa út sína þriðju plötu í janúar. Hún mun bera heitið Wincing the Night Away og hér getið þið heyrt lagið Phantom Limb (sem stenst þó ekki mínar væntingar).

Jóhanna

Undanfarið hefur nafnið Jóhanna hljómað í eyrum mér undarlega oft. Ég ákvað að skoða málið nánar og segja ykkur frá Jóhönnunum mínum.

Joanna Newsom – Emily

Lagið Emily með bandarísku söng- og hörpuleikkonunni Jóhönnu Newsom er hreint út sagt stórkostlegt. Það er á nýrri plötu Jóhönnu sem nefnist Y´s og hefur fengið óaðfinnanlega dóma víðast hvar og er uppseld í allri Evrópu sem og í Ameríku (og kemur því ekki til Íslands fyrr en eftir áramót). Platan inniheldur 5 lög sem eru öll örlítið lengri en venjuleg þriggja mínútna popplög (Emily er rúmar 12 mínútur). Ég hef ekki heyrt fleiri lög af nýja gripnum, þó að þau séu eflaust fáanleg ólöglega á netinu. Ég vil nefnilega ekki eyðileggja upplifunina sem fyrsta hlustun verður vonandi (kannski er ég farinn að hafa of miklar væntingar). Mörg virt nöfn úr (jaðar)tónlistarheiminum koma að gerð plötunnar, má þar nefna að strengjaútsetningar voru í höndum Van Dyke Parks sem þekktastur er fyrir samstarf sitt við hinn snargeðveika Brian Wilson úr Beach Boys (Smile platan). Steve Albini sá um upptökustjórn en hann hefur áður unnið með Nirvana (In Utero), PJ Harvey, Ensími og fleiri snillingum. Síðast en ekki síst sá Jim O’Rourke (fyrrverandi meðlimur Sonic Youth) um lokavinnslu plötunnar. Lagið Emily heyrði ég fyrst á tónleikum Jóhönnu í Fríkirkjunni og vakti það strax athygli mína og var eina nýja lagið sem ég man greinilega eftir af þeim mögnðu tónleikum. Upphitun á tónleikunum var í höndum Bills nokkurs Callahans, sem oft kallar sig Smog (eða (Smog)) og er hann einmitt kærasti Jóhönnu. Umslagið af Y´s virðist vera mjög glæsilegt og unnið í sama stíl og 16.aldar meistararnir máluðu. Myndin er í miðalda-stíl og finnst mér það passa vel við tónlistina hennar og finnst mér einhvers konar miðalda stemmning í nokkrum lögum af fyrri plötunni The Milk-Eyed Mender og þá sérstaklega í Peach, Plum, Pear. Er ekki alveg viss hvaða hljóðfæri er leikið á og skapar þannig þessa stemmningu, netið segir mér að það sé rafmagns-harpa. Einnig heyrir maður áhrifin frá ýmis konar þjóðlagatónlist m.a. amerískri fjallatónlist. Hér getið þið hlustað á Emily; Peach, Plum, Pear og svo séð myndbandið við Sprout and the Bean







Bob Dylan – Visions of Johanna
Það er ekki ýkja langt síðan ég hlustaði í fyrsta skipti á ,,Blonde on Blonde” með Bob Dylan. Málið er að ég ætla að fara í gegnum allan feril Dylans í réttri röð. Ég held að hann hafi gefið út u.þ.b. 30 stúdíóplötur en einnig mikið magn af tónleika og bootleg-plötum. Fyrstu þrjár plöturnar (1962-4) eru fáránlega góðar en næstu þrjár (1964-5) ekki alveg jafn fáránlega góðar. Nú hélt ég kannski að leiðin lægi aðeins niður á við en Ljóska á ljósku sem kom út árið 1966 er í augnablikinu mín uppáhalds plata af þessum 7 (A.T.H í augnablikinu). Eftir að Bobby hætti að einbeita sér að pólitískum söngvum fór hann yfir í mun persónulegri sálma en náði ekki að fullkomna þá list fyrr en á Ljósku-plötunni. Lögin eru hvert öðru magnaðra og finnst mér Visions of Johanna þó bera naumlega af. Eins og venulega vill Dylan ekkert segja um hvað lagið er, en margir eru á þeirri skoðun að það fjalli um sambandsslit hans og fólk-söngkonunnar Joan Baez (þó að öðrum þyki ólíklegt að hann hafi samið svo fallegt lag um konu sem fór eiginlega í taugarnar á honum). Önnur kenning er að Jóhanna sé komin af Gehanna = Ge-Hinnom sem er víst hebreska og táknar lífið eftir dauðann. Textinn sem virðist í fyrstu vera ljóðrænt kjaftæði er ótrúlega margslunginn og magnaður. Í senn þjóðfélagsgagnrýni, dópað ástarljóð, sjálfsádeila og margt fleira. Þess vegna hefur lagið verið uppáhald margra Dylan-fræðinga sem geta endalaust brotið heilann um merkingu Jóhönnu. Hin meinta fyrirmynd Jóhönnu; Joan Baez er alveg handviss um að Bobby sé að syngja um hana, reyndar hefur hún haldið því fram að mörg laga hans fjalli um hana (sem er harla ólíklegt).

Hér má heyra lagið sjálft og hér á að vera hægt að sækja allan Blonde on Blonde diskinn. Að lokum fann ég stutt myndskeið frá árinu 1963 þar sem Dylan og Jóhanna Baez syngja saman annað af mínum uppáhaldslögum Dylans, When the Ship Comes In af The times they are a-changin'.



Serge Gainsbourg – Joanna
Franski pervertinn, tónlistarmaðurinn og kvikmyndagerðarmaðurinn Serge Gainsbourg (fæddur Lucien Ginzburg) er hérna með lag um Jóhönnu. Ef einvher sem les þetta kann frönsku má sá hinn sami endilega þýða textann fyrir mig. Eina sem ég veit er að hann fjallar um Jóhönnu sem dansar, spennandi! Hver þessi Jóhanna er og af hverju hún er að dansa í New Orleans og Lousiana veit ég ekki en væri mjög þakklátur ef einhver gæti sagt mér það. Lagið kom út á breiðskífunni Colour Cafè árið 1975. Serge fæddist árið 1928 og var kominn af rússneskum gyðingum sem flúðu frá heimalandinu til Frakklands. Seinna gerði hann mikið grín af uppruna sínum, nasistum og mörgu fleiru sem þótti tabú. Serge vakti fyrst athygli þegar að lagasmíð hans Poupée de cire, poupée de son sigraði söngvakeppni evrópskra sjónvarpsstöðva (Eurovision) en lagið var flutt af France Gall sem keppti fyrir hönd Lúxemborgar. En það var árið 1969 sem hann varð heimsþekktur þegar hann tók upp lagið Je t'aime... moi non plus (Ég elska þig...ekki ég heldur) með kærustunni sinni Jane Birkin. Lagið þótti einstaklega dónalegt enda heyrast samfarastunur allt lagið (sögusagnir herma að þær séu ósviknar). Lagið var bannað í fjölmörgum löndum, þar á meðal Íslandi og Bretlandi, en var einnig fordæmt af páfa. Karlinn prófaði sig áfram í nánast öllum mögulegum stefnum tónlistar og hefur skapað sér sess sem einn merkasti tónlistarmaður og textasmiður Frakklands. Serge Gainsbourg lést úr hjartaáfalli árið 1991, þá 63 ára (fyrir þá sem kunna ekki að reikna). Ekki tókst mér að finna lagið á alnetinu og ég kann ekki að setja lög sjálfur inn svo að ég ætla að leyfa ykkur að heyra lagið Je t'aime... moi non plus og einnig stórborganlega (stórkostlega + óborganlega) fyndna upptöku frá 1986 þar sem Gainsbourg og ung og efnileg söngkona að nafni Whitney Houston hittast í spjallþætti (sem sýndur er beint).

Dæmi um fleiri Jóhönnur:

Sungið er um Joan of Arc (Jóhönnu af Örk) í Bigmouth Strikes Again með meisturunum í The Smiths
Joan of Arc er einnig viðfangsefnið í samnefndu lagi Leonards Cohens
Joan er fyrsta fórnarlamb Maxwells Edisons og silfurhamars hans í einu misheppnaðasta lagi Bítlanna Maxwell´s Silver Hammer.
Joan Baez er bandarísk alþýðusöngkona með undarlega en magnaða rödd
Joan Jett sem elskar rokk og ról (I love Rock´n´Roll)
Joan Osbourne sem syngur What if God was one of us.

Endilega bætið við fleiri Jóhönnum í athugasemdirnar.

5 myndbönd

Radiohead – Just

http://www.youtube.com/watch?v=jPdoRiWhwsw&search=radiohead

Lagið Just er af annarri breiðskífu Radiohead The Bends. Hljómsveitin var stofnuð í Oxford-háskólanum í Englandi árið 1989. Sveitin sló í gegn með laginu Creep árið 1993 og The Bends kom út tveimur árum seinna. Myndbandið við Just er að mínu mati þeirra flottasta tónlistarmyndband og var því leikstýrt af Jamie Thraves, sem hefur einnig gert myndband fyrir Blur og eina bíómynd. Myndbandið hefur vakið upp miklar heimspekilegar vangaveltur og sitt sýnist hverjum um boðskap þess. Ein vinsælasta spurning sem Radiohead hafa fengið á blaðamannfundum í gegnum árin er hvað það er sem liggjandi maðurinn segir. Þeir einu sem vita það eru leikstjórinn og Radiohead en þeir hafa aldrei og munu aldrei segja frá. Margir halda því fram að þeir viti það ekki einu sinni sjálfir.

Chemical Brothers – Let forever be

http://www.youtube.com/watch?v=UJyHEhdszDg&search=chemical%20brothers

Michel Gondry sem gerði Eternal Sunshine of The Spotless Mind (og Human Nature) er líklega uppáhalds leikstjórinn minn, hann leikstýrir einmitt þessu myndbandi Efna-bræðranna Tim Rowland og Ed Simons. Lagið kom út árið 1999 á Surrender, þriðju breiðskífu bræðranna. Myndbandið vakti mikla athygli fyrir frumleika og er talið frumkvöðlaverk í myndbrellum og reyndi Gondry að nota tölvur sem minnst og er mjög skemmtilegt að horfa á gerð myndbandsins. Frakkinn Michel Gondry hefur aðallega unnið við tónlistarmyndbönd og stuttmyndir og hefur unnið með ótal tónlistarmönnum t.d. The White Stripes (gerði legókubbamyndbandið), Daft Punk, Beck, Björk, Rolling Stones, Foo Fighters, Kylie Minogue, The Vines, Kanye West og Massive Attack. Mæli einstaklega mikið með safni af myndböndum og stuttmyndum sem hann hefur gert og má nálgast hér http://www.amazon.com/gp/product/B0000DBJ9J/ref=d_ap_dls_4/002-8314459-3835240?n=130

Beastie Boys – Intergalactic

http://www.youtube.com/watch?v=GDS83yrM30Y&search=beastie%20boys%20music%20video

Í mörg ár var þetta uppáhalds tónlistarmyndbandið mitt og Beastie Boys uppáhaldshljómsveitin mín. Beastie Boys var stofnuð árið 1979 í New York og var upphaflega pönk-hljómsveit. Á þessum tíma blönduðust Hipp hopp- og Pönksenurnar í NY saman áttu það sameiginlegt að vera nýjar af nálinni og mjög róttækar tónlistarlega en leituðu þó til frumtónlistar og einfaldleikinn var í fyrirrúmi. Mig minnir að Thurston Moore söngvari Sonic Youth hafi sagt að munurinn hafi verið að Hipp-hoppararnir sóttust í að eignast pening en pönkararnir skömmuðust sín ef þeir eignuðust hann. En ég ætlaði ekkert að tala um þetta, ég mun samt líklega gera það seinna á þessari síðu, annars skal ég tala um Beastie Boys við þig í næsta teiti. Já, og leikstjórinn heitir Nathanial Hornblower og samkvæmt mínum heimildum er það leikstjóranafn Adam Yauch e.þ.s. MCA, en eins og allir vita er hann einn Skrímslastrákunum þremur.

Wax – California

http://www.youtube.com/watch?v=V40WQtN4KVo&search=spike%20jonze

Ekki veit ég mikið um Wax og hef í rauninni aldrei heyrt neitt með þeim annað en þetta lag. Hljómsveitin átti sinn blómatíma frá 1992-95 en náðu þó aldrei að slá almennilega í gegn. Þeir áttu lag í mynd Kevin Smith´s Mallrats og eftir að sveitin lagði upp laupana hefur trommuleikarinn Loomis Fall látið að sér kveða í hinum hámenningarlegu sjónvarpsþáttum Jackass og Wildboyz. Myndbandið við lagið California þótti of gróft fyrir mTV og var aðeins sýnt á næturnar. Leikstjóri myndbandsins, Spike Jonze, er mun frægari en hljómsveitin sjálf og hefur hann aðallega einbeitt sér að tónlistarmyndbandagerð en hefur þó leikstýrt Adaptation og Being John Malcovich eftir Charlie Kaufman. Hans þekktasta myndband er þó líklega við lagið Praise You eftir Fatboy Slim. Þar Spike leikur sjálfur aðalhlutverkið, hinn mjög svo kjánalega dansara Richard Coufey. Hér má sjá safn tónlistarmyndbanda og stuttmynda eftir Spike http://www.amazon.com/gp/product/B0000AZT2X/qid=1150360063/sr=1-1/ref=sr_1_1/002-8314459-3835240?s=dvd&v=glance&n=130 Þar sem ég fann enga mynd af hljómsveitinni Wax og hef ekki hugmynd hvernig hún lítur út fáið þið bara mynd af manninum í myndbandinu.

Aphex Twin – Rubber Johnny

http://www.youtube.com/watch?v=4KsTz8_fKgw&search=aphex%20twin%20rubber%20johnny

Þetta myndband er alls ekki fyrir viðkvæmar sálir enda er byrjunin vægast sagt mjög skuggaleg. Ég held reyndar að þetta sé upphaflega stuttmynd eftir Chris Cunningham sem hann fékk Aphex Twin til að semja tónlist við. Chris Cunningham hefur einnig gert myndband við All Is Full Of Love með Björk, eitthvað Madonnu-lag og einnig unnið með Portishead, en merkilegustu myndbönd hans eru vafalaust gerð við tónlist vinar hans Richard D. James e.þ.s. Aphex Twin, má þar nefna Windowlicker sem er mjög truflað myndband. Það má sjá hér http://www.youtube.com/watch?v=1LiYNsTKZ5s&search=windowlicker Eins og góðvinir hans Spike Jonze og Michel Gondry hefur Chris Cunningham gefið út safn af tónlistarmyndböndum í hinni skemmtilegu Director’s label-seríu og má sjá það hér. http://www.amazon.com/gp/product/B0000DBJ9I/ref=pd_rhf_f_2/002-8314459-3835240?%5Fencoding=UTF8&v=glance&n=130

5 spurningar ?

Innvortis – Hvað er þetta helvítis eitthvað?
http://www.rokk.is/mp3/innvortis/innvortis_hvad_er_thetta_helvitis_eitthvad.mp3

Hressasta pönkhljómsveit íslands spyr hvað þetta helvítis eitthvað er. Ég hef heldur ekki hugmynd um það. Hljómsveitin var stofnuð 1996 á Húsavík og eru þeir því elsta starfandi pönkhljómsveit Íslands (fyrir utan Fræbblana, sem enginn heilvita maður nennir að hlusta á). Þrátt fyrir að vera 10 ára og mjög duglegir að spila á tónleikum hafa þeir aðeins gefið út eina plötu Kemur & fer og EP-plötuna Andrea sem umrætt lag er einmitt á. Tónleika Innvortis á Kaffi Hljómalind má nálgast hér fyrir neðan (ég er ekki frá því að ég hafi verið einhvers staðar aftast á þessum tónleikum).
http://notendur.centrum.is/~drastl/vídeo%20-%20dordingull/Gussi/INNVORTIS-HLJ





Furstaskyttan – Hvorfor går solen ikke ned (?)
http://www.rokk.is/mp3/f/furstaskyttan_hvorfor_gar_solen_ikke_ned.mp3

Furstaskyttan komst í úrslit músiktilrauna í ár og spyr hvers vegna sólin fer ekki niður (þessu svara The Flaming Lips í næsta lagi). Lagið er (eins og nafnið gefur til kynna) á hinu hljómfagra og yndislega tungumáli dönsku. Samkvæmt hljómsveitinni sjálfri fjallar lagið um: Pål, sem situr mæddur við gluggann sinn og hugsar um konuna sem hann elskar, Lene. Skyndilega kemur til hans bréfdúfa og skilaboðin eru frá Lene: ,,Kæri Pål. Ef þú elskar mig virkilega skaltu hringja í mig þegar sólin sest." Pål upphefst og æpir af fögnuði ... en þrándur er í götu. Pål er á Íslandi, það er hásumar og sólin sest ekki. Þegar Pål áttar sig á þessari staðreynd syngur hann viðlagið [http://www.rokk.is/spjall/topic.asp?TOPIC_ID=7820].
Ég geri ráð fyrir að það eigi að vera spurningarmerki þarna aftast í nafni lagsins.







The Flaming Lips – Do you realize??
http://homepages.wmich.edu/~m1koets/music%20for%20meg/09%20-%20Do%20You%20Realize%20%20.mp3
The Flaming Lips eru frá Oklahoma-borg í samnefndu fylki. Hljómsveitin var stofnuð 1983 eftir að meðlimirnir fengu ógeð á því að syngjs söngleikjalög og hefur sveitin síðan þá gefið út 12 plötur og ýmslegt fleira. Þeir eru ein áhrifamesta og virtasta indí-popp hljómsveit Bandaríkjanna og eru í raun skilgreiningin á indí-poppi. Do you realize?? kom út árið 2002 á 11. plötu þeirra Yoshimi Battles the Pink Robots sem er stórskemmtileg. Reyndar heyrði ég þetta fyrst á EP-plötunni Ego Tripping at the Gates of Hell þar sem það er remixað (endurhljóðblandað?) af T.P.S sem ég hef ekki hugmynd um hver er.. en það skiptir ekki máli. Í viðlaginu spyrja Eld-tungurnar ,, Do You Realize - that everyone you know Someday will die” sem ég vona að allir geri sér grein fyrir. Einnig kemur fram svar við spurningu Furstaskyttunnar hví sólin setjist ekki, The Flaming Lips segja ,,You realize the sun doesn't go down. It's just an illusion caused by the world spinning round”Þar höfum við það!






Johnny Poo – Hvar er Guðmundur?http://www.rokk.is/mp3/j/johnny_poo_hvar_er_gudmundur.mp3
Johnny Poo var einu sinni tólf ára og sætur, kannski er hann kominn í mútur núna, kannski hefur hann fundið Guðmund og sest í helgan stein. Hver veit?






Leadbelly – Where did you sleep last night?
http://www.archive.org/download/Leadbelly-Where_Did_You_Sleep/Leadbelly-Where_Did_You_Sleep_Last_Night.mp3
Ég held að þetta sé gamalt bandarískt þjóðlag og hérna er það í flutningi blúsarans og þjóðlagasöngvarans Huddie Leadbetter sem var alltaf kallaður Leadbelly (Blýmagi). Hann samdi,uppgötvaði eða aðlagaði mörg fræg amerísk þjóðlög m.a. Cotton Fields sem Árni Johnsen kallar Þykkvabæjarrokk. Leadbelly hefur greinilega mikinn áhuga á að vita hvar stúlkan hans gisti í nótt og spyr aftur og aftur ,,where did you sleep last night?". Ég hef alltaf ímyndað mér að hún sé að halda framhjá honum, svo virðist sem að flestir blús-tónlistarmenn séu gífurlega óheppnir í kvennamálum því mjööög mörg blúslög fjalla um ótrúar konur. Þess má geta að Leadbelly sat í fangelsi í sjö ár fyrir morð en var sleppt eftir að hann samdi lag um ríkisstjórann Árið 1994 fluttu Nirvana Where did you sleep last night? á mTV-Unplugged plötunni sinni og er það að mínu mati hápunkturinn á ferli þeirrar merku sveitar. Íslandsvinurinn Smog spilar eiginlega óþekkjanlega útgáfu á nýjustu plötunni sinni og kallar lagið þá In the Pines.

5 plötur sem kalla fram líkamleg áhrif hjá mér

The Streets – A Grand dont come for free
Önnur plata The Streets (Mike Skinner) frá Birmingham á Englandi. Textalega séð er þetta ein besta poppplata allra tíma.. Þemaplata sem fjallar um Mike, kærustuna hans og 1000 pund sem týnast, þó að sagan sé kannski ekki merkileg í sjálfu sér nær hann snilldarlega að láta lögin passa fullkomlega saman og nær hápunkti í lokalaginu Empty Cans. Ég fæ hreinlega í magann yfir snilldinni, ótrúlegt hvernig sýn sögumannsins á heiminn breytist í miðju laginu. Ég er viss um að ef Mike Skinner hefði verið fæddur á 16.öld værum við að lesa ljóðin hans í skólanum. Mike á sér einhvern veginn engan samastað í tónlistarskilgreiningum, hann er einhverskonar blanda af hip-hoppi, garage og ýmsum gerðum af raftónlist. Mike er mjög sérstakur rappari, reynir hvorki að vera svartur né bandarískur og hefur því eiginlega ekki verið samþykktur af hip-hoppurum.


The Shins – Oh, Inverted World
Magnaðasta indí-poppplata árþúsundarins er að mínu mati Oh, Inverted World með The Shins frá Albuquerque í New Mexico fylki. Sveitin byrjaði sem hliðarverkefni gítarleikarans/ söngvarans James Mercer. Oh, Inverted World sem kom út árið 2001 var þeirra fyrsta breiðskífa og fékk frábærar viðtökur. Platan er mjög hress en um leið einlæg og mæli ég sérstaklega með hinni svona í byrjun sumars. Þegar ég hlusta á hana fæ ég fiðrildi í magann, svolítið eins og að vera ástfanginn, kannski er ég bara ástfanginn af glaðlegum melódíunum og skemmtilega hárri röddu James Mercers. Árið 2003 kom síðan út Chutes too Narrow, sem er frábær en erfitt var að fylgja þessi meistaraverki eftir. Margir kannast við hljómsveitinu úr myndinn Garden State með Scrubs gaurnum en þar segir Natalie Portman að New Slang (með The Shins) muni breyta lífi Scrubs gaursins. Ég veit ekki hvort það hafi breytt lífi hans, en ég fæ að minnsta kosti í magann.
Þar sem ég er svo örlátur ætla ég að gefa ykkur alla plötuna, Til Hamingju!
http://split.org/random/Oh,%20Inverted%20World/







Graveslime – Roughness & Toughness
Ein ótrúlegasta íslenska rokkplata sem gefin hefur verið út, lýsingar eins og ,,þyngri en pláneta” lýsa henni vel. Stíllinn minnir stundum svolítið á Nirvana, The Melvins og The Fucking Champs. Þungt gruggrokk með gítarsólóum sem láta mann standa upp og spila á það sem hendi er næst, og ég er ekki aðdáandi gítarsólóa, nei, nei, venjulega eru þau leiðinleg, en ekki hjá Graveslime. Þeir gáfu aðeins þessa einu plötu með sveitin lifði. Hún var tekin upp af Tim Green (nei ekki Tom Green, þó það hefði verið skemmtilegt) úr The Fucking Champs og sagði hann um þá “…and they were always drunk and naked”. Umslag og öll hönnun disksins er líklega sú besta í sögu íslenskrar plötuútgáfu. Inniheldur platan 10 frumsamin lög með nöfnum eins og The punch fucking drunk fuck and the fucking goat og svo er þar einnig frábær útgáfa af Chariots of Fire eftir Vangelis. Sveitin lagði upp laupana 2002 en sagan segir að söngvarinn hafi misst heyrnina á tónleikum á menningarnótt, en fyrr um daginn höfðu þeir spilað tvö gigg. Sjónarvottur sagði að blætt hefði úr eyrunum á honum en hann hefði bara hrist hausinn og haldið áfram að öskra úr sér lungun og spila brjáluð gítarsóló. Það kalla ég Rokk og Ról. Meðlimir sveitarinnar eru nú m.a. í Retron og Skátum.


Nú er ég orðinn þreyttur og nenni ekki að skrifa meira en hér eru síðustu tvær plöturnar. Ég efast ekki um að ég muni skrifa um þær seinna enda algjör meistaraverk.

Bright Eyes – I´m wide awake it´s morning


Elliott Smith – XO


Til gamans má einnig geta að 3/5 af þessum plötum kynntist ég upphaflega á Borgarbókasafninu Tryggvagöti, Bókasöfn rúla.Ég yrði einnig mjög ánægður ef þið skrifuðuð plötur sem gefa ykkur fiðring í magann, láta ykkur missa þvag eða gráta.